Modest Mouse - Strangers to Ourselves (2015)

Pistol klinkt voor mij nogal dof en futloos, terwijl veel MM nummers vooral spetteren en sprankelen. Het is bovendien erg drammerig en rommelig zonder daarvan de eventuele charme te benutten. Dat in de combinatie met die irritant bewerkte stem. Mislukt experiment voor mij.

Oke duidelijk verhaal. Wat jij bestempeld als een mislukt experiment, heb ik dat juist van het tegenovergestelde. Zeker met die mellotron erbij en die distortion bass. Toppertje! alleen is het wel raar ten opzichte van het gehele album.

Ik ben het met arcade monkeys eens. Daarnaast denk ik dat het nummer (Pistol) niet op de juiste plek staat. Misschien zou het wat later in het album beter werken. Maar eerlijk gezegd zou het beter werken als een b-side op een single.

Van het album zelf ben ik, helaas, ook nog niet erg van onder de indruk. Er zijn teveel tracks die niet veel voorstellen maar vooral met rijke instrumentatie zijn geprobeerd op te vullen.

Alhoewel mijn favoriete albums van MM de eerste drie albums zijn heb ik ze leren kennen via Good News en deze vind ik toch een stuk sterker dan dit album.. Ik denk dat ik vooral Isaac op dit nieuwe album wat futloos vindt overkomen.

Ik ga het album nog wat vaker draaien en hopelijk gaat het uiteindelijk wat beter bevallen.

Helemaal mee eens music4life. De minder makkelijk in het gehoor liggende nummers worden alsmaar beter. Advies album minimaal 10 keer op shuffle luisteren.

God is an indian and you're an asshole, get on your horse and ride!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Vrijdag 03 juli 2015 optreden Modest Mouse in Tivoli Vredeburg.

En toen was het stil. Acht jaar duurde het maar liefst voordat de indie-grootheden van Modest Mouse de opvolger uitbrachten van We Were Dead Before The Ship Even Sank. En in die periode is er qua bezetting het een en ander verandert, met het meest in het oog springende natuurlijk het vertrek van bassist (en mede-oprichter) Eric Judy en voormalig Smiths gitarist Johnny Marr. Maar dat heeft het creatieve proces niet veel oponthoud bezorgt. In de sessies waar deze Stranger To Ourselves uit voort is gekomen, schijnt er nog genoeg te zijn voor een tweede album.

Maar eerst deze Strangers To Ourselves maar eens, wat heerlijk dreigend begint met titel-nummer Strangers To Ourselves. Een erg rustig en stemmig begin van het album, mede door de stem van Isaac Brock en de toevoeging van strijkers. Maar die rust is snel voorbij met Lampshades on Fire. Het is catchy, poppy, uptempo door het piano-ritme en die waanzinnige groove van de bas en drums. Daarnaast stuitert het nummer alle kanten op, waarbij er zoveel verschillende ideeën in 3 minuten voorbij komen, dat je het idee krijgt dat het nummer langer duurt. Gelukkig kunnen we bijkomen met Shit In Your Cut, wat wederom meer dreigend is. De gitaar-riff is bijna hypnotiserend mooi, maar valt weg tegen de eclectische gekte van Lampshades On Fire. Op een andere plek op het album had dit tot de hoogte-punten van het album gehoord. En dat is iets wat het hele album terug blijft komen. Er staan ontzettend mooie nummers op dit album, zoals The Ground Walks, With Time In A Box. Een heerlijk stuwend en opzwepend nummer met geniale percussie en gitaar riff, alleen zonde dat het halverwege een beetje in elkaar zakt. Sugar Boats heeft ook dat heerlijke uptempo ritme, met een lekkere catchy hook en toffe gitaar solo, maar ook een jazzy gevoel met aritische piano en blazers. Het einde van het nummer is ook heerlijk, waarop de waanzin en gekte weer terug is. Be Brave is een ander hoogtepunt, wat een dreigende sfeer heeft. Maar na ieder hoogtepunt volgt eigenlijk een middelmatig nummer, wat eigenlijk niet heel bijzonder zijn. Ansel heeft een lekkere zomerse feel, bijna Caribisch, maar is verder niet heel bijzonder. Coyotes kan zelfs saai genoemd worden en het begin van Wicked Campaign doet me denken aan de Killers (waar ik op z'n zachts gezegd geen fan van ben). En er zit me nog iets anders dwars: de productie. Het geluid zit werkelijk ram en ram-vol met effecten en een miljoen extra instrumenten, waardoor het geheel verstikkend werkt.

Het album als geheel heeft wel wat weg van het nummer Lampshades On Fire. Er zitten heerlijke stukken tussen, maar stuitert tegelijk ook alle kanten op waardoor het soms te veel van het goede is. Er zijn zeker uitschieters, maar de rest kan dit niveau absoluut niet benaderen. Er schijnt dus nog genoeg materiaal te zijn voor een tweede album. Ik had liever gezien dat de heren waren gaan schrappen, en ze 1 geniaal album hadden gemaakt. Nu bestaat dit album uit een paar toffe nummers en heel veel opvulling.

