King Crimson - Starless and Bible Black (1974)

veilige paadjes he, dat yes, en later ook genesis

'Fracture was geen muziek meer'...

Stelletje sukkels daar....

Grotendeels mee eens. Track 1 en 2 vind ik geweldig, en ook 7 en 8, maar de rest weet mij toch minder te bekoren. Het is allemaal niet slecht, maar ook niet magisch.

Ooit, ruim 40 jaar geleden, ontstond er nieuwe band. Zij brachten een album uit wat de muziekwereld, ten minste in Symfo kringen ,op zijn kop zetten. Het is Misschien wel het album dat de psychedelische rockmuziek deed veranderen in symfonische Prog. De naam van dit bandje: koning Crimson. Een erg goed debuut zeker maar wat schetst mijn verbazing, King Crimson wordt zonder blikken of blozen voorgedragen in het "nooit meer beter geworden na debuut” forum". Mensen, liefhebbers van King Crimson en alles wat er tussenin zit, ik ben het daar niet mee eens. Hoe goed dat het eerste album ook is het moet toch buigen voor alle albums uit 1973/1974 toen King Crimson tot monsterlijke hoogtes steeg.

Maar laten we niet te hard van stapel lopen. King Crimson is immers van ver, zeer ver gekomen. Het gat dat in the Court sloeg was onvoorstelbaar. in slechts 3 jaar was van de originele bezetting nog maar een man over: meester-gitarist Robert Fripp. King Crimson klonk toen al enorm anders dan in 1969, jazz was immers een steeds belangrijkere rol gaan spelen in het geluid van King Crimson. Enigste constante in het King Crimson geluid was de enorme aandacht voor opbouw en spanning. Deze constanten werden tot nieuwe hoogtes geholpen toen daar eindelijk het eerste album van, wat onder king crimson fans weleens, de heilige trilogie genoemd wordt, verscheen: Larks tongue in aspic.

Dat album mixte op geniale wijze avant-garde(met name de percussie),jazz,rock en op momenten zelfs metal. Echt duister ,op de titelnummers na, was het nog niet. Met dit album kwam daar echter verandering in. het geluid wordt heftiger, duisterder en in zeker zin ook onheilspellend. Wat bij Lark’s Tongue in aspic beperkte bleef bij een enkele uitbarsting wordt hier volledig doorgevoelt. Het hele album kent een zekere duistere, haast spookachtige sfeer. De opvolger red genaamd zou deze sfeer nog verder doorvoeren. dit album is dus een overgangsalbum van gestructureerde jazzrock naar een heftige haast metalachtige uitbarsting.

Het nummer wat als eerste opvalt is Fracture. Het lijkt wel of het begrip tour de Force voor dit nummer is uitgevonden. Een duistere horrorrit. Langzaam komt de gitaar op. Als een onheilspellende gedaante uit de mist. Langzaam maar zeker volgt daar ook de viool. De spanning is nu al om de snijden en het nummer is nog maar net begonnen. De gitaar van Fripp gaat even naar de achtergrond ten gunste van de percussie van Bill Bruford. En al weer stijgt de spanning en net als het werkelijke moorden tempo lijkt af te zwakken worden wij opschrikt met een van de luidste uitbarstingen ooit. Mijn boxen staan op springen. Echt alles wordt uit de kast getrokken om de luisteraar te overdonderen met een verassende finale met in de hoofdrol de viool. Verdwaasd blijf ik achter als de laatste noten van dit meesterwerk wegebben. King Crimson flikt het alweer.

Fracture is samen met Starless(en vooruit ook 21st century schizoid man) het archetypische King Crimson nummer. Na het beluisteren van deze nummers weet je waar bands als tool de mosterd halen de bovenstaande opmerking van Bill Bruford mag men dus ook letterlijk nemen. Perfecte opbouw, en perfecte spanning. Er bestaat haast geen andere band die zo goed een climax kan neerzetten als deze koningen.

Het andere nummer wat al gauw opvalt is Lament. Dit nummer ademt werkelijk tool. Na het heftige eerste nummer zou het King Crimson traditie zijn om nu een rustiger nummer in te zetten en zo lijkt het dan ook, in het begin dan. King crimson zou king crimson niet zijn als ze de sfeer van een nummer niet volledig om kunnen gooien. De bas wordt er lekker dik ingegooid voordat we compleet overhoop worden geschoten met knalharde gitaren. John wetton schreeuwt geweldig mee. Ook weer een heerlijke tekst overigens:



Wat ook opvalt zijn de improvisaties , de enigste reden waarom dit voor mij net geen meesterwerk is. Trio is nog erg goed door het goede samenspel maar we let you know vind ik eigenlijk erg zwak er zit niet echt een duidelijke lijn in en als pure improvisatie is het te pover.

