Kovacs - Shades of Black (2015)

Zeer benieuwd naar deze dame. Vandaag op 3FM voor het eerst kennisgemaakt met haar stemgeluid en dat was erg interessant!

Heerlijk album met een vleugje Amy Winehouse en Little Annie. Een uitgebreide bespreking volgt later wel.

De volgorde van de lp is overigens anders dan de cd en mp3 versie:

1. 50 Shades Of Black
2. My Love
3. Whiskey And Fun
4. Night Of The Nights
5. Wolf In Cheap Clothes
6. Shirley (Sound Of The Underground)
7. The Devil You Know
8. Diggin'
9. Fool Like You
10. When The Lady's Hurt
11. He Talks That Shit
12. Song For Joel

I've Seen That Face Before (Libertango) is als bonus op iTunes toegevoegd.

Zojuist voor het eerst beluisterd en zeker niet voor het laatst

Heb 'm vandaag ook maar gekocht, maar zie nu dat de laatste twee tracks niet op mijn versie staan .
Voor mijn iPod die twee dan maar digitaal toevoegen.
Eerste luisterbeurt is ook voor mij een aangename sessie geweest. Heerlijke stem en de opener van het album brengt je al meteen naar het puntje van je stoel. Dacht even aan een nieuwe James Bond tracks . Stem is inderdaad wat Amy-/Sela Sue-achting.

I've Seen That Face Before (Libertango) is te vinden op de EP My Love en is alleen op iTunes een bonustrack. Maar op mijn lp staat Song for Joel wel gewoon en deze zat ook bij de toegevoegde downloadcode (waar I've Seen That Face Before (Libertango) ook niet op stond). Op cd staat ie toch ook?!

Ben geen fan van zo'n soort stem a la Shirley Bassey, maar muzikaal klinkt het wel lekker. Shirley (Sound Of The Underground), bevalt me het meest. Betwijfel dat ik hier meer dan 1x na zal luisteren ondanks de mooie brass/jazz invloeden, hoogstens dat nummer dan.

Inmiddels erachter gekomen dat het bij mij als hidden track staat... Op het hoesje (achterkant) staat ie niet, maar in het boekje weer wel. Ik krijg nu sterk het gevoel dat ik een misprint heb ofzo. Ga morgen even terug naar 't Oor in Almere, waar ik 'm heb gekocht.

Op de lp versie staat het wel gewoon op de achterkant maar dan met wat ruimte na het laatste nummer en de toevoeging bonus track (je hoort ook even helemaal niks voor dat nummer begint).

Deze dame is momenteel 'it' dus ik ga hier morgen eens goed voor zitten!

Dat ga ik, inmiddels vandaag, ook maar eens doen.

Vond My Love zeker een goed nummer, maar de rest van het album komt naar mijn inziens bij lange na niet aan het niveau van dit nummer.

OT:
Iemand anders die zich ergert aan dat nutteloze berenvel? Ik snap dat je als artiest een soort imago wil hebben maar het ligt er zo dik bovenop dat ze het alleen maar draagt om op te vallen..

Ja, berenvel is irritant, we hadden al een bjork immers..

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kovacs - Shades Of Black - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sharon Kovacs wordt al ongeveer een jaar de hemel in geprezen als groot talent, maar tot dusver was ik persoonlijk nog niet voorbij haar inmiddels fameuze bontkraag gekomen.

Het is een handelsmerk dat Kovacs inmiddels een beetje in de weg is gaan zitten, want ieder artikel over de Eindhovense singer-songwriter dat ik tot dusver heb gelezen gaat wel op één of andere manier over de bontkraag waarin Sharon Kovacs haar gezicht grotendeels verstopt.

Dat moet nu maar eens stoppen, want Sharon Kovacs heeft veel boeiendere handelsmerken. Zo beschikt ze over een volkomen uniek stemgeluid, schrijft ze songs die er toen doen en verpakt ze deze songs in een heel bijzonder geluid. Het zijn de belangrijkste ingrediënten van een debuut dat Kovacs op de kaart zet als één van de grootste talenten van het moment, waarbij de Nederlandse landsgrenzen niet in de weg hoeven te zitten.

