Kovacs - Shades of Black (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kovacs - Shades Of Black - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sharon Kovacs wordt al ongeveer een jaar de hemel in geprezen als groot talent, maar tot dusver was ik persoonlijk nog niet voorbij haar inmiddels fameuze bontkraag gekomen.

Het is een handelsmerk dat Kovacs inmiddels een beetje in de weg is gaan zitten, want ieder artikel over de Eindhovense singer-songwriter dat ik tot dusver heb gelezen gaat wel op één of andere manier over de bontkraag waarin Sharon Kovacs haar gezicht grotendeels verstopt.

Dat moet nu maar eens stoppen, want Sharon Kovacs heeft veel boeiendere handelsmerken. Zo beschikt ze over een volkomen uniek stemgeluid, schrijft ze songs die er toen doen en verpakt ze deze songs in een heel bijzonder geluid. Het zijn de belangrijkste ingrediënten van een debuut dat Kovacs op de kaart zet als één van de grootste talenten van het moment, waarbij de Nederlandse landsgrenzen niet in de weg hoeven te zitten.

Laat ik eens beginnen bij de stem van Kovacs. Het is een stem die in eerste instantie aan die van Amy Winehouse doet denken, maar het is ook een stem die uiteindelijk veel dieper graaft. Kovacs sluit immers ook aan bij de grote blues-, soul- en jazz-zangeressen uit een verder verleden en dat is een groot goed. Kovacs heeft in vocaal opzicht de ongepolijste soul van Amy Winehouse, maar heeft hiernaast ook het tegendraadse van Nina Simone, de grandeur van Shirley Bassey, de power van Etta James, de melancholie van Billie Holiday, de bezwering van Beth Gibbons (Portishead) en zo kan ik nog wel even door gaan.

Alleen de stem van Kovacs is al genoeg om van Shades Of Black (een verwijzing naar Amy Winehouse's Back To Black?) een prima debuut te maken, maar de plaat heeft nog veel meer sterke wapens.

Bij de eerste noten van de openingstrack denk je nog even dat Kovacs zich, net als Amy Winehouse, goed thuis voelt in een muzikaal landschap waarin Motown achtige soul domineert, maar je weet snel beter. Shades Of Black raakt af en toe aan Motown soul, maar kiest over het algemeen voor een donkerder, stemmiger en eigenzinniger geluid. Het is een geluid dat opvalt door prachtige arrangementen. Het zijn arrangementen waarin blazers en strijkers vaak de dienst uit maken, maar het zijn ook arrangementen die de muziek van Kovacs een beeldend karakter geven.

Shades Of Soul heeft het filmische van de eerste plaat van Goldfrapp, maar heeft ook het grootse en bijna pompeuze van Shirley Bassey (met Shades Of Black kunnen de samenstellers van de soundtracks bij James Bond films voorlopig vooruit). Hiernaast hoor ik regelmatig overeenkomsten met de platen van Portishead; deels door de vocalen, deels door het bezwerende maar tegelijkertijd ook avontuurlijke muzikale landschap. Maar aan de andere kant heeft Shades Of Black ook de intimiteit en doorleving van een wat ongure nachtclub.

Het laatste dat opvalt bij beluistering van Shades Of Black zijn de urgentie en de volwassenheid van de songs van Kovacs. Sharon Kovacs kreeg het tot dusver niet voor niets in het leven en dat hoor je terug in haar songs, die overlopen van vechtlust, agressie en ambitie. Shades Of Black bevat flink wat songs die behoorlijk lekker in het gehoor liggen, maar ze gaan ook allemaal ergens over. Dat hoor je en dat voel je. Het geeft de songs van Kovacs een impact die zeldzaam is.