Ik adviseer iedereen die houdt van stevige rock en/of jazz om red,larks tongues in aspic,starless and bible back en de livealbums USA en the Great Deciever aan te schaffen. Je weet niet wat je hoort zo goed. Ik onderschrijf de bovenstaande opmerking van meneer Bruford dan ook geheel. Voor mij is King Crimson in ieder geval de beste band aller tijden en dan met name de albums uit 1973 en 1974.

Beste nummers: fracture,lament
Slechtste nummers: we let you know,the mincer

en dan zijn de "slechste" nummers nog steeds behoorlijk goed hoor.

deze plaat is niet zo helder qua productie als Lark's en Red , wellicht omdat het redelijk wat live-elementen bevat. ik vind dat eigenlijkjwel bijdragen aan de sfeer van het album , het klinkt warmer dan voorgenoemde platen ( vooral night watch , trio).
Ik vond deze plaat als 16-jarige eens tussen een stapel oude lp's van een oom van mij op zolder , toen ik hem voor het eerst hoorde wist ik niet wat me overkwam , nog nooit zo iets gehoord.

Waarschijnlijk is deze KC me dan ook het dierbaarst .

later nog enthousiast een gesprek begonnen met die oom over deze plaat , maar die bleek het toch maar vage muziek te vinden ,'
een jeugdzonde.

ben nog steeds blij dat ik dat ding vond , gaat voor mij ook iets magisch van uit , die hoes , en dan dat stukje tekst op die hoes , : this night wounds time" of zoiets , maar vooral die muziek natuurlijk

tot zover mijn gemijmer.........

meer gemijmer A.U.B

slechste" moet je dan ook relatief zien. Deze nummers klinken toch iets minder als een goed afgewerkte compositie en meer als een jam. The mincer is op zich wel mooi maar wordt nogal irrtant afgebroken. We let you know is het enige naar mijn idee ondermaatse nummer op dit album.

ik was toevallig ook 16 jaar oud toen ik deze ondekte( december 2009). beetje bij beetje begint king crimson mijn favoriete band te worden. Dit album is erg goed. Hoewel het naar mijn inzien wat mager afsteekt tegen de zeer sterke voorganger en de absoluut overdonderende klassieke opvolger.

@ Misterfool

is op kant A wellicht de meest "poppy" plaat van KC en op kant B staat Fracture. Dat werkt bij mij wel. Beter dan Larks. Tja en dan die opvolger , dat is gewoon klassiek met hoofdletter K.

vond het ook leuk dat mn nieuwe postcode eindigt met KC ( kan ik goed onthouden) , maar dit terzijde

'We'll Let You Know' vind ik ook het minste nummer van het album, al was het maar, omdat het wordt gevolgd door dat betoverende 'The Night Watch'.

Nu moet ik zeggen dat ik het nummer net vanaf mijn iPod beluisterd heb (heb het album in zijn geheel even opgezet). Ik heb nieuwe oordopjes bij mjin iPhone (Shure) en moet zeggen dat ik net wel wat nieuwe dingen hoorde in 'We'll Let You Know' die het wat diepte gaven. Ergens halverwege, dat ik dacht: 'hé mooi effect'. In mijn eigen bespreking noem ik al de Piano van David Cross. Die hoorde ik nu dus beter, moet wel zeggen dat dat een toegveoegde waarde was geweest en het nummer dus lijdt onder de matige opname.

Ik was (toevallig) 17 toen hij uitkwam en in tegenstelling tot de oom van Steven is het voor mij geen jeugdzonde. Het is nog steeds een monument, dat net als Deceit van This Heat een mijlpaal is in de geschiedenis van de progressieve muziek.

Ik vind de losse jam-stukjes eigenlijk wel werken op dit album.
De eerste helft van We'll Let You Know klinkt als een warming up-je, en als je denkt dat het echt gaat beginnen eindigt het al. Maar dat funky stukje muziek vind ik toch erg lekker klinken.

The Minder klinkt alsof je een donkere grot verkent. Dat eindigende stukje tape geeft je het gevoel uit een lugubere droom te ontwaken.
Maar toch had ik liever het hele nummer ergens op willen horen.
Staat dat eigenlijk op de Great Deceiver box-set?

Nee, The Mincer staat niet op die box. Sterker nog, ik bezit nog 5 live-CD's uit de Collector's Club reeks uit de periode '72-'74 en op geen enkele staat er een live versie van The Mincer.

