Villagers - Darling Arithmetic (2015)

De Ierse folk band Villagers is opgebouwd rondom zanger Conor O’Brien. Waar hij op zijn voorgaande album {Awayland} nog geregeld de experimentele kanten van de muziek opzocht, stapt hij op Darling Arithmetic weer terug zijn rustgevende folk muziek. Op het derde album heeft hij gekozen voor een nieuwe samenstelling van zijn begeleidingsband, waar onder andere de mellotron voor het verrassingselement zorgt. De nummers zelf werden bij Conor thuis opgenomen op een oude recorder.

De opening van Courage is ondanks de simpele geluidstechnieken bijzonder mooi vastgelegd. Moed heb je nodig om over de drempel te stappen en iets te bereiken in het leven. Deze moed vermengt hij in een melodierijk geheel, dat met de akoestische gitaar en in volume toenemende pianoklanken de afwisseling erin houdt. Everything I am Is Yours opent met de ritmische klappen op drums en korte slagen op de gitaar. De liefde overrompelt en brengt de hoge zang van Conor in beroering. De klanken van de piano slepen je mee in in een muzikaal schouwspel dat al vroegtijdig ten einde komt. De opening van Dawning on Me is van pure schoonheid. Zo simpel als de muziek klinkt zo hevig komen de teksten binnen zetten. De liefdesuitingen slepen je mee in een emotionele aangelegenheid. Een fijn maar klein liedje. Waar Conor tot nu gesloten was over zijn geaardheid, legt hij in Hot Scary Summer de kaarten open op tafel neer. Het harde werken aan een relatie lijkt hem parten te spelen en de openhartigheid zorgt voor opgetrokken wenkbrauwen.

Remember kissing on the cobble stone
In the heat of the night
Then all the pretty young homophobes
Looking out for a fight

Het nummer loopt met zijn krijsende meeuwen over in The Soul Serene. De ritmische openingsklanken slepen je in dit nummer opnieuw mee naar een rustgevende omgeving. De kalmte maakt plaats voor een opkomende storm, terwijl het nummer zich maar blijft rekken. Het gebruik van de mellotron zorgt voor een vervreemde wereld die zich meer van je lijkt te verwijderen. Darling Arithmetic schroeft het tempo nog wat terug om de dagelijkse sleur zijn plaats te geven. Een stille liefde die al snel ten einde komt en zijn emoties nalaat. Het nummer hervat zich in Little Bigot, waar de haatgevoelens van je worden afgeschut en de liefde lijkt te overwinnen. De tempoversnelling naar het einde toe zorgt voor een kat en muisspel tussen ergernissen en een liefdevolle blik. In No One to Blame doen de pianoklanken enigszins denken aan Sexy Sadie van The Beatles, al blijkt de liefde hier een betere weg te zijn ingeslagen. De gevoelens lijken terug te keren en de gedachten gaan maar naar één persoon uit. Het nummer sleept zich af en toe iets te veel de zoete kant op, maar met zijn opkokende klankzeeën van de mellotron blijft het zijn muzikale afwisseling behouden. In het afsluitende nummer So Naïve heeft Conor alles toch weer op een rijtje gezet. De mensen die het dichtst bij je staan zijn zoveel belangrijker dan alles om je heen. Hoe groot de wereld ook mag zijn, die ene stem zorgt ervoor dat je weer met beide benen op de grond landt.

I believe that I’m part of something bigger
So naive but I guess I’ve got it figured
Through these little lives I see the world
Every woman and man
Every Boy and girl
Every little part an aid of something bigger

De stap terug naar de rustgevende folk nummers hebben Conor en zijn Villagers goed gedaan. Geen breed uitgemeten klankpatronen, maar enkel instrumentatie die de teksten van een extra emotie voorzien. In de breedte komt het album nog wat te kort ook al zit het inhoudelijk allemaal goed in elkaar. Conor zelf toont zich van zijn beste kant met hartverscheurende zang en zijn meeslepende pianospel. De korte tijdsduur van het album laat dan nog wel een ruimte leeg die gevuld had kunnen worden.

3,5*

Afkomsttig van Platendraaier..

Toen ik 2010 het debuut van Villagers beluisterde, was ik gelijk verkocht. Een tikkeltje eigenzinnig, die Conor O’Brien, met als resultaat een aantal zeer interessante en gewoon goede songs. De opvolger vond ik net wat minder, maar nog steeds goed voor 4 sterren; die was iets meer gefocust op de band. En vorig jaar kwam de derde uit, die weer de aandacht vestigt op O’Brien zelf, en in het bijzonder zijn geaardheid. En dat levert alweer een mooi album op.