Pat-sounds: Album Modest Mouse - Stranger to Ourselves (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Coyotes is juist een prachtnummer!

Echt? Ik mijn ogen mag het nog niet de schoenen poetsen van Lampshades of Be Brave. Ik heb het nummer ook nog even 'los' geluisterd, omdat ik dacht dat het misschien gewoon weg viel tegen de The Ground Walks, maar ook dan vind ik het nog maar een saai nummer eigenlijk...

Het heeft bij mij wel wat luisterbeurten gekost, maar nu vind ik het echt een prachtnummer. Misschien had het niet na The Ground Walks geplaatst moeten worden.

Wel, ik heb deze week mijn deluxe pakje ontvangen. Eindelijk kon ik ook es proeven van dit album. Een zevental nummers kende ik al. De rest dus niet. En daar zit Pistol bij. Ik was al wat gewaarschuwd door jullie maar ook door mensen van andere website's waar ze Pistol als een, laten we het vriendelijk zeggen, een buitenbeentje zagen. Pistol start eindelijk heel goed. Maar inderdaad, vanaf Brock begint te zingen is het toch wat van, euhmm, rare koek. Nu, ik heb in de afgelopen 2 jaar gelezen dat Krist Novoselic (Nirvana) en OutKastmember Big Boi op deze plaat te horen zouden zijn. Daar is dus niets van aan. Krist zal wel aanwezig zijn op de opvolger van deze Strangers to Ourselves. Nu, wie goed oplet weet dat er op de achterkant van de langspeler het volgende staat. The Golden Casket Vol I. We verwachten dus een Volume II en die komt er in 2016 aan met bassist Krist. Over de naam van het volgend album is het volgende van gezegd:

The plan is to release the new album by this time next year. “I was mindful of that this time,” Brock said. “I went in with a plan!” He added that he wanted to try something different with the title. “I thought, ‘Okay, I always put out these long fucking titles, and I wanna not do that … ‘ But the title was just going to be Whatever. And the dumbest thing … I was going to misspell ‘Whatever’. You know like, just have it be ‘Whabever‘. I just wanted to go as dumb as fucking possible. Mainly to be antagonistic and just cos I kinda thought it was funny.

Maar bon. Nog vlug iets zeggen over Pistol. In de afgelopen jaren zou Brock met Big Boi samen gewerkt hebben. Als je de 2 stijlen van Modest Mouse en OutKast samen gooit, dan is een nummer als Pistol het perfecte resultaat. Het klinkt toch zo gek niet, toch? Het is zowat de laatste stuiptrekkingen van hun samenwerking wat hier op deze plaat staat. Toch, dat is wat ik er van denk natuurlijk. Persoonlijk vind ik het een retesterk nummer. En dat is voor hele plaatje hier. Sterke nummers, 1 voor 1! Ik zie alvast uit naar volgend jaar!

Ik vind Coyotes ook een heerlijk nummer, een van de betere van de plaat. Maar er staan inderdaad teveel missers tussen om dit tot een legendarische plaat te maken. Bovendien juist heerlijk na het geweld van Ground Walks

In 2013 leek Modest Mouse na een stilte van zes jaar weer naar buiten te treden met festivalshows op onder meer Best Kept Secret en Rock Werchter, maar op het laatste moment verdween de band weer de studio in en schrapte alle shows uit de agenda. Acht volle jaren werd er in totaal gesleuteld aan de zesde plaat, waardoor de verwachtingen door de jaren heen steeds hoger opliepen. Recent vooruitgeschoven singles als 'Coyotes', 'The Best Room' en 'Lampshades On Fire' deden het beste vermoeden en op basis van het respectabele CV van deze indierockband is dat niet verwonderlijk. In het verleden bracht Modest Mouse klassieke underground-albums (The Lonesome Crowded West en The Moon & Antarctica), aanstekelijke en onverwachte hits (doorbraaktrack 'Float On', 'Dashboard') en een studioplaat met legendarische Smiths-gitarist Johnny Marr uit. Toch lost het bijna een uur durende Stranger To Ourselves de verwachtingen maar gedeeltelijk in. Anders dan bij de vijf voorgaande albums komt de plaat lastig op gang en worden zwakkere broeders slim afgewisseld met (ijzer)sterke momenten. Prettig nerveuze liedjes als de eerder genoemde singles en tracks als 'The Tortoise And The Tourist' en 'The Ground Walks, With Time In A Box', dat gerust door kan gaan voor een Talking Heads liedje, zorgen voor genoeg goede momenten die aan de omvangrijke lijst van Modest Mouse-klassiekers toegevoegd kunnen worden. Hoge ogen gooit Modest Mouse dus wel degelijk, maar toch staat er tegenover ieder sterk liedje een matige(re) variant op de plaat. Het met kitscherige synthesizers aangeklede 'Wicked Campaign' kan door als twijfelachtige Killers b-side en de half gerapte disco-filler 'Pistol' mag gelden als het grootste misbaksel dat Isaac ooit geschreven hebt. Als geheel een verre van perfect album dat dankzij enkele memorabele momenten toch het beluisteren meer dan waard is. Laten we hopen dat het door Isaac beloofde vervolg weer voor de volle 100% op het glorieuze niveau van weleer zal zitten.

