Erik Truffaz & Murcof - Being Human Being (2014)

Deze plaat is een behoorlijke hype in de muziekkringen waar ik zoal in verkeer. Maar hier dus niet. Tot mijn stomme verbazing moest ik hem zelfs nog toevoegen. Ik ga er van uit dat de avontuurlijke MuMe-gebruikers snel tot inkeer komen. Want hoewel ik heel erg vaak vind dat toeters rectaal ingebracht dienen te worden bij de mensen die ze proberen te bespelen, maak ik voor Truffaz graag een uitzondering. Althans in dit geval. Ander werk van hem, ken ik niet.

Samen met elektronica topper Murcof maakt hij namelijk een sinistere, huiveringwekkend spannende avant-garde plaat. Heb in diverse berichten gelezen dat het een project is samen met een kunstenaar waarbij ze gedrieën de vrij hopeloze ontwikkeling van de menselijkheid bij de diersoort mens becommentariëren met behulp van monumentale klankcollages en duistere beelden. Een gezellige plaat is het daarmee niet geworden hetgeen wat mij betreft een pre is. Maar man man wat een pracht. Iedere avontuurlijke muziekliefhebber MOET dit checken. Op youtube zijn Warhole en het titelnummer te vinden. En als je dan, net als ik, overtuigd ben, koop dan de lp, waar de cd overigens netjes bij zit. Het artwork is namelijk ook fenomenaal. Een totaalproduct dat op 1 had gestaan in mijn jaarlijst van 2014 als ik niet pas na maanden van het bestaan had geweten. Laat ja. Maar kennelijk nog altijd als eerste MuMe gebruiker.

Go correct yourself.

7 stemmen! Weliswaar (natuurlijk) 7 hoge stemmen. Maar 7?

Altijd leuk als non-jazzo's - tot aan jazz-hatende GrafGantz toe - opeens een trompettist ontdekken die al jaren als vernieuwend jazz-musicus te boek staat. Truffaz staat hier in de kast, vanaf Out of a Dream totaan Face a Face en 1 of 2 albums erna. Opvallend dat dit opeens 'gedigd' wordt door anderen.

Zelf mis je wel eens een titel - net als met Nils Petter Molvaer, ook interessant wellicht, gezien zijn samenwerking ook met Moritz von Oswald, én zijn samenwerking met Hector Zazou: diens Chansons des Mers Froides, Sahara Blue en Glyph (met Harold Budd) wil ik hier noemen. Zal deze 'ns tsjekken - de Graaf had 'em ook al gememorabiliseerd.

Vandaag een paar nummers beluisterd. Ik moest wel denken aan de hierboven ook genoemde Nils Petter Molvaer. Binnenkort maar eens helemaal.

Als het jazz was geweest, had ik m wel links laten liggen. Het is veel meer electronic met af en toe een toeter. Als gevolg van deze release ben ik dan ook het werk van Murcof gaan checken. Niet dat van Truffaz. En wat goed dat jij hem al jaren kent. Echt een accomplishment

Leuk dat je je grenzen af en toe verbreedt, al sta ik wel verbaasd van de stelligheid van je claim "electronic met af en toe een toeter" en de sneer waarmee je eindigt.

Het doet mij sterk denken aan OOR dat destijds bij verschijning Richard Thompson - Mirror Blue (1994) erg veel aandacht gaf, waardoor het in jaarlijstjes goed scoorde en dat terwijl Thompson al jaren goede muziek maakte. Hetzelfde geldt voor Truffaz en dat is wat ik bedoelde. Verder denk ik dat een jazzmusicus als Truffaz - want dat is ie echt wel - veel minder binnen de kaders denkt dan jij - "het is veel meer electronic". Het zijn juist mensen als Truffaz, Molvaer, Wesseltoft en andere die voor interessante combinaties (cross-overs) zorgen.

Verder herinner ik me ook een discussie bij Booka Shade waar jij de electronic kenners uit ging leggen wat dat wel voor muziek was.