Laat ik eens beginnen bij de stem van Kovacs. Het is een stem die in eerste instantie aan die van Amy Winehouse doet denken, maar het is ook een stem die uiteindelijk veel dieper graaft. Kovacs sluit immers ook aan bij de grote blues-, soul- en jazz-zangeressen uit een verder verleden en dat is een groot goed. Kovacs heeft in vocaal opzicht de ongepolijste soul van Amy Winehouse, maar heeft hiernaast ook het tegendraadse van Nina Simone, de grandeur van Shirley Bassey, de power van Etta James, de melancholie van Billie Holiday, de bezwering van Beth Gibbons (Portishead) en zo kan ik nog wel even door gaan.

Alleen de stem van Kovacs is al genoeg om van Shades Of Black (een verwijzing naar Amy Winehouse's Back To Black?) een prima debuut te maken, maar de plaat heeft nog veel meer sterke wapens.

Bij de eerste noten van de openingstrack denk je nog even dat Kovacs zich, net als Amy Winehouse, goed thuis voelt in een muzikaal landschap waarin Motown achtige soul domineert, maar je weet snel beter. Shades Of Black raakt af en toe aan Motown soul, maar kiest over het algemeen voor een donkerder, stemmiger en eigenzinniger geluid. Het is een geluid dat opvalt door prachtige arrangementen. Het zijn arrangementen waarin blazers en strijkers vaak de dienst uit maken, maar het zijn ook arrangementen die de muziek van Kovacs een beeldend karakter geven.

Shades Of Soul heeft het filmische van de eerste plaat van Goldfrapp, maar heeft ook het grootse en bijna pompeuze van Shirley Bassey (met Shades Of Black kunnen de samenstellers van de soundtracks bij James Bond films voorlopig vooruit). Hiernaast hoor ik regelmatig overeenkomsten met de platen van Portishead; deels door de vocalen, deels door het bezwerende maar tegelijkertijd ook avontuurlijke muzikale landschap. Maar aan de andere kant heeft Shades Of Black ook de intimiteit en doorleving van een wat ongure nachtclub.

Het laatste dat opvalt bij beluistering van Shades Of Black zijn de urgentie en de volwassenheid van de songs van Kovacs. Sharon Kovacs kreeg het tot dusver niet voor niets in het leven en dat hoor je terug in haar songs, die overlopen van vechtlust, agressie en ambitie. Shades Of Black bevat flink wat songs die behoorlijk lekker in het gehoor liggen, maar ze gaan ook allemaal ergens over. Dat hoor je en dat voel je. Het geeft de songs van Kovacs een impact die zeldzaam is.

Wanneer je al het bovenstaande samenvoegt krijg je een plaat die je bij eerste beluistering vastgrijpt en vervolgens heel lang in een wurggreep houdt. Shades Of Black is een plaat die in vocaal, instrumentaal, productioneel, artistiek en emotioneel opzicht diepe indruk maakt. En hij wordt alleen maar beter en indrukwekkender. Het is een plaat met internationale allure die van Sharon Kovacs een hele grote moet maken. Gooi dus af die bontkraag Kovacs en verover de wereld! Shades Of Black is er absoluut goed genoeg voor. Erwin Zijleman

Ik heb even een telling gedaan: Dat zijn ongeveer 50 Grammy nominaties, 16 Grammy winnaars, 10 Golden Globe nominaties, 5 Academy Awards, 2 keer Rock and Roll Hall of Fame, 4 keer Grammy Lifetime Hall of Fame, 1 keer Songwriters Hall of Fame.

De naam Sharon Kovacs zingt al een aardige tijd rond in Nederland en ongetwijfeld snel ook daarbuiten. Deze getalenteerde zangeres scoorde al redelijk goed met de singles My Love en Diggin’ en trad op in DWDD en wist de aandacht van 3FM te vangen.

