King Crimson - Starless and Bible Black (1974)

Laat ik openen, en hopen dat er meer volgen.
Dit vind ik nou een topalbum van KC. Deels opgenomen in een (leeg!) Concertgebouw A'dam, heeft de ene zijde 6 kortere tracks, de andere 2 lange.
Ene zijde:
- Great Deceiver: lekkere rock, knalt meteen je boxen uit.
- Lament: afwisselende ritmes, percussie-demo
- We'll Let You Know: beetje jam, met langzaam dreigende toon (instrumentaal)
- Nightwatch: prachtige aanzwellende gitaar van Fripp. En draagt het nummer, bijne ongemerkt, met gloedvolle melodielijnen
- Trio: blijf luisteren, het nummer komt uit een dichte mist nader en vangt je met bezwerende violen.
- The Mincer: psychedelisch misschien. Met abrupt eind.
En dan de kroonnummers:
- Starless and Bible Black: van lieflijk naar dreigend. Onder de koptelefoon adembenemend.
- Fracture: FANTASTISCH. Een ware tour de force. Ingetogen startend en heel intelligent opgebouwd naar knallend gitaarwerk en stuwend ritme. Daarna even bijkomen.
Weet wel: eigenlijk schieten (mijn) woorden te kort. Ontdek liever zelf.
In ieder geval: Al jaaaren mijn topkeuze. Zijn er anderen die dat ook vinden ?

Hmmm.. m'n topkeuze zal het niet gauw zijn daar voor prefereer denk ik misschien aan de ene kant het lichtere, gestructureerde geluid van de voorganger of het heftige van de opvolger. Deze zit er precies tussen in zeker ook qua songmateriaal. Het is me net ietsje te losjes soms hoewel zo'n stuk als Fracture natuurlijk schitterend is. Ik heb daar nog een volledig uitgewerkte drum/percussie partij op papier van liggen en dat is me een portie noten.

Wat dat betreft prefereer ik uiteindelijk denk ik toch het live-album The Nightwatch die jaren later is verschenen. Daar op staat het originele concert waar ze later delen van hebben gebruikt als basis voor dit semi-studio-album (men had een beetje weinig tijd en denk ik ook zin om maandenlang in de studio te zitten).

En als het om 72-74 King Crimson gaat heb ik denk ik uiteindelijk een grote voorkeur voor de Great Deceiver 4-cd boxset. En het word echt hoog tijd dat ik die weer eens lekker in zijn geheel ga zitten beluisteren.

De opening is super met The Great Deceiver en Lament, The Nightwatch en Trio zijn vam een uitzonderlijke schoonheid en Frachture is adembenemend. Maar als geheel vind ik het geen overtuigend album. Het lijkt meer op een snel samengeraapte zooi (wat het ook werkelijk was en zooi is wel een erg negatieve benaming) En voorganger en opvolger zijn zo briljant dat deze toch een beetje tegenvalt.

De opvolger ga ik zo voor het eerst luisteren maar wat de voorganger betreft ben ik het met je eens.
Fracture trouwens 1 van de beste liedjes ooit wat mij betreft,in me top 10 denk ik wel,geen nader uitleg nodig lijkt mij

Totdat je Starless (van "Red") hoort...

Starless komt niet eens in de buurt van Fracture; opbouw van Fracture is genialer en zit meer pit in,ook heerlijke finale en prachtige fade-out

Ik vind juist het tegenovergestelde

Dat kan en mag

Verlaagd naar 2½*. Ik geloof dat dit voor mij toch de plaat is waar de heren wat doorsloegen in gefröbel. Van het begin van Trio tot halverwege Fracture heb ik eigenlijk niks substantieels kunnen waarnemen...

blijft mijn favoriete KC plaat , vind hem iets beter als RED hoewel de laatst productioneel beter klinkt , heb een enorm zwak voor "the great deceiver", "Nightwatch" en de gehele kant B van de plaat. Ik vind het trouwens nog steeds vrij ongeloofelijk hoeveel fantastische platen ze in zo'n korte periode hebben weten te maken ( REd en SABB zelfs in 1 jaar) , bizar. To state the obvious : beste KC bezetting ever....

wahaaa ja de Great Deceiver knalt er zooo hard in als opener. Ook The Nightwatch is een pareltje met voor ons dutchies een leuk onderwerp. Dan eindigen we misschien nog wel harder als dat we begonnen zijn met Fracture. Volumeknop lekker opengooien en hoe verder naar het eind hoe meer die knop open gaat. 4.5*
Minpunt: Trio dat ook veel te zacht is opgenomen.

