Mssr Renard schreef:
(quote)
Ik vind het helemaal niet beperkend. Ik houd best van droevige of melancholische muziek. Maar sombere of duistere of onheilspellende muziek? Ik wil mijzelf niet tergen. Ik ben geen masochist. Ik kijk ook geen enge films. En ik vind soms Disneyfilms al eng.
Nee, het leven heeft zijn duistere, lugubere, macabere kantjes. Dan wil ik niet ook nog eens ondergedompeld worden in narigheid uit eigen wil.
Opvallend dat je zo in de verdediging schiet. Zo draai ik zelf heel weinig metal en prog, omdat het me weinig doet (het verveelt of irriteert me) en ik ervaar het al snel als een "waste of time". Als ik dat dan vertel (alsmede dat ik dat daarom niet snel draai), hoor ik regelmatig dat ik "veel goede muziek buitensluit" en dat beaam ik dan meteen (en nou heeft "buitensluiten" in mijn boek een zelfde inhoud als beperken tot); dat is mijn keuze.
Zo duister vind ik dit helemaal niet, menig album van Danielle Dax is een stuk duisterder (en ook sommige stukken van Scott Walker's The Drift gaan veel dieper.
Dit album is niet zo bijzonder, beetje maniëristisch, meer somberen 'lite' - imo bereikt het ook niet de diepgang die sommige albums van Molvaer (daar is ie weer) wel bereiken. Bij Molvaer hoor ik ook meer natuur. Dit album i.c.m. Bilal doet me denken aan de post-apocalyptische strip Ravian (Pep/Eppo) - Valerian in het Frans, en aan de beelden die ik zag tijdens de Dokumenta 13 (2012) van de Argentijnse kunstenaar Adrian Villan Rojas - wiki zegt over hem:
his elaborate fantastical works which explore notions of the Anthropocene and the end of the world. In his dream like installations
Het kan in mijn ogen geen kwaad om bij tijd en wijle te reflecteren op
la condition humaine 