Op de 40th Anniversary remaster is de eindigende tape strook iets aangepast, maar het einde is nog steeds abrupt.

Hoeveel is er dan toegevoegd aan The Mincer?

Verwaarloosbaar, iets tussen nul en een halve seconde.

Op een Peter Hammill album is het ook ergens (ik meen op Nadir) in de remaster op zelfde wijze hersteld (ik begin nu zelfs te twijfelen of het bij The Mincer eigenlijk ook qwl is - maar ik heb de eerste CD uitgave niet meer in bezit - om het te checken).

Mijn favoriete King Crimson album. In het voorgaande album is Wetton's stem nog wat ongeoefend en in Red is zijn stem juist erg goed, maar hier zit het er precies tussenin. Dat zorgt ervoor dat zijn stem geweldig past bij de sfeer van dit album. Ook is ieder nummer op dit album geweldig, met The Night watch, Trio en uiteraard Fracture als uitschieters.
Echt alles aan dit album is goed, al duurde het wel een behoorlijke tijd tot ik me dat besefte . Verdient wel een hele hoge plaats in de top 10 die ik nog moet maken.

Wetton's stem komt wat mij betreft op de live albums het meest tot zijn recht. Maar het staat buiten kijf dat zijn stem een belangrijke bijdrage levert aan de schoonheid van de KC-incarnatie.

ik was op die leeftijd van rock-rick ook helemaal leip van deze plaat ( en nog steeds), dit is dus waarschijnlijk de KC plaat die het meest appelleert aan het jong-volwassen zijn ofzo. het is denk ik ook 1 van de meest melancholische KC platen vooral vergeleken met de veel minder "warm" klinkende opvolger en voorganger.

De sfeer op dit album is inderdaad wat warmer dan op Red (die samen met Crimson's debuut dit album alweer ingehaald heeft). Dit album heeft alleen een wat intiemere sfeer naar mijn mening. Dat komt ook omdat je af en toe hoort dat het live is. Daarnaast staan hier The Night Watch, Trio en Fracture op.

vind ook Red bij nader inzien nog iets beter dan deze , ITCOTCK nog steeds niet (alhoewel klassieker natuurlijk)

Na de megalomane boxset van RED vorig jaar, gaat ook Starless and Bible Black een soortgelijke behandeling krijgen.



Bron

En morgen worden nieuwe tourdata King Crimson bekend gemaakt.

Deze megalomane boxset bevat het volgende

cd 1 Apollo Theatre Glasgow 23-10-73 (staat gedeeltelijk op de Great Deceiver & verkrijgbaar als download)
cd 2 Zie cd 1
cd 3 Volkshaus Zurich 15-11-73 15-11-73 (staat gedeeltelijk op de Great Deceiver & verkrijgbaar als KCCC nr 41)
cd 4 zie cd 3
cd 5 Concertgebouw Amsterdam 23-11-73 (verkrijgbaar als de Night Watch maar deze versie is de remix door Steve Wilson)
cd 6 zie cd 5
cd 7 Udine 19-3-74 (verkrijgbaar als download)
cd 8 Brescia 20-3-74 (verkrijgbaar als download)
cd 9 ORTF TV Parijs 22-3-74 (dit is het geluid van de ORTF film die staat ook op de Road to Red en op de Steve Wilson mix van Red,de bonus DVD maar dan ook met beeld)
cd 10 Avigon 24-3-74 (Dit is wel nieuw hehe)
cd 11 Besancon 25-3-74 (ook nieuw)
cd 12 Augsburg 27-3-74 (verkrijgbaar als download)
cd 13 Halle 28-3-74 (nieuw)
cd 14 Heidelberg 29-3-74 (verkrijgbaar als KCCC nr 29)
cd 15 Mainz 30-3-74 (verkrijgbaar als Kccc nr 15 en staat ook op The Collectable King Crimson volume I cd 1)
cd 16 Pforzheim 31-3-74 (verkrijgbaar als download)
cd 17 Kassel 1-4-74 (verkrijgbaar als KCCC nr 36)
cd 18 Gottingen 2-4-74 (nieuw)
cd 19 Amsterdam 23-11-73 (deze mix is gebruikt voor de radio uitzending en het is 1 cd want Fracture,The Night Watch,Starless and Bible Black en Trio ontbreken)
cd 20 Starless And Bible Black (Steve Wilson mix)
DVD 21 Starless And Bible Black in 5.1 surround,original stereo ,2011 stereo en nog een paar bonus nummers
DVD 22 Mainz 30-3-74 ,Amsterdam 23-11-73 & Pitssburg (29-4-74) in multi channel & hi res stereo audio (concert van Pitssburg staat ook gedeeltelijk op de Great Deceiver)
BLUE-RAY 23 Glasgow 23-10-73 ,Zurich 15-11-73 & Amsterdam 23-11-73 in LPCM stereo en DTS-HD master audio
Bonus materiaal Amsterdam (zie cd 19) en The Night Watch 97 mix (Amsterdam 23-11-73)
BLUE-RAY 24 Starless And Bible Black in 5.1 surround mix,2011 stereo mix,original stereo mix &UK vinyl transfer verder nog Mainz 30-3-74 ,Amsterdam 23-11-73 & Pitssburg 29-4-74 in multi-channel & stereo audio
Video ORTF TV Parijs 22-3-74 5nrs en Central Park New York 25-6-73 2nrs
cd 25 Bonus cd Arlington 6-10-73
cd 26 Bonus cd Arlington (vervolg) het nummer Docter Diamond (Atlanta 23-6-73) en Mainz 6-10-73
cd 27 Bonus cd Udine 19-3-74 maar dan geremasterd
cd 28 is een gratis download van een concert in Frankfurt (3-11-73) en dat het gratis kan je horen want er vind volgens mij een vulkaan uitbarsting plaats