Tja, mijn sneren zijn allicht minder subtiel en impliciet dan die van jou. Maar in dit geval wel een reactie op hoe jij een en ander formuleert. En dat leidt dan weer tot wat steekjes onder water in je volgende post. Maar zo heb je het graag toch

Kaders interesseren me an sich weinig. Ik laat me er althans niet door weerhouden muziek te beluisteren. Maar, net als iedereen hier, probeer ik muziek wel te beschrijven zoals ik deze ervaar. En ook voor de lezers lijkt het me handy om te weten wat ze ongeveer zouden kunnen verwachten. De liefhebber van NL-talige muziek zal dit allicht overslaan terwijl de Tobin of Blackfield liefhebber misschien getriggerd wordt? Dat lijkt me toch de bedoeling hier?

Maar als iemand het toetermuziek vindt met af en toe een bliepje, vind ik het ook best.

En "een jazzmusicus als Truffaz - want dat is ie echt wel" lijkt me ook een behoorlijk ingekaderd statement. "Een echte jazzmusicus die veel minder in kaders denkt dan"...Iets klopt dan toch niet in dat zinnetje?

Verder zou je deze kunnen luisteren. Lijkt me dat je hem wel ok gaat vinden.En dan kom je mogelijk tot de conclusie dat Truffaz op Being Human Being minder binnen de kaders van een "echte jazzmusicus" opereert dan jij denkt te weten. Of niet. Ook goed. Als je er maar plezier aan beleeft!

Nou heb je me wel aan het wippen op m'n stoeltje: kaders interesseren je niet, maar mij verwijt je vervolgens een behoorlijk ingekaderd statement te bezigen. Kan hier sprake zijn van enige allergie?

Maar goed, omdat ik de minste niet ben, wil ik het je wel eens uitleggen. Laat ik beginnen met te vertellen dat deze schijf in bestelling staat - vanaf het moment dat ik zo'n 1 - 1,5 week geleden wat tracks had gehoord. Ik koop niet meer automatisch alles wat 1 artiest produceert, dat heeft me in het verleden een aantal misperen bezorgd. En soms pak je dan iets later alsnog op.

Van origine - zoek maar in de diverse jazz-naslagwerken, of om mijn part in de wiki - staat Truffaz bekend als jazzmusicus. Nou zijn jazzmusici veelal uiterst flexibel en adaptief en werken ze net zo prettig in het etnische als in het electronische genre. Ze maken muziek en het maakt hen niets uit hoe het heet, maar ze hebben hun opleiding genoten in de jazz en daar maken ze veelal hun geld mee. Face a Face van Truffaz (3-dubbel cd/dvd) is ook een heel boeiend album en ook niet binnen de kaders van "een echte jazzmusicus".

Laat ik je een parallel geven: Anne-Sofie von Otter is een klassiek geschoolde mezzo-sopraan, bekend van veel opera's - een opera-zangeres. Anne Sofie von Otter & Elvis Costello - For the Stars (2002) is imo geen pop, maar ook geen klassiek - terwijl ze wel een echt klassiek geschoolde zangeres is.

Wat mij verbaast is gewoon dat mensen die weinig met jazz hebben opeens over zo'n album als dit de loftrompet steken. Stel dat er heel veel van zijn - en dat Truffaz daardoor een breed gedragen commercieel succes creëert, dan zou er een soort van creatieve gijzeling kunnen ontstaan: het grote succes kan een artiest(label) ertoe brengen de ingeslagen koers voort te zetten om zijn nieuw verworven fans bij zich te houden.

Tja...beetje, laten we eens kaderen, jazzliefhebbers eigen. Met enig dedain neerkijken op mensen die jazz niet snappen/vatten/leuk vinden maar het vervolgens ook niet trekken als een keer een van de hunnen een crossoverpubliekje aanboort.

Honestly, ik had nog nooit van die vogel gehoord en heb m opgepikt omdat ik hem in een platenzaak hoorde en dacht: "verhip wat een coole plaat, lekker electronisch ook". Of zo.

Ik kan heel prima overeind houden jazz iha niet bijzonder leuk te vinden en deze plaat wel. Want wat het ook is....het is imho geen jazzplaat. Wellicht is het dan meer een Murcof plaat. Die staat in ieder geval niet bekend als jazz act.

En of Truffaz zich al dan niet creatief laat gijzelen door commercieel succes, wat voorlopig nog maar behaald zal moeten worden, is aan hem en zal me verder ook worst wezen. Een coole plaat is een coole plaat. Wat voor label er verder ook opgeplakt wordt

Pfff mijn hemel alle jazzliefhebbers zijn ook gelijk even ingekaderd.

