Selah Sue - Reason (2015)

27 maart pas uit; maar gisteren (1 maart 2015) in Antwerpen, in zijn geheel al kunnen beluisteren; geweldig! Wat een prachtstem heeft die meid!

Het singletje is in ieder geval erg leuk.

De tracks van de EP en het nieuwe nummer 'Reason' zijn in ieder geval top! Hier kijk ik naar uit!

Zin in deze!! Nog 'n paar dagen. Alone en Reason zijn leuke tracks.

Heb deze nog niet gehoord maar mss koop ik hem morgen wel zomaar. Het vorige album was erg sterk en de single klinkt goed

Benieuwd naar dit album. Staat jammer genoeg nog niet op Spotify.

Is ie nog niet gelekt? Zou ie misschien om 12 uur lekken? Ik wacht de tijd even af...

Hij staat nu op Spotify.

Yes!!

Ik heb 'em nu een keer volledig beluisterd, maar had met mijn domme kop shuffle aanstaan en heb dat pas later gezien. Ik heb het album dus nog niet in de goede volgorde geluisterd.

Ik ben echter wel teleurgesteld. Er zitten een paar lekkere tracks bij, zoals bijvoorbeeld Feel, maar er zitten ook echt wat te veel elektronische beats onder en het is allemaal een stuk minder puur en soulful dan haar debuutplaat.

Later nog maar eens luisteren alvorens tot een oordeel te komen.

Vanaf vandaag ook te beluisteren op Spotify,
Ben erg benieuwd, zat al een tijdje te wachten op een nieuwe plaat van deze dame.
17 songs ook meteen, dat zie je tegenwoordig ook niet vaak meer.

De 1ste singles klinken lekker, wel minder soulful,ragga als dat ik gewend ben,
ik ga er maar eens aan beginnen

Die stem blijft geweldig maar ik vind het album an sich wat langdradig om er volledig van uit mijn dak te kunnen gaan.
Dan toch liever haar vorige.

Prachtige vrouw, prachtige stem ik hou hiervan. De elektronica in de producties vind ik juist gaaf! Volgens mij hebben de producers uit het kendrick lamar kamp zich hiermee bemoeid

Was in de mediamarkt en daar draaiden ze hem heb hem dan maar gekocht ik vond de vorige echt heel goed. Ik laat het nog weten

nee...in vergelijking met de voorganger is dit het zeker niet...

Het kan me toch niet helemaal pakken. Het is mij te populair-hedendaags geworden. Te veel elektronische beats en dat soort stuff. Op zich klinkt de plaat verder te gek, goed geproduceerd.

Artiesten krijgen soms onterecht veel shit over ze heen als ze een tikkie de andere richting op gaan. Dat is hier niet het geval, de shit is terecht. Alleen Alone is nog te pruimen, maar na al die draaibeurten op de radio, draai ik die ook niet meer voor mijn lol. Welke producer bedenkt het om zo'n geweldige stem te voorzien van een dikke smeerlaag aan foute cliché electro-pop troep?

Zo, dat moest eruit.

Dit album is een voorbeeld van waar ik vaak voor vrees wanneer vrij conventionele en onervaren artiesten die nog wat scherpe randjes hebben hier en daar zoveel aandacht krijgen. In plaats van haar eigenaardigheden te benadrukken worden deze vrijwel volledig teniet gedaan. Weg is hetgeen wat haar uniek maakte; in plaats daarvan krijgen we een plaat die zich volledig overgeeft aan de trends van de hedendaagse popmuziek. Deze plaat is op de meest veilige manier helemaal plat geproduceerd en heeft volkomen gebrek aan authenticiteit en bezieling. En dat van een (voormalig?) soulartieste nota bene.

De eerste drie nummers zijn nog wel te pruimen. Wat gladjes, en de akoestische versie van Alone is véél beter, maar het luistert desondanks prima weg. Maar na die verschrikkelijke track met Childish Gambino komt de plaat in een neerwaartse spiraal terecht. Het opvolgende drieluik Alive, The Light en het absolute dieptepunt Fear Nothing is werkelijk een martelgang, en hetzelfde geldt helaas ook in mindere mate voor alle nummers die daarop volgen. Eigenlijk is de afsluiter de enige track die nog een luisterbeurt waard is, al dat komt dat spijtig genoeg omdat je na de eerste minuut amper kunt horen dat Selah Sue aan het zingen is. En laten we het vooral niet over de bonus tracks hebben...