Opener ‘Courage’ is een mooie liefdessong, die erover gaat dat je soms de moed moet kunnen opbrengen om bepaalde dingen te kunnen verwezenlijken. De tekst is voor interpretatie vatbaar, natuurlijk, de muziek is dat iets minder; rustig en beheerst, pas naar het einde lichtjes escalerend. Ik vind het zelf meteen de beste song van de plaat.

De gehele eerste helft van de plaat (tot en met ‘The Soul Serene’) is ijzersterk. ‘Everything I Am Is Yours’ heeft een bepaalde soort cool over zich heen hangen, waar je gemoed van opwarmt. Ik weet het, het klinkt vreemd. “Left my demons at the door; so what you’re opening it for?” vraagt O’Brien zich af. Om meteen daarna zelf de conclusie te trekken: “I guess they’ll help you understand; Everything I am”.

‘Dawning on Me’ begint een beetje iel, en bloeit na een minuutje plots open, alsof de winter wordt ingeruild voor de welkome lente. De song bij uitstek om gezellig bij in te dommelen, en daar bedoel ik heus niets slechts mee. ‘Hot Scary Summer’ brengt dan wel iets meer schot in de zaak, met vooral een briljante tekst, die een inkijk geeft in de ziel en gevoelens van O’Brien. Hij spreekt openlijk over het homo-zijn, over homofobie en over het soms gedwongen spelen van een rol (“We got good at pretending; and then pretending got us good”). En dat allemaal onder spaarzame begeleiding van een gitaar, wat backing vocals en backing vogels.

De hoes van ‘Darling Arithmetic’ is wazig; het had het resultaat van wat geklieder van een kleuter kunnen zijn, maar ook een beroemd abstract schilderij. Op de voorgrond lijkt een figuur met een saxofoon – of iets anders in z’n handen – te staan; op de achtergrond gunt een fletse zon het landschap niet veel licht. Achter het personage lijkt een huis te staan, maar het zou gelijk iets heel anders kunnen zijn. Het is hinken op twee gedachten, angst hebben om het dwaalspoor te kiezen dat door het donkere bos leidt, en zo voelt de muziek op dit album ook wel aan. ‘The Soul Serene’ klinkt namelijk op het eerste gehoor best vrolijk, maar als je wat beter luistert, hoor je de inwendige tristesse wel terug.

Het titelnummer is daarin iets eenduidiger, en kan makkelijk bestempeld worden als de blauwdruk van het album (vandaar ook het titelnummer, neem ik aan). De combinatie tussen de aarzelende gitaar- en pianoklanken en het stemgeluid van O’Brien doet een soort weemoed ontstaan die me wat aan heimwee doet denken. Heimwee naar betere tijden, maar dan wel in de wetenschap dat je die betere tijden wel degelijk hebt beleefd.

Aan die hoopvolle premisse wordt met ‘Little Bigot’ een vervolg gebreid, een nummer dat hier wel de vreemde eend in de bijt is. Op zichzelf een prima nummer, maar ik vind het in deze context niet echt passen. ‘No One to Blame’ en afsluiter ‘So Naive’ ademen dan weer wel de geest van het album, en zorgen voor een degelijk sluitstuk waar ik weliswaar niet zo intens van kan genieten als van de eerste vijf nummers, maar dat is zeker geen schande.

Villagers’ derde is wederom een goeie plaat geworden, en het valt me op dat ik weerom hetzelfde cijfer zal uitdelen als aan de twee voorgangers. Is Villagers een vier-sterren-band? Ik vermoed van wel.

4 sterren

Ik ben benieuwd in welke hoek deze Ierse Folk artiest ligt; gaat het richting Luka Bloom of juist meer richting Hozier.
Eigenlijk allebei niet.
De zang neigt meer richting Coldplay.
Het album begint met Folk met duidelijk een meer Country gerichte ondersteuning, maar wel heel erg in de huidige tijd.
Het is allemaal wel heel erg op safe gespeeld, maar dat hoeft niet altijd in het nadeel te zijn.
Prettig; dromerig.
Dit is in ieder geval een artiest/band? Die het goed zal doen tijdens een live concert; ergens op een zondagmiddag in een poppodium als Roepaen.
Of ergens buiten bij een kampvuur op een te koude zomeravond, waarom je jezelf afvraagt waarom je verdorie niet dat lekkere warme vest hebt ingepakt toen je de korte broeken en shirtjes in de vakantiekoffer propte.
Typische Nederlandse festivals muziek.
Verregend jezelf warm houdend aan je bibberende, klamme geliefde, die steeds meer haar hairconditioner mist.
Gedurende het album krijg je steeds meer het gevoel dat het nog goed gaat komen met het weer, maar een Hot Scary Summer zal het helaas niet worden.