Nu zullen serieuze muziekliefhebbers hun schouders ophalen over het feit dat 3FM en DWDD belangstelling hebben. Sterker nog, een aantal zal er zijn of haar neus eens flink voor ophalen. Maar zet je vooroordelen gerust opzij: Kovacs is ook voor de kenners een interessante artiest.

Mysterieuze, donkere nummers die filmisch klinken en hetzelfde rokerige gevoel van een band als Portishead weten op te roepen. Het enige buitenbeentje op dit album is wellicht het nummer Song for Joel dat iets wegheeft van Anouk. Zelf heeft ze het in het nummer Diggin’ over ‘From Nina to Ella, Ella to Bassey. Bassey to Etta, got Marilyn with me’.

En dan die stem. Krakerig, doorleefd en daardoor zeer boeiend. Zo indringend als ze je vanaf de hoes toekijkt, zo komt Shades of Black ook binnen. De ware Sharon Kovacs lijkt ietwat verscholen onder de bontkraag maar maakt haar daardoor alleen maar intrigerender.

Als we naar de achterkant van de hoes kijken denk je eerst wat vage vegen te zien, maar als je goed kijkt zie je een ietwat creepy foto, van de zijkant genomen waar deels huid, deels skelet te zien valt. Ik vind het kenmerkend voor dit album en deze artieste. Is dit nu pop? R&B? Trip-hop? Is er ook niet een vleugje Amy Winehouse te ontdekken? De door haarzelf aangehaalde Shirley Bassey wellicht? Op al deze vragen is volmondig ‘ja’ te antwoorden. Iedereen zal z’n eigen stukje Kovacs vinden en vertalen naar zijn of haar muzikale beleving.

Het mysterie en de duisternis blijven hierdoor intact en dat is mooi. Sound of the Underground? Kovacs zingt er zelf al over. We mogen trots zijn dat er in Nederland van dit soort artiesten rondlopen. Jarenlang was ik wat jaloers op al het moois dat uit België kwam, maar het huidige Nederlandse muzieklandschap toont aan dat we het niet altijd van ver hoeven te halen. Shades of Black is een spannend en zeer fijn debuut-album geworden dat in huize Aero nog heel wat draaibeurten tegemoet zal zien.

LiveLikeTom.com

Helaas moet ik melden dat het me allemaal enigszins tegenvalt. Dat heeft zeker met de muziek- en songkeuze te maken. Mij doet het namelijk eerder denken aan Caro Emerald dan aan Amy Winehouse. Nu kan ik Caro best wel waarderen, maar Amy's muziek vind ik echt goed. Om het zo maar eens te zeggen. Het 'middenstuk' van de plaat met Shirley (Sound of the Underground), He Talks That Shit & Diggin' vind ik nog het beste.
Naast dit alles vind ik haar aparte stem wel erg naar voren gemixt. Die is zo te prominent aanwezig, wat mij ook wel stoort. Tot slot vind ik het allemaal net iets te gemaakt, net iets te pompeus. Jammer, dat was volgens mij juist helemaal niet nodig geweest.

Live al een aantal keren mogen aanschouwen en de meeste nummers heeft ze toen ook gezongen. OOk op plaat komen de nummers goed tot hun recht, haar stem is prachtig en de muziek sluit er prima bij aan. Dit album luistert prima weg.

Inderdaad een prima album en Nederland mag trots zijn op een eigen Amy of Sela. Het stemgeluid is toch lekker en dat van Hollandse bodem!!
Juist is de stem prominent aanwezig, omdat het mijns inziens daar toch om gaat. De begeleiding is super en niet 'gemaakt' of overdreven. Sommige nummers kunnen zo in een Bondfilm: groots van opzet, subtiel gezongen. De ballads als Shirley is om de vingers bij af te likken.