Het is zeker niet zo dat er iets mis is met deze muziekstijl, het probleem is vooral dat het een complete mismatch is met de artieste in kwestie. Niet alleen dat, de nummers zelf zijn zó zwak, veilig en clichématig dat zelfs uitblinkers binnen dit genre hier weinig uit zouden kunnen halen. Ja, haar stemgeluid was hetgeen waarmee ze het meest opviel, maar als deze plaat iets duidelijk maakt is dat haar debuut niet alleen goed was ingezongen. Normaal ben ik er helemaal voor als artiesten eens iets anders proberen, zelfs als het zoals hier niet al te best uitpakt, maar probeer dan wel iets wat enigszins bij je past in plaats van simpelweg een genre te kiezen wat het op dit moment goed doet in de hitlijsten.

Terleurstellend album. Het pure van het eerste album is er helaas af en heeft plaatsgemaakt voor een elektronisch geluid.

Together is eigenlijk de grootste ontgoocheling voor mij op dit album, een nummer dat lekker wegluisterd en enigszins bekend overkomt met catchy hook.... tot Childish Gambino komt invallen rond de 2 minuten en het nummer finaal komt verneuken. Typerend voorbeeld van een artieste die door de platenlabel gepusht wordt om toegankelijke muziek (lees hetgeen de radio's hele dage teistert), iets gelijkaardig was ook al te vinden op haar Rarities/heruitgave debuut plaat van Raggamuffin' feat J. Cole...

Nog meer verlaagd. Echt jammerlijk dat ze dit soort muziek is gaan maken. Op die akoestische Alone hoor je nog eens hoe geniaal haar stem is en hoe dat wegvalt op deze plaat. Dood, maar dan ook écht, doodzonde.

wat een tegenvaller. haar debuut heb ik op dit moment op nr. 1 staan in min rotatielijst; deze nieuwe maakt echter geen schijn van kans... Wat jammer; haar stem; haar nummers; de begeleiding...alles kapot geproduceerd....

Reason is mijn eerste kennismaking met deze Artiest,
dat gezegd hebbend,ben ik hier toch wel erg over te spreken.

Plaat begint echt mega catchy,radio friendly met Alone,...die word meestal geskipped,
waarna de 3 volgende nummers me wel weten te pakken tot het (beruchte) nummer met childish gambino voorbij komt,en het zijn toevoeging die het nummer behoorlijk vergalt,..pop-rap is het haast.het zal me niet verbazen als het nummer tot een dance variant of iets soortgelijks wordt gemixt.

Het gross van de nummers wat volgt vallen mij wel goed in het gehoor,wat wel het geval is dat soms de basslijnen/kicks soms wat hard lijken,..alhoewel het wel weer voor contrasten zorgt ten opzichte van haar stem,dus opzich ..ik houd wel van disonanten in muziek en stoort het me niet zozeer dat ik de nummers er slecht door ga vinden.

al met al ben ik eigenlijk best wel verrast over het geheel,het kan mij zeer boeien,en op muzikaal vlak gebeurt er genoeg naast haar stem,soms wat subtiel gelaagde effecten,het doet me soms heel erg sterk denken aan Emika (Ninja Tune label) maar dan met een vele malen betere zangeres.

Nogmaals ben ik niet bekend met haar eerdere werken,dus kan het niet vergelijken of iets,
maar ondanks de ''moderne'' elektronische invloeden,vind ik het toch wel een onderhouden album,wat kwa productie's interessante dingen doet in combinatie met de klank van haar stem

vooralsnog nog geef ik het nu het huidige cijfer

Normaal luister ik een album een paar keer en schrijf ik daarna een recensie. Dat was met deze nieuwe plaat van Selah Sue toch wel anders. Voor deze plaat heb ik wel wat meer luisterbeurten nodig gehad voordat ik aan dit verhaal kon beginnen. Waarom? Omdat het zo afwijkt van het verfrissende debuut van deze Belgische dame. Niet per sé in genrekeuze, als wel in andere keuzes. Welke dat dan precies zijn lees je hier onder natuurlijk verder.

