Kovacs - Shades of Black (2015)

Da's grappig ik reageerde nl uitsluitend op een ander user die schreef: " Kovacs zich, net als Amy Winehouse, goed thuis voelt in een muzikaal landschap waarin Motown achtige soul domineert, maar je weet snel beter. Shades Of Black raakt af en toe aan Motown soul, maar kiest over het algemeen voor een donkerder, stemmiger en eigenzinniger geluid."

Mijn punt is Winehouse én ook Kovacz zijn geen Motown en raken daar ook niet aan. Motown is afgestemd op de blanke smaak, in zekere zin 'soul' lite. Ik heb juist geen behoefte om dingen in hokjes te stoppen - maar als je iets in een hokje wil stoppen, stop het dan in het goede hokje, anders heeft het geen zin. Dat is iets waar ik vaker tegen ageer hier, maar dat komt ook door het mankelende categoriseringsmechaniek alhier. Verder discussie over metadatering, hoe je daar ook over moge denken, immers een correcte metadatering verbetert het overzicht van de muziekgeschiedenis en de 'vindbaarheid' van werken - lijkt me hier off-topic, al ben ik niet te flauw om die aan te gaan

erwinz noemde wél de power van Etta James, maar jij bent toch echt de user die de link maakte met oude soul en rhythm and blues. Moet je je eigen bericht maar beter lezen.

Dank voor de info dat Etta James een echte R&B zangeres is
Verder beste Duo Bont wasen jullie elkaar goed schoon - lees onderstaand citaat dan even goed, want volgens mij, heertjes koekepeertjes, ontgaat jullie de pointe - Motown is écht niet de eerste authentieke soul. En als het GEEN MOTOWN IS - noem het dan verdulleme niet - nou kap ik ermee.

Lees nog even terug a.u.b. En dat je Janis Joplin erbij haalt is helemaal hilarisch.

Ok, we doen even een Supertrampje
Op deze Janis doelde ik Janis Joplin - I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! (1969)

Hilarisch is dat jij nog met Olvarit en een slabbetje voor in de stoel zat, toen ik mijn eerste dansmoves oefende op The Harlem Shuffle

Mijn kaas gaat nu rusten

Over dat antwoord moest je even nadenken hè? Ik weet wie Janis Joplin is, vervelende betweter. Ze heeft in ieder geval niets te maken met Sharon Kovacs qua muzikale verwantschap. Je oren laten uitspuiten, Mjuman.
En ik schat in dat ik ongeveer even oud ben als jij. Toen Big Brother and the Holding Company furore
maakten was ik al lang volwassen. Mijn geboortejaar is 1948. Je opmerkingen in de tweede alinea van je bericht vind ik bovendien niet bepaald van niveau getuigen. Hier laat ik het maar bij, want anders word ik misschien van dit forum gegooid. Jammer, hoor.

Nee, 1948 dat gaat niet lukken, dan las ik je aantal berichten (toen 1962) als je geboortejaar - 1948, toen waren mijn ouders zaliger nog aan het sparen voor de eerste eigen woning en zat een nazaat nog niet in de pen. ' t is dus eerder andersom: jij swingend op whatever en ik in de stoel, pap leren eten

En van dit forum geband worden wil je niet - dat zorgt voor onthechting; en als oudere jongere is het moeilijk genoeg om bij te blijven - ik haal al heel veel door elkaar, zo zie je maar

In alle consecratie is het album wel weer aan het draaien!

Ik vind dit toch wel goed, al hoor ik ook wel een alternatieve Caro Emerald of Lana Del Rey in terug, maar dan eerder muzikaal gezien.
Haar stem lijkt regelmatig op die van Angela Groothuizen ( ja, van de Dolly Dots ), prachtige albumhoes trouwens, mijn aandacht blijft bij die ogen van Sharon Kovacs.

We zijn het er in ieder geval over eens dat dit een verrassend album is - voor mij een van de muzikale verrassingen van dit muziekjaar tot zover.
Beter dan de zo succesvolle Caro Emerald naar mijn smaak.

Mmm, ik schreef juist dat dit helaas meer van het niveau van Caro Emerald was. Best aardig dus. En dat valt mij dan weer tegen: er had veel meer ingezeten.

Dit doet me meteen denken Amy Winehouse, alleen dan minder doorleefd en minder interessant qua teksten. Verder wel een mooie instrumentale begeleiding die pas echt tof wordt op het moment dat ze een eigen stijl krijgt (de laatste twee nummers).