Van: Daans Muziek Blog

Wat een tegenvaller. De band lijkt al die jaren wel stil te hebben gestaan. Waar de productie van de vorige twee platen geweldig was worden er hier vreemde keuzes gemaakt. Het klinkt voor MM maatstaven behoorlijk ongeinspireerd. Het album heeft zo z'n momenten, maar hoogstaand is het niet.

Voor mij een nieuwe band en de kennismaking bevalt prima. Als het waar is dat dit een minder album is, dan heb ik nog leuke dingen te ontdekken. Dit album is een avontuur waarop veel te ontdekken valt en er geen reden is om aan te nemen dat het snel zal gaan vervelen. Op de rap 'Pistol' na is dit een volkomen geslaagd album, dat een aantal aangename indie rock kanten opschiet, me op het verkeerde been zet, zoals het titelnummer aan het begin. Het komt wel samen als een geheel. Uiteindelijk is dit album de erfgenaam van Sparklehorse. Geen slechte zet.

Voorlopig 3,5 ballen. Dat kan zeker nog veranderen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Wo.

Altijd leuk als er iemand op "Modest Mouse" verkenning gaat. Het is duidelijk dat dit uw eerste kennismaking is met Modest Mouse want uw link met Sparklehorse is me wat onduidelijk. En zeker als u de term "erfgename" gebruikt. Vooral wetende dat Modest Mouse met albums als Tube Fruit, All Smiles and Chocolate en Uncle Bunny Faces' Useless Anology Involving Distance, Freight Trains, and Half Ripe Limes van 1993 dateren, 2 jaar voor Sparklehorse werd opgericht. This Is a Long Drive For Someone With Nothing to Think About kwam in 1995 uit en dit samen met het, uiteraard, fantastische Vivadixie.

Het volgende album zal Whatever gaan heten en ene Kris speelt er op mee. Het komt in 2016.

man man man

Hallo Leeds. Ik begrijp je helemaal en toch blijf ik er bij. De manier van zingen in sommige nummers, de aanpak, alles. Wel moet ik nog "terug in de tijd". Daarna misschien een revisie?

In ieder geval. Have fun!

Ik begon op 2,5 ster, maar inmiddels ben ik er achter dat dat toch iets te laag is. Het nieuwere werk van Modest Mouse is muzikaal gezien niet zo divers en origineel als de eerste albums. De verslavings factor ligt echter een stuk hoger dan pakweg This is a Long Drive. Als groot liefhebber heb ik lang moeten wachten op het vervolg op het ondergewaardeerde We Are Dead. Wat ik krijg is een heel typisch Modest Mouse album. Iets wereldschokkends zat er natuurlijk niet in maar nu lijkt het wel of de band zeven jaar stil heeft gestaan. Waar de vorige twee albums geniaal waren op gebied van productie (Luister maar eens naar de gitaarsolo in Little Motel. Die uitbarsting op het einde explodeert zoals het zou moeten) worden er hier wat vreemde keuzes gemaakt. Met als dieptepunt de irritante stemvervorming in Pistol. Gelukkig valt er zeker nog wat te genieten. Lampshades on Fire, het catchy Ansel en The Best Room zijn prima nummers.

Wat mij betreft gewoon in het rijtje topplaten van deze band, en ja, staan zeker een paar te skippen nummers op, voordeel met 2lp is dat Pistol einde van kant A is, dus effe eerder omdraaien
Maar weer zoveel goeie nummers, beetje fanatieker selecteren en het was een en al top!

Met een halfje verlaagd, ik merk dat ik telkens naar een aantal nummers (Lampshades, Sugar Boats en The Ground Walks) skip en het merendeel oversla. Jammer ik heb hier zo naar uitgekeken en het blijkt toch echt een behoorlijke tegenvaller te zijn.

Begrijp de lage score niet echt. Ok, Pistol is een song die gemaakt is om te skippen maar voor de rest is het Modest Mouse zoals we ze kennen. Moet wel toegeven dat ik wel 'a sucker' ben voor de MM sound en meer bepaald de zang van Isaac Brock die klinkt als iemand die beeldig zou staan met een dwangbuis en tegelijkertijd zingt over het leven op onze planeet en hoe ongelooflijk banaal het allemaal soms is. Dit is niet hun beste album en na zoveel albums verwacht ik ook geen nieuwe dingen van hen maar soms is het goed zoals het is...

heimwee naar 1997...The Lonesome Crowded West... en naar 2000 The Moon & Antarctica....
lang geleden.... toen waren ze op hun top!!! wat blijft er nog van over....?? Zonde...

Er komt dan eindelijk een opvolger van dit Bescheiden Muis album, "The Golden Casket", hier alvast een voorproefje:

Modest Mouse - We Are Between (Official Visualizer)