Selah Sue, dat is toch die Belgische zangeres die ietwat schuchter overkomt maar een prachtige eerste plaat maakte? Dat klopt. Heldere stem, goede thema’s en erg leuke muziek was er te horen op het album Selah Sue uit 2011. Dat is in opening van deze plaat eigenlijk niet heel anders. Alone is die leuke, aanstekelijk single en I Won’t Go For More kende ik voorheen alleen als akoestische versie, maar deze albumversie is al net zo aanstekelijk als Alone. Ook de energiek titeltrack die we hierna horen bevalt me wel erg goed moet ik zeggen. Maar dan?Dan gaat het album wellicht iets te lang duren ook. Want met zeventien nummers heeft Selah niet stil gezeten en dat geldt in overtreffende trap voor de producers van dit album. Want dat die op Reason een dikke vinger in de pap hebben is wel snel duidelijk. De producties hebben over het algemeen veel te veel te overhand. Ze staan boven de prachtige stem van Sue en niet in dienst van. Terwijl dat laatste toch echt zou moeten gelden denk ik dan.
Op Together wordt ze ondersteund door een te matige rapper, Alive klinkt in de moderne sound dan nog wel goed, maar wat daarna komt is iets te gemaakt modern. Vooral de overtreffende electronische bliepjes, geluidjes, kick en beats storen wat te veel. Ik had Selah Sue vooral vocaal veel beter gepresenteerd in plaats van de dik aangezette producties de hoofdrol te geven. Ook een rustigere track als The Light doet het niet voor mij. Vooral hypermoderne songs als Falling Out, Stand Back, Direction en Right Were I Want You vallen mij vies tegen.
Is het dan allemaal echt heel slecht? Nee, dat durf ik ook niet te zeggen. Het ligt allemaal wel prima in het gehoor. Daartegenover ben ik van mening dat dit album lang niet zo lang zal blijven hangen als haar debuut. Deze nieuwe plaat mist daarvoor teveel de essentie en lijkt te veel in de waan van de huidige hypes gemaakt. Selah Sue kan veel beter.

(bron: Opus de Soul)

Tip aan enkele users boven mij: geef deze plaat wat meer tijd, het is een ontzettende groeibriljant. Waar je bij haar eerste album direct hoorde wat er goed aan is, is 'Reason' een plaat die bij elke luisterbeurt meer geheimen prijsgeeft en wat mij betreft met afstand haar beste is.

De productie is werkelijk schitterend. Niet alleen op zichzelf gezien, maar het laat Selah Sue ook meer in dienst van de nummers zingen. Want hoe indrukwekkend haar stemgeluid op het debuutalbum ook was, soms kwam het een beetje 'showerig' op me over, explosief zingen om het explosief zingen.

Selah weet zich op 'Reason' meer te beheersen, waardoor de sporadische explosies als in de prachtige break van het titelnummer dubbel zo hard aankomen en vaak zelfs voor kippenvel zorgen. Er zit domweg meer dynamiek in, het is een volwassener plaat.

Luister hem nu ruim een week meerdere malen per dag en voorlopig blijft hij nog steeds groeien. Tot nu toe absoluut de plaat van het jaar.

het debuut had hier en daar nog een paar fijne momentjes, maar dit is simpelweg slappe opgewarmde kost. en dat ligt niet zoals sommigen hierboven aanhalen aan de productie (de plaat klinkt eenvoudigweg fantastisch), maar wel aan de werkelijk gigantisch op de heupen werkende vocale capriolen van la sue, aan de aan het kinderachtige grenzende karamellenverzen over haar nakende depressie (relax schatje, het is maar popmuziek) en aan de gemiddelde zwakte en middelmatigheid van de songs.

selah sue heeft van zichzelf zowat de meest overschatte artieste van België gemaakt. een zweem aan serieux en alternatief gedrag kunnen niet verbergen dat ze niets meer of minder is geworden dan het zoveelste popprinsesje in de rij, wachtende op die ene hit die haar internationale "fame and glory" kan opleveren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Selah Sue - Reason - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

België heeft een naam hoog te houden wanneer het gaat om goede indie-bands, maar het afgelopen jaar vallen wat mij betreft toch vooral de bijzondere zangeressen op.