Nog net ietsje minder dan Red, maar dat kan ik in punten niet zo uitdrukken

Van geïmproviseerde jams en een paar nieuwe nummers heeft King Crimson een geweldig album weten te brouwen. Als je z'n 'broertjes' Larks' Tongues In Aspic en Red kan waarderen moet je deze ook zeker in huis halen (en ook The Nightwatch waarvan de jams genomen zijn). Fracture is het beste KC-nummer ooit!

5.

Fracture is inderdaad super. Verderop in het nummer merk ik ook dat mijn volumeknop steeds een stukje opschuift. Tegen het eindgedeelte zullen mijn buren vast niet zo blij zijn telkens.

Mee eens!Sterker nog,1 van de beste nummers over het algemeen als je het mij vraagt.

Ik denk dat ik het nou wel begrijp ,al die tijd dat ik het over Fracture had bleek ik een live-versie ervan te horen,maar de studio versie valt me toch wat tegen eigenlijk.

Er bestaat geen studio versie van Fracture. De versie op SaBB komt van het Concertgebouw concert.

Hmm vreemd want ik hoorde toch echt een studioversie,de liveversie daarvan is in ieder geval van The Night Watch inderdaad,misschien dat ze die overge-edit hadden ofzo?

Ik heb het boekje van The Nightwatch er nog even op nageslagen. Daarin wordt vermeld dat Fracture op SaBB van dat concert afkomstig is, verder staat er ook dat "Fracture was also overdubbed in the studio for its conclusion on thh album".

De enige nummers die geheel in de studio zijn opgenomen zijn The Great Deceiver en Lament

wat mij betrefd is starless de ultieme herfstsong

ieder jaar rond deze tijd kan ik er geen genoeg van krijgen

Dank u wel, Joy!!

Het is alweer een tijd geleden dat ik dit album hoorde, maar nu zet ik 'm snel weer eens op!

Ultieme Muziek, met een grote chocolade-letter M!!!

Deze opmerking moet eigenlijk in het topic over Red

Verder is het wel waar natuurlijk

FRACTURE!! Wat werd ik omver geblazen door deze tour de force van, met name, Robert Fripp. Qua (totaal)album misschien niet het beste van King Crimson, dan ga ik toch voor 'Red' maar op dit album staat het beste nummer dat ze ooit gemaakt hebben. En dan te bedenken dat het een live opname is (Concertgebouw Amsterdam) en...uit 1974! Hoe een nummer zo donker, zwaar, beladen en gecompliceerd heeft kunnen klinken hoorde je pas zo'n 20 jaar later met een band als TOOL.

Ben 'm weer eens aan het beluisteren; Nu vallen Trio en The Mincer me in positieve zin op. Wat een schoonheid!

Eigenlijk zijn de drie ' studio' albums van de derde King Crimson periode (ook mijn favoriet - to confirm the obvious stated here before) in perfecte balans. In deze middelste vinden we de meest normale songstructuren (tenminste op de eerste helft van het album). Van het getormenteerd prachtige 'Lament' (mijn favoriet op het album) tot de grove beuk in de openingstrack.

Haalt nét niet het niveau van zijn voorganger en opvolger, maar het markeert wel de King Crimson waar ik zo van hou. Stevige, sterk evoluerende songs, perfecte muzikanten. De prachtige stem van John Wetton, de teksten van Richard Palmer James (vaak vergeten) etc.

Om de discussie over waar de opnames hebben plaatsgevonden en de oorsprong van de songs wat nader te duiden, dit overzicht:

'The Great Deceiver' is een compositie van Wetton die werd gecombineerd met een gitaarpartij van Fripp 'die al ergens lag'. Hoewel Fripp het idee van combineren verwerpt is het uiteindelijk George Chkiantz, een opname technicus van Olympic Studios, die in een nacht een en ander aan elkaar knutselt en Fripp overtuigt. Ook nog onbekend en/of vergeten: Fripp heeft hier -en dat is heel zeldzaam- een deel van de tekst van het nummer geschreven. Met name de bekende zin "cigarettes, ice cream, figurines of the Virgin Mary' komt uit de koker van Fripp. Waar de opnames plaats hebben gevonden kan ik niet terug vinden.

'Lament' is een échte song. De tekst en vocalen overheersen de instrumenten. De nostalgie die Palmer James vaak in zijn teksten stopt druipt er van af. De muzikale ondersteuning komt van 'weggegooide' melodieën van de "Larks' Tongues in Aspic" opnames. Toch is het nummer -zeker live- als Wetton's stem meer warmte heeft zo overtuigend dat het één van mijn favorieten is geworden, ondanks de wat 'achtergebleven' muzikale ondersteuning.

'We'll Let You Know' is opgenomen in het Apollo Theatre in Glasgow (23 oktober 1973) en bestaat uit een improvisatie. Het nummer is dus in een live uitvoering terug te vinden op "The Great Deceiver" box. Het is vooral het drumwerk van Bruford dat deze track voortstuwt. Wetton en Fripp 'pielen' wat door. Cross's bijdrage op de piano komt door geluidstechnische redenenen helaas nooit goed uit de verf.