Het doet me een beetje denken aan die man die bij de kaasboer zegt; "nee, geen gorgonzola, ik heb een hekel aan blauwschimmelkazen, daar gaan m'n darmen zo van pruttelen. Doet u mij maar een stukje cabrales want die doet het zo goed bij de Vintage port die ik heb gekocht".

In andermans ogen zijn jazzliefhebbers gewoon esoterisch, selectief sociaal, snobs, elitair en nog een paar van dat soort typeringen. Alleen de non-jazzo's snappen niet dat coole muziek, donkere brillen en pork pie hoedjes het al goed deed bij de babes in de 60s - en nog steeds

Welk een alleraardigste vergelijkingen enzo. Zo leer je t wel af om iets aardigs te zeggen over een plaat waar iemand aan mee doet die een toeter heeft.

Draai gewoon hem gewoon en zeg daar dan wat over.

Enfin, hij staat zo wel lekker vaak in de updates. Wellicht dat het wat nieuwsgierigheid opwekt bij mensen die wel houden van een duistere plaat vol elektronica. En ja....af en toe een trompetje.

Ironie blijft - ondanks de smiley's - voor velen hier een lastig te hanteren begrip. Zodra ik het album meermaals beluisterd heb, meld ik me wel weer

Probeer Erik Truffaz - Face a Face (2006) dan ook eens en/of een van de eerste drie van Molvaer.

Niks van gehoord omdat ik al een jaar of 8 gewoon helemaal klaar ben met Murcof.

De associatie met Nils Petter Molvaer kietelt mijn aandacht. Eens kijken of ik dit 'dig'.

Oh, dat valt me dan van je tegen - voor jouw doen leek me dit wel heel 20e eeuws

Wat een consternatie hier zeg, maar wel goed dat het album in de aandacht is zo.

Hier bevalt het album erg goed en is ie inmiddels (binnen een week!) uit Zwitserland op LP gearriveerd. Mijn dank gaat dan ook uit naar de heren VanDeGriend en GrafGantz voor het mij op het spoor zetten van dit meesterwerk.

En ja, ik sta zowel bekend als liefhebber van het muzikale deelgebied waarin Murcof normaal opereert (al was ik net als Sietse er al even klaar mee) als de jazz die hier genoemd wordt.
Erik Truffaz heb ik in het verleden wel gehoord, maar ten onrechte sindsdien beetje links laten liggen.

Qua trompet geluid moet ik ook wel aan onze eigen Eric Vloeimans denken hier en daar.

Dit is gewoon een uitstekende Murcof plaat (het werd weer eens tijd) met wat getoeter hier en daar voor de broodnodige variatie. Maar blijkbaar willen sommige jazzfans dit toch wel heel erg graag zien als een heuse jazzplaat. Maar goed, ik ben er al langer van overtuigd dat de gemiddelde jazzliefhebber een gehoorgebrek heeft, dus helemaal verbazen doet zo'n stelling me dan ook niet.

Ik wist dat je een hoogklimmer/high walker bent - en geen hoogvlieger - maar dat je atletiek bedrijft in de vorm van jumping to conclusions is geheel nieuw voor mij. Mij lijkt dit een typisch geval van splinter en balk - google daar maar op als je niet bijbelvast bent. Monomaan mensen in een hokje stoppen is NMD

Voor alle duidelijkheid nog even: mijn enige claim is dat Truffaz van origine - net als Molvaer - een jazzmusicus is die het niet schuwt omm etnische, electronische elementen in zijn muziek toe te passen, net als Nils Petter Molvaer, met Oswald von Moritz (electronic) of Dhafer Youssef (etnisch) omm zo een innovatieve cross-over te realiseren.

Volgens mij is het meer zo dat ik er genoegen in schep om bij tijd en wijle zowel splinter als balk in het spreekwoordelijke hoenderhok te smijten. En trouwens, wie hoogt vliegt kan diep vallen, maar dit terzijde.

Gratis electronic/jazz tips uit 2015 met 0 stemmen: Fogh Depot en Kammerflimmer Kollektief

Ik heb twee albums van hem en die dus al jaren niet meer geluisterd omdat ik het uiteindelijk toch gewoon wat saai vind. Maar vooral live heeft hij het voor mij erg weten te verpesten...iets waardoor ik gewoon moeite heb nog zijn albums uit de kast te trekken.