Album nu 3x gehoord, en het valt mij toch tegen.
My Love is op zich prima, maar ook weer niet geweldig.
Zonder muzikale omlijsting blijft er weinig over.
Eenzijdig stemgeluid, en ze lijkt dus echt veel qua stem op Angela Groothuizen.
Dolly Dots waren gelukkig met z'n zessen.
En daarvan hadden sommige hun uiterlijk ook mee.
Het bereik wat ze hier laat horen is niet bijzonder.
Maniertjesmuziek, waarbij de poging tot imitatie van Winehouse en Del Rey niet goed uitvalt.
Beter dan Caro Emerald?
Nee, die kan toch wel beter zingen, en klinkt internationaler.

De LP bevat aardige momenten maar als geheel is het mij toch te eentonig. *2,5

Een kruising tussen Caro Emerald, Lana del Rey, de dingen Adele's en classic James Bond theme songs? Ik weet het niet, maar de plaat valt toch de goede kant uit na menige luisterbeurt. Het feit dat het zo ver gekomen is dat ik vaker ben gaan luisteren, zegt eigenlijk al genoeg. Een aantal nummers vind ik zelfs ronduit erg goed, 'Diggin'!. Een aantal andere doet me niet zo veel. De productie van Oscar Holleman mag er zijn. Het klinkt gewoon goed, met van die heerlijke, kleine, soms grotere, extraatjes die de muziek van Kovacs naar een hoger plan tillen. Voor nu een 3,5 misschien in de toekomst nog iets meer.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Kovacs voor de nieuwe James Bond soundtrack? Al denk ik trouwens dat die allang af is, geen idee wie 'm gaat doen... Geweldige zangeres dit trouwens.

Ik kan ongelofelijk genieten van dit album, prachtig nummers en een geweldige stem van deze 25-jarige ontzettend getalenteerde zangeres. Elk nummer slaat in en geeft in sommige gevallen zelfs kippenvel.

Ik hoorde het nummer Wolf in Cheap Clothes voorbij komen op Sublime en dacht: dit klinkt lekker! Even Soundcloud aan en het bleek Kovacs te zijn. Deze dame was me al eens aan geraden door een kennis, maar ik had er simpelweg nog geen tijd voor gehad er werk van te maken.

Ik heb nu net de eerste luistersessie erop zitten en ik moet zeggen dat het een goed album is: hier kan menig over gewaardeerd internationale zangeres nog wat van opsteken. Goede zang, originele arrangementen en teksten. Affijn: ik ben zeer te spreken over deze dame! Er zullen nog een paar luistersessies volgen: vooralsnog 4 sterren voor de goede binnenkomer.

Shades of Black is voor mij uiteindelijk een goede kanshebber voor de jaarlijst. Hoewel ik aanvankelijk viel voor My Love is The Devil You Know nu mijn lievelingsnummer van de plaat geworden. Maar daarbij moet wel vermeld worden dat eigenlijk ieder nummer op deze plaat goed is, en dat is echt een hele prestatie in dit genre.

Heerlijke plaat. Alleen die ballad aan het einde is wat minder.

Geen verkeerde plaat. Blijft voor mij denk ik wel "een spotify album" ; niet speciaal genoeg om de lp te kopen. Ik zie net dat ze in maart in het Patronaat in Haarlem optreedt. Daar ga ik wel heen denk ik.

Kaartjes binnen.

De verrassing was er wel degelijk, toen ik voor het eerst een nummer van Kovacs hoorde. Het stond op in de lokale Plato en gelijk maar de LP aangeschaft. Indertijd redelijk veel beluisterd, mijn vrouw was ook fan, en ook toen was ik al benieuwd naar de houdbaarheid van de plaat.

Daar is nu, een paar maanden later wel een antwoord op te geven: die is niet heel lang. Natuurlijk is hier te spreken van een prima plaat, laat ik daar vanaf zijn. Maar de initiële indruk dat dit bijzonder was, is er wel wat vanaf. Dat komt met name door de stem van Kovacs, die aanvankelijk meeslepend en helder klinkt (wie heeft er niet een seconde aan wijlen Amy Winehouse gedacht?), maar het is de 'zeurderige ondertoon' die op den duur wat gaat tegenstaan. Tel daarbij op dat ik het live ook redelijk vond tegenvallen en dit is een plaat die ik niet heel vaak meer uit de kast ga trekken.

3,0*