Ok ! Nieuwsgierig gemaakt. Gaan we eens uitproberen.

Hier spreek je jezelf wat mij betreft tegen. Sommige nummers zijn groots van opzet, maar tegelijkertijd is de begeleiding is niet 'gemaakt' of overdreven. Dus juist wel. De stem is (te?) prominent aanwezig, maar er wordt subtiel gezongen. Ik mis dat dus juist door die te prominente plek in de mix. Het had juist subtieler gekund en ook instrumentaal soms wat minder pompeus.

Smaken verschillen, zo pompeus vind ik de muziek niet, west.

Ik lees nog steeds geen tegenstrijdigheden in mijn mening . Misschien definitieverschilletjes in groots van opzet/prominent/subtiel... Smaken verschillen inderdaad en na diverse malen luisteren is dat wat ik schreef meer bevestigd.

Respect i.i.g. voor mevr. Kovacs. Die op haar eigen merites naam weet te maken. De prijs bij 3fm is dan ook dik verdiend. Ik hoop dat ze wel weet te bewaken dat haar klank geen truukje wordt. Ze doet i.i.g. haar eigen ding en weet ook covers een eigen Kovacs bewerking mee te geven. Zoals jl. naar voren kwam bij haar uitvoering van Cool Kids. Dit album is divers genoeg om boeiend te blijven en eigen genoeg om op te vallen.

Meen je dat nou Lura? Bij vlagen klinkt dit toch wat groots aangezet? Ik had het er trouwens over dat het wel wat minder pompeus had gekund. Wat subtieler dus, zo zag ik haar ook optreden. Dat klonk beter, dan het nu op de plaat klinkt.

Sharon Kovacs is wel een echte verschijning in haar wolfscape. Opgepikt door Radio6 ben ik deze dame enige tijd geleden ook leren kennen. Nu is ze ondertussen ook opgepikt door machtigere media als de Wereld Draait Door en landelijk radiostation 3FM. Persoonlijk heb ik haar ook al een keer live mogen aanschouwen tijdens de Radio6 Awards. Dat was prachtig, net als de meeste van haar uitgebrachte singles. Daarmee kan je wel zeggen dat dit album een album is waar ik al lange tijd naar uit heb gekeken. De verwachtingen waar daarbij ook nog eens niet laag. Hoe pakt dat dan uit?

Als ik de opener 50 Shades of Black moet geloven gaat het mooi album worden. Prachtige opener met mooie muzikale vondsten en natuurlijk die eigen stem van Kovacs. Haar stem werd al eens vergeleken met Adele, of met Amy Winehouse. Wellicht hoor je er ook een snufje Shirley Bassey in door. Persoonlijk zeg ik je dat het vooral heel erg Kovacs is. Een duidelijke toon dat er geen Nederlandse artiest zoals deze dame. Dat er ook geen internationale artiest is als deze dame.
Dat wordt nog maar eens bewezen met de single My Love. Erg sterk nummer. Op The Devil You Know horen we dan wel weer wat meer beats, maar ook meer goeds. Wat is dit een sterke opening van het album zeg!
Moeiteloos wordt dit niveau behouden met het prachtige en een persoonlijke favoriete Night of the Nights. Wolf in Cheap Clothes is ook erg goed, misschien dan niet van voorgaand niveau. Maar dat herpakt ze volledig met het prachtige Shirley. In deze tendens worden nummers die niet die top halen al snel wat minder, maar blijven dan nog steeds ijzersterk. Iets minder dan absolute topkwaliteit is namelijk nog steeds van erg hoge kwaliteit. Luister bijvoorbeeld maar eens naar He Talks That Shit. Niet mijn favoriete, maar nog steeds erg erg goed.
Een rondje singles met Diggin’ en Fool Like You bevalt ook weer erg goed. Het blijkt dan ook maar weer eens hoe goed gekozen singles dat zijn. Een ander persoonlijk favorietje komt daar achteraan. Eerst hebben we nog When the Lady’s Hurt, maar daarna komt het sfeervolle, duistere en erg mooie Whiskey and Fun. Wat een nummer is ook dit weer zeg!
Het album sluit uiteindelijk af met het rustige Song for Joel die ze voor het Rode Kruis schreef. Het sluit een album af die alle verwachtingen waar heeft gemaakt. Een album dat van een erg hoog niveau is, de gehele linie lang. Een album dat zomaar eens tot de top van dit muziekjaar zal gaan behoren. Kovacs zal met dit album haar naam definitief vestigen.