Wanneer je al het bovenstaande samenvoegt krijg je een plaat die je bij eerste beluistering vastgrijpt en vervolgens heel lang in een wurggreep houdt. Shades Of Black is een plaat die in vocaal, instrumentaal, productioneel, artistiek en emotioneel opzicht diepe indruk maakt. En hij wordt alleen maar beter en indrukwekkender. Het is een plaat met internationale allure die van Sharon Kovacs een hele grote moet maken. Gooi dus af die bontkraag Kovacs en verover de wereld! Shades Of Black is er absoluut goed genoeg voor. Erwin Zijleman

De naam Sharon Kovacs zingt al een aardige tijd rond in Nederland en ongetwijfeld snel ook daarbuiten. Deze getalenteerde zangeres scoorde al redelijk goed met de singles My Love en Diggin’ en trad op in DWDD en wist de aandacht van 3FM te vangen.

Nu zullen serieuze muziekliefhebbers hun schouders ophalen over het feit dat 3FM en DWDD belangstelling hebben. Sterker nog, een aantal zal er zijn of haar neus eens flink voor ophalen. Maar zet je vooroordelen gerust opzij: Kovacs is ook voor de kenners een interessante artiest.

Mysterieuze, donkere nummers die filmisch klinken en hetzelfde rokerige gevoel van een band als Portishead weten op te roepen. Het enige buitenbeentje op dit album is wellicht het nummer Song for Joel dat iets wegheeft van Anouk. Zelf heeft ze het in het nummer Diggin’ over ‘From Nina to Ella, Ella to Bassey. Bassey to Etta, got Marilyn with me’.

En dan die stem. Krakerig, doorleefd en daardoor zeer boeiend. Zo indringend als ze je vanaf de hoes toekijkt, zo komt Shades of Black ook binnen. De ware Sharon Kovacs lijkt ietwat verscholen onder de bontkraag maar maakt haar daardoor alleen maar intrigerender.

Als we naar de achterkant van de hoes kijken denk je eerst wat vage vegen te zien, maar als je goed kijkt zie je een ietwat creepy foto, van de zijkant genomen waar deels huid, deels skelet te zien valt. Ik vind het kenmerkend voor dit album en deze artieste. Is dit nu pop? R&B? Trip-hop? Is er ook niet een vleugje Amy Winehouse te ontdekken? De door haarzelf aangehaalde Shirley Bassey wellicht? Op al deze vragen is volmondig ‘ja’ te antwoorden. Iedereen zal z’n eigen stukje Kovacs vinden en vertalen naar zijn of haar muzikale beleving.

Het mysterie en de duisternis blijven hierdoor intact en dat is mooi. Sound of the Underground? Kovacs zingt er zelf al over. We mogen trots zijn dat er in Nederland van dit soort artiesten rondlopen. Jarenlang was ik wat jaloers op al het moois dat uit België kwam, maar het huidige Nederlandse muzieklandschap toont aan dat we het niet altijd van ver hoeven te halen. Shades of Black is een spannend en zeer fijn debuut-album geworden dat in huize Aero nog heel wat draaibeurten tegemoet zal zien.

LiveLikeTom.com

Helaas moet ik melden dat het me allemaal enigszins tegenvalt. Dat heeft zeker met de muziek- en songkeuze te maken. Mij doet het namelijk eerder denken aan Caro Emerald dan aan Amy Winehouse. Nu kan ik Caro best wel waarderen, maar Amy's muziek vind ik echt goed. Om het zo maar eens te zeggen. Het 'middenstuk' van de plaat met Shirley (Sound of the Underground), He Talks That Shit & Diggin' vind ik nog het beste.
Naast dit alles vind ik haar aparte stem wel erg naar voren gemixt. Die is zo te prominent aanwezig, wat mij ook wel stoort. Tot slot vind ik het allemaal net iets te gemaakt, net iets te pompeus. Jammer, dat was volgens mij juist helemaal niet nodig geweest.

Sharon Kovacs is wel een echte verschijning in haar wolfscape. Opgepikt door Radio6 ben ik deze dame enige tijd geleden ook leren kennen. Nu is ze ondertussen ook opgepikt door machtigere media als de Wereld Draait Door en landelijk radiostation 3FM. Persoonlijk heb ik haar ook al een keer live mogen aanschouwen tijdens de Radio6 Awards. Dat was prachtig, net als de meeste van haar uitgebrachte singles. Daarmee kan je wel zeggen dat dit album een album is waar ik al lange tijd naar uit heb gekeken. De verwachtingen waar daarbij ook nog eens niet laag. Hoe pakt dat dan uit?