ps Als je hier mee klaar bent ben je zo halftam dat zelfs Jordy van Loon wel aardig klinkt

op 8 november , heruitgave op vinyl , als laatste in de serie van de jaren 60/70 studioplaten. Eindelijk een mooie niet krakende versie aanschaffen voor een schappelijke prijs. de mijne is versleten

Het is duidelijk de voorloper van Red waarop de sound maar ook de songs meer zijn uitgekristalliseerd. Het meer heavy geluid maar ook de atmosfeer die dit album laat horen waren in de studio niet te reproduceren. Daarom koos men deels voor liveopnamen.
Ik hoorde het album voor het eerst bij Ad Vissers Superclean Dreammachine, een baken van goede smaak op de maandagavond. Zoals altijd nam ik zijn programma integraal op. Toen ik de muziek in mijn vriendenkring liet horen verklaarden de meesten me voor gek. Alleen degenen die Larks kenden waren minder kritisch. Ik ben nog steeds gehecht aan dit album. Het heeft een speciaal plekje.
Misschien was Red wel beter omdat die nummers minder aan het toeval, het experiment of onder de improvisatie leden, op het starless album is KC in zijn meest pure vorm te horen. Fracture is opzwepend, adrenaline verhogend, het klinkt gevaarlijk, het is volgens mijn zoon echte horror, oncompromisloos, het is heerlijk als een bad waarvan je huid gaat tintelen.

Veel is al gezegd over dit album van King Crimson. Na een nieuwe beluistering kan ik er niet omheen met enige vertwijfeling achter te blijven. Het is in de discussies hier ook al vaker gememoreerd. In feite hoor ik op dit album drie verschillende typen songs.

Ten eerste een aantal gewoonweg heel mooie nummers, zoals bijvoorbeeld The Great Deceiver, Lament en The Night Watch. Prima composities met kop en staart; niks op af te dingen. Ten tweede een aantal live-uitvoeringen die niet heel interessant zijn en wat mij betreft in ieder geval niet als zelfstandige nummers doorkunnen, zoals We'll Let You Know, Trio en The Mincer. En ten slotte de twee afsluitende instrumentale improvstukken die luisteren naar de naam Starless And Bible Black en Fracture, beide enorm gelaagde en sterke songs die zich wat mij betreft kunnen meten met het beste werk van deze band. Het is King Crimson op zijn (of haar) absolute best naar mijn mening, waarbij vooral Fracture absoluut de show steelt. Bovenstaande beschrijving van het nummer vind ik dan ook zeer treffend.

Het feit dat we te maken hebben met drie verschillende typen songs enerzijds en met enkele voltreffers afgewisseld met wat missers anderzijds, maakt dat Starless And Bible Black een heel onevenwichtig album is. Ik vind het in die zin ook geen echt album, omdat het klinkt als een samengeraapte collectie aan nummers. Die stellingname is hierboven ook enkele keren geopperd en daar sluit ik me dan ook volledig bij aan. Slecht is het aan de andere kant dan ook weer niet, aangezien er enkele uiterst aardige songs op staan en ik de afsluitende twee instrumentale nummers erg sterk vind.

Als dit album consistenter was geweest, dan had ik er 4,5* voor over gehad. 3,5* is echter te laag, want er is ontegenzeggelijk kwaliteit aanwezig en dat cijfer doet geen eer aan de goede nummers op dit album. Dan biedt de gulden middenweg uitkomst: 4*.