EDIT: ben nu Human Being aan het luisteren en stoor me al direct behoorlijk aan dat doppler effect op de bass. Een trucje wat Murcof al sinds zijn eerste album gebruikt...iets wat in 2005 nog wel kon maar nu 10 jaar later toch wel erg gedateerd klinkt.
Had liever gehad dat de trompettist solo zou spelen.

Aangewakkerd door het vergelijk met een van mijn favorieten, Nils Petter Molvaer meteen werk gemaakt om dit album in mijn bezit te krijgen. Vandaag 2 keer geluisterd en inderdaad een mooie vergelijking. Veel meer luisterbeurten heb je soms niet nodig om kwaliteit te herkennen. Kende beide artiesten niet maar ben erg gecharmeerd van dit soort 'spannende' electronic - jazz combi muziek (wellicht een gevaarlijke uitdrukking gezien eerdere posts - sorry) De a typische combi (electronic - jazz) zorgt voor een fikse kick in dit soort muziek. Onverwachte wendingen en de nodige effecten. I love it. Enkele het tandem Chaos - And Nina is me te onrustig en chaotisch (wellicht zo bedoelt gezien de songtitel) Goed album wat qua stijl mooi aansluit op Nils en de samenwerkingsverbanden die hij heeft.

Tegenwoordig mag ik op zondagochtend alleen nog maar jazz draaien van mijzelf (en mijn vrouw).
Vandaag vind ik dit plaatje onder jazz vallen.

Zorg wel dat je je croissant achter je kiezen hebt voordat het nummer ‘Chaos - and Nina’ begint. Je zou je zomaar kunnen verslikken

Groot gelijk, perfecte muziek voor een zondagochtend waarop je nog 58 minuten en een seconde langer door wil slapen.

Werkt anders ook uitstekend bij het begin van de nacht...dat je nog even 58 minuten en een seconde langer wakker wil blijven. Al is het maar omdat de muziek doet vermoeden dat er zich buiten rondom het huis - en wellicht onder bed- allerlei creepy zaken aan het ontvouwen zijn.

Ik had niet verwacht zoveel discussie bij een Truffaz-plaat aan te treffen.
In mijn zoektocht door het uitgebreide oeuvre van Erik Truffaz kom ik eigenlijk alleen platen tegen die niemand kent.

Nu ken ik Murcof helemaal niet, en is hij de bekende artiest in deze samenwerking. Misschien vandaar de vele reacties. Het zal Truffaz dan ook waarschijnlijk geen windeieren leggen, zo'n partnerschap.

Het is wel een heel ander soort plaat dan wat Truffaz doorgaans maakt. Al zit hij wel al jaren in de hoek van Future Jazz/Nu Jazz, dus al een heleboel experiment met dance, electronica en soundscapes.

De sound die Murcof onder de trompet van Truffaz legt doet me erg denken aan de psybient/ambient van bijv. Carbon Based Lifeforms waar ik vaak naar luisterde een flinke tijd terug.

Ik vind het in elk geval erg donker, duister en onheilspellend. Dromerig op een enge manier, en daar houd ik niet zo van. Ik hoop dat de plaat ook wat plezier brengt, maar tot nu toe vind ik het persoonlijk niet zo heel leuk. Alsof ik in een depressie wordt weggezogen. Langzaamaan bekruipt me een erg onaangenaam gevoel. Hier is muziek toch niet voor bedoeld? Ik vind dit persoonlijk echt vreselijk. De wat onaangename en comic-stijlachtige hoes had mij eigenlijk al gewaarschuwd.

Dit is een project van Truffaz waar ik liever zo snel mogelijk de herinnering aan kwijt ben.

Mooie samenwerking van beide heren. Of het 3 heren? Alhoewel Enki Bilal geen enkelle noot bijdraagd aan dit album is hij toch een onderdeel van dit project, want tijdens de concerten ging hij live schilderen.

Beide muzikanten zijn zeer zeker geïnspireerd door Bilal, die buiten tekenen en schilderen ook enkele films regiseerde, donkere sf-fantasy films.
Dit album is ook vrij donker en zeer cinematisch en voelt ook aan als èèn lang stuk.

We vinden het beiden vrij duister, maar jij vindt dat een plus ik een min.

Ik houd dus echt niet van duistere muziek. Ik wil blij worden van muziek.