Modest Mouse - Strangers to Ourselves (2015)

En toen was het stil. Acht jaar duurde het maar liefst voordat de indie-grootheden van Modest Mouse de opvolger uitbrachten van We Were Dead Before The Ship Even Sank. En in die periode is er qua bezetting het een en ander verandert, met het meest in het oog springende natuurlijk het vertrek van bassist (en mede-oprichter) Eric Judy en voormalig Smiths gitarist Johnny Marr. Maar dat heeft het creatieve proces niet veel oponthoud bezorgt. In de sessies waar deze Stranger To Ourselves uit voort is gekomen, schijnt er nog genoeg te zijn voor een tweede album.

Maar eerst deze Strangers To Ourselves maar eens, wat heerlijk dreigend begint met titel-nummer Strangers To Ourselves. Een erg rustig en stemmig begin van het album, mede door de stem van Isaac Brock en de toevoeging van strijkers. Maar die rust is snel voorbij met Lampshades on Fire. Het is catchy, poppy, uptempo door het piano-ritme en die waanzinnige groove van de bas en drums. Daarnaast stuitert het nummer alle kanten op, waarbij er zoveel verschillende ideeën in 3 minuten voorbij komen, dat je het idee krijgt dat het nummer langer duurt. Gelukkig kunnen we bijkomen met Shit In Your Cut, wat wederom meer dreigend is. De gitaar-riff is bijna hypnotiserend mooi, maar valt weg tegen de eclectische gekte van Lampshades On Fire. Op een andere plek op het album had dit tot de hoogte-punten van het album gehoord. En dat is iets wat het hele album terug blijft komen. Er staan ontzettend mooie nummers op dit album, zoals The Ground Walks, With Time In A Box. Een heerlijk stuwend en opzwepend nummer met geniale percussie en gitaar riff, alleen zonde dat het halverwege een beetje in elkaar zakt. Sugar Boats heeft ook dat heerlijke uptempo ritme, met een lekkere catchy hook en toffe gitaar solo, maar ook een jazzy gevoel met aritische piano en blazers. Het einde van het nummer is ook heerlijk, waarop de waanzin en gekte weer terug is. Be Brave is een ander hoogtepunt, wat een dreigende sfeer heeft. Maar na ieder hoogtepunt volgt eigenlijk een middelmatig nummer, wat eigenlijk niet heel bijzonder zijn. Ansel heeft een lekkere zomerse feel, bijna Caribisch, maar is verder niet heel bijzonder. Coyotes kan zelfs saai genoemd worden en het begin van Wicked Campaign doet me denken aan de Killers (waar ik op z'n zachts gezegd geen fan van ben). En er zit me nog iets anders dwars: de productie. Het geluid zit werkelijk ram en ram-vol met effecten en een miljoen extra instrumenten, waardoor het geheel verstikkend werkt.

Het album als geheel heeft wel wat weg van het nummer Lampshades On Fire. Er zitten heerlijke stukken tussen, maar stuitert tegelijk ook alle kanten op waardoor het soms te veel van het goede is. Er zijn zeker uitschieters, maar de rest kan dit niveau absoluut niet benaderen. Er schijnt dus nog genoeg materiaal te zijn voor een tweede album. Ik had liever gezien dat de heren waren gaan schrappen, en ze 1 geniaal album hadden gemaakt. Nu bestaat dit album uit een paar toffe nummers en heel veel opvulling.

Pat-sounds: Album Modest Mouse - Stranger to Ourselves (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

In 2013 leek Modest Mouse na een stilte van zes jaar weer naar buiten te treden met festivalshows op onder meer Best Kept Secret en Rock Werchter, maar op het laatste moment verdween de band weer de studio in en schrapte alle shows uit de agenda. Acht volle jaren werd er in totaal gesleuteld aan de zesde plaat, waardoor de verwachtingen door de jaren heen steeds hoger opliepen. Recent vooruitgeschoven singles als 'Coyotes', 'The Best Room' en 'Lampshades On Fire' deden het beste vermoeden en op basis van het respectabele CV van deze indierockband is dat niet verwonderlijk. In het verleden bracht Modest Mouse klassieke underground-albums (The Lonesome Crowded West en The Moon & Antarctica), aanstekelijke en onverwachte hits (doorbraaktrack 'Float On', 'Dashboard') en een studioplaat met legendarische Smiths-gitarist Johnny Marr uit. Toch lost het bijna een uur durende Stranger To Ourselves de verwachtingen maar gedeeltelijk in. Anders dan bij de vijf voorgaande albums komt de plaat lastig op gang en worden zwakkere broeders slim afgewisseld met (ijzer)sterke momenten. Prettig nerveuze liedjes als de eerder genoemde singles en tracks als 'The Tortoise And The Tourist' en 'The Ground Walks, With Time In A Box', dat gerust door kan gaan voor een Talking Heads liedje, zorgen voor genoeg goede momenten die aan de omvangrijke lijst van Modest Mouse-klassiekers toegevoegd kunnen worden. Hoge ogen gooit Modest Mouse dus wel degelijk, maar toch staat er tegenover ieder sterk liedje een matige(re) variant op de plaat. Het met kitscherige synthesizers aangeklede 'Wicked Campaign' kan door als twijfelachtige Killers b-side en de half gerapte disco-filler 'Pistol' mag gelden als het grootste misbaksel dat Isaac ooit geschreven hebt. Als geheel een verre van perfect album dat dankzij enkele memorabele momenten toch het beluisteren meer dan waard is. Laten we hopen dat het door Isaac beloofde vervolg weer voor de volle 100% op het glorieuze niveau van weleer zal zitten.

Van: Daans Muziek Blog