Als ik de opener 50 Shades of Black moet geloven gaat het mooi album worden. Prachtige opener met mooie muzikale vondsten en natuurlijk die eigen stem van Kovacs. Haar stem werd al eens vergeleken met Adele, of met Amy Winehouse. Wellicht hoor je er ook een snufje Shirley Bassey in door. Persoonlijk zeg ik je dat het vooral heel erg Kovacs is. Een duidelijke toon dat er geen Nederlandse artiest zoals deze dame. Dat er ook geen internationale artiest is als deze dame.
Dat wordt nog maar eens bewezen met de single My Love. Erg sterk nummer. Op The Devil You Know horen we dan wel weer wat meer beats, maar ook meer goeds. Wat is dit een sterke opening van het album zeg!
Moeiteloos wordt dit niveau behouden met het prachtige en een persoonlijke favoriete Night of the Nights. Wolf in Cheap Clothes is ook erg goed, misschien dan niet van voorgaand niveau. Maar dat herpakt ze volledig met het prachtige Shirley. In deze tendens worden nummers die niet die top halen al snel wat minder, maar blijven dan nog steeds ijzersterk. Iets minder dan absolute topkwaliteit is namelijk nog steeds van erg hoge kwaliteit. Luister bijvoorbeeld maar eens naar He Talks That Shit. Niet mijn favoriete, maar nog steeds erg erg goed.
Een rondje singles met Diggin’ en Fool Like You bevalt ook weer erg goed. Het blijkt dan ook maar weer eens hoe goed gekozen singles dat zijn. Een ander persoonlijk favorietje komt daar achteraan. Eerst hebben we nog When the Lady’s Hurt, maar daarna komt het sfeervolle, duistere en erg mooie Whiskey and Fun. Wat een nummer is ook dit weer zeg!
Het album sluit uiteindelijk af met het rustige Song for Joel die ze voor het Rode Kruis schreef. Het sluit een album af die alle verwachtingen waar heeft gemaakt. Een album dat van een erg hoog niveau is, de gehele linie lang. Een album dat zomaar eens tot de top van dit muziekjaar zal gaan behoren. Kovacs zal met dit album haar naam definitief vestigen.

(bron: Opus de Soul)

Album nu 3x gehoord, en het valt mij toch tegen.
My Love is op zich prima, maar ook weer niet geweldig.
Zonder muzikale omlijsting blijft er weinig over.
Eenzijdig stemgeluid, en ze lijkt dus echt veel qua stem op Angela Groothuizen.
Dolly Dots waren gelukkig met z'n zessen.
En daarvan hadden sommige hun uiterlijk ook mee.
Het bereik wat ze hier laat horen is niet bijzonder.
Maniertjesmuziek, waarbij de poging tot imitatie van Winehouse en Del Rey niet goed uitvalt.
Beter dan Caro Emerald?
Nee, die kan toch wel beter zingen, en klinkt internationaler.

De verrassing was er wel degelijk, toen ik voor het eerst een nummer van Kovacs hoorde. Het stond op in de lokale Plato en gelijk maar de LP aangeschaft. Indertijd redelijk veel beluisterd, mijn vrouw was ook fan, en ook toen was ik al benieuwd naar de houdbaarheid van de plaat.

Daar is nu, een paar maanden later wel een antwoord op te geven: die is niet heel lang. Natuurlijk is hier te spreken van een prima plaat, laat ik daar vanaf zijn. Maar de initiële indruk dat dit bijzonder was, is er wel wat vanaf. Dat komt met name door de stem van Kovacs, die aanvankelijk meeslepend en helder klinkt (wie heeft er niet een seconde aan wijlen Amy Winehouse gedacht?), maar het is de 'zeurderige ondertoon' die op den duur wat gaat tegenstaan. Tel daarbij op dat ik het live ook redelijk vond tegenvallen en dit is een plaat die ik niet heel vaak meer uit de kast ga trekken.

3,0*