'The Night Watch' -althans de eerste twee minuten- komen van het al eerder gememoreerde Concertgebouw concert op 23 november 1973. Palmer James baseerde zijn tekst op het gelijknamige schilderij van Rembrandt dat er vlakbij hangt en door hem bekeken en bewonderd was. Wetton's bijdrage aan het nummer zijn met name de dubbel opgenomen vocalen het is Fripp die de belangrijkste melodieën voor zijn rekening heeft genomen. In live versies zingt Wetton een extra couplet op het einde, dat hij zelf heeft geschreven en dat Palmer James niet zo passend vond. edit: ik las dat ergens - maar heb het niet gecheckt en ook nooit gehoord - eens onderzoek naar doen

'Trio' komt ook uit het Concertgebouw concert. Het meest opvallende is dat Bruford niet deelneemt aan het nummer (zie ook de titel) en wél een credit krijgt als componist. Volgens de de overlevering omdat zijn terughoudendheid om persé een bijdrage te willen leveren het nummer nu het meest recht doet en de vorm geeft zoals hij nu is, perfect. En daarom is de keuze van Bruford om niet mee te doen een bewuste bijdrage aan het nummer. Het kan ook zijn dat hij even moe was natuurlijk

'The Mincer' is opgenomen in Zürich op 15 november 1973 en was oorspronkelijk 13 minuten lang. Een lange inleiding van jamming en nogal kakafonische herrie is weggelaten. Bij de herbewerking in de studio liep de tape uit het apparaat wat het nogal abrupte einde verklaart. Op "The Great Devceiver" box staat een nummer 'The Law of Maximum Distress' (pt 1 en pt 2). Naar verluidt zijn dat de aanloop en afloop van de originele 'Mincer'-track.

'Starless and Bible Black' en 'Fracture' zijn beide opgenomen in het Concertgebouw als improvisatie. In het eerste nummer excelleert met name David Cross. Eerst op zijn mellotron en later op viool. Fripp heeft in de studio 'Fracture' nog grotendeels naar zijn hand gezet door de gitaarpartijen op twee plekken geheel over te spelen en met Chkiantz in de finale mix te plakken. Wonderbaarlijk gelukt. Fantastisch resultaat.

Of al deze wetenswaardigheden over de nummers waar zijn of dat ze in de loop van de tijd mooier zijn gemaakt weet ik niet. De opname periode teruglezend en de muziek uit deze periode terugluisterend vind ik het er erg bij passen en geloof ik graag dat het allemaal zo gegaan is.

Aquila, dank voor je info. Ik vind het wel interessant.
Mijn favorieten: Red, Discipline en Power to Believe.
Ik zag KC op North Sea Jazz en dat was overdonderend.

Door velen al opgemerkt en hierbij nog eens herhaald; het is niet het beste album. Maar wat staan er prachtige nummers op. Ook dit album hoorde ik voor het eerst op superclean dreammachine van Ad (toppop) Visser. Ik had altijd de bandrecorder klaarstaan als het programma begon. Deze opnamen heb ik later op cassette gezet en overal waar ik heen ging ging de tape mee. Vooral de lange instrumentale stukken waren ideaal om sommige mensen de gordijnen in te krijgen. Ik zelf kon er niet genoeg van krijgen. Nu na 35 (!!!!) jaar staat het nog steeds. Tijdloos, niet te vergelijken met andere bands, Mooiste nummer is zonder twijfel Nightwatch, voor mij één van de mooiste nummers die KC ooit gevlochten heeft.

Domme mensen dan.
Fracture komt gevaarlijk dicht bij pure perfectie.

Niet alleen Fracture. Het hele album is perfectie!

Eigenlijk ook mee eens.

ik geloof dat er maar weinig mensen in mijn directe omgeving waren (en zijn) die hier van hielden. In het vriendenclubje op school waren er welgeteld 2 die KC volgden. Verder waren de meningen vrij negatief over dit album en ik werd met een wat meewarige blikk bekeken als ik dit liet horen. Zeker te veel geblowd, was dan de reactie. Voor de meesten was dit geen muziek meer. Nummers als Nightwatch vielen nog aan de goede kant van de lijn, maar Fracture bijvoorbeeld was geen muziek meer. Toch hielden de meeste van Progrock, als Yes, Genesis of van Hard Rock als Led Zeppelin of Deep purple. Maar een mengvorm van beide zoals KC die speelde met veel ruimte voor improvisatie en rock die niet op oude bluesschema's maar op avontuur is gestoeld is voor velen een brug te ver.