(bron: Opus de Soul)

Prachtplaat. Als progger is dit een mooie afwisseling op mijn regulier gespeelde collectie. Het unieke stemgeluid moet je denk ik wel liggen, maar niemand zal ontkennen dat het een karakteristiek geluid is. Vooral de diversiteit van instrumentarium ligt mij enorm. Een cd die het goed doet op de zondagmorgen. Heerlijk!

Bij dit type zangeres is het vaak een kwestie van kleine dingen of ik het wel of niet goed vind. Adele vind ik niet zo leuk, Amy Winehouse ook niet echt. Maar Caro Emerald en Lana del Rey kan ik dan weer goed hebben. Kovacs zit ergens tussen deze vier in en is dus in potentie goed voor meer dan en miljoen verkochte platen en een wereldwijd publiek. Dat zal wel gaan gebeuren en ik gun het haar van harte, maar het wil bij mij niet blijven plakken. Meer muziek voor een Pickwickreclame dan om enthousiast van te raken.

Te braaf, teveel Caro Emerald, had het wat donkerder verwacht maar dat zal aan mijn verwachtingen liggen. Had ze maar weer van die rafelrandjes als Amy, laat staan PJ.

Tja, ergens was de naam blijven hangen; en toen ik vernoemd zag worden in een aantal recensies, herinnerde ik me dat ik dit album nog wilde 'tsjekken'.

Vandaag tweemaal gedraaid en laat ik het maar meteen zeggen: gewoon on-Nederlands goed. Eerlijk gezegd snap ik niet wat al die pummelflutzers hier met hun name dropping willen doen. Dit is, nogmaals, gewoon goed. Dit heeft niks met Moeke Braafmans - waar heb ik m'n steunkousen gelaten? - Caro van doen; please en waar die Belgische muts Selah Sue goed is in fake kwelerij, heeft dit beduidend meer van da real thing.

Het is idd, yes erwinz filmisch - de associatie met Shirley Bassey (Goldfinger, Diamonds Are Forever), de Portishead link is ook snel gelegd (en vraag je dan af hoe die geproduceerd zijn, qua zang). Maar dit is meer échte soul, of de authentieke Rhythm & Blues (Atlantic, Stax), met een vleugje Janis. Motown niet meer noemen in deze context, dat is blankgetrokken soul. In da 60s was er én een Rhythm and Blues chart én een soul chart - soul: accent op vocals (vanuit de gospel); R&B - meer focus op instrumentatie. Op een gegeven moment vloeien de twee samen; er zijn ook artiesten die vanuit het ene kamp naar het andere 'migreren': bijv Aretha Franklin en James Brown - oorspronkelijk R&B - artiest, kreeg hij de eretitel Soul Brother#1.

Dit album is meer R&B (denk ook aan Janis - Kozmic Blues). Fijn album.

Inderdaad, een erg goed album - en uit welk land dit komt zal mij een zorg zijn. Het is sfeervol, het eist de aandacht van de(ze) luisteraar op, en de liedjes spreken mij eveneens aan. Prachtige arrangementen ook. Alleen, beste Mjuman, je verwijzing naar de oude soul en rhythm and blues vind ik eigenlijk nergens op slaan. Dat zal wel iets te maken hebben met je behoefte om wat je hoort in te delen in categorieën. Vaak moet ik dan een beetje om je lachen. . Maar dus wel eens dat dit een goed album is.