Melanie de Biasio was voor mij absoluut één van de sensaties van 2014, terwijl de nog onbekende Reymer (een paar dagen geleden nog op deze BLOG) wel eens uit zou kunnen groeien tot één van de meest aansprekende debutanten van 2015. En dan hebben we natuurlijk ook nog Selah Sue.

Het debuut van de Vlaamse zangeres vond ik al weer vier jaar geleden een bijzonder aangename verrassing en ik was zeker niet de enige. Selah Sue leunde op dit debuut tegen mainstream pop en r&b aan, maar bleef steeds aan de goede kant van de streep.

Dit deed ze door op eigenzinnige wijze zeer uiteenlopende invloeden te verwerken in haar muziek (variërend van dampende soul, hiphop en reggae tot jazz, Caraïbische muziek, funk en pure pop), waardoor de muziek van Selah Sue altijd goed was voor een glimlach en een zonnestraal.

Door het onverwacht grote succes van het debuut hebben we heel lang moeten wachten op Reason, maar eindelijk is de plaat dan verschenen. Op Reason is goed te horen dat Selah Sue met haar debuut stevig aan de weg heeft getimmerd, want er is flink wat geld in de nieuwe plaat van de Vlaamse zangeres gestoken.

Dat heeft gezorgd voor een werkelijk geweldige productie van topproducers Robin Hannibal en Ludwig Goransson. Reason klinkt hierdoor echt fantastisch. Luister met aandacht en bij voorkeur ook nog met de koptelefoon naar de nieuwe plaat van Selah Sue en je hoort hoe knap het allemaal in elkaar steekt. Dat geldt niet alleen voor de productie, maar zeker ook voor de bij vlagen bijzonder knappe instrumentatie. Reason klinkt hiernaast ook nog eens opvallend warm, wat bij het maar uitblijven van de lente een zeer welkome traktatie is.

Ook in vocaal opzicht blijkt Selah Sue de afgelopen jaren flink gegroeid. Reason klinkt een stuk soulvoller dan het debuut van de Belgische zangeres en laat vocalen horen die zeker in de meest soulvolle momenten op de plaat nog altijd doen denken aan Amy Winehouse, maar in de meeste tracks is Selah Sue deze vergelijking inmiddels ontgroeid.

In muzikaal, vocaal en productioneel opzicht klinkt het allemaal uitstekend en dus blijven alleen de songs over. Zeker op het eerste gehoor is Reason wat meer mainstream dan het debuut, hetgeen verklaart dat Selah Sue in eigen land inmiddels is neergesabeld door een deel van de critici (Humo riep haar vorige week zelfs uit tot de meest overschatte Vlaamse muzikant van het moment).

Toch is nuance hier op zijn plaats. In een aantal tracks vindt Selah Sue op Reason inderdaad aansluiting bij de Amerikaanse pop en r&b prinsessen, maar Reason bevat ook nog genoeg songs die een wat spannender en/of avontuurlijker geluid of juist een mooi doorleefd soulgeluid laten horen. Op Reason begeeft Selah Sue zich een deel van de tijd nadrukkelijk buiten mijn comfort zone, maar toch weet ze me te overtuigen met een plaat die naast misschien net wat teveel mainstream pop ook heel veel moois te bieden heeft. Erwin Zijleman

Daar waar Selah Sue op haar eerste plaat nog een eigen geluid had is dat compleet te niet gedaan door deze dertien in het dozijn plaat. Volgens mij is Selah Sue groot fan van James Blake en Burial, maar die invloeden kan ik ook niet echt ontdekken. Als zulke invloeden waren verwerkt in deze plaat had het wellicht wat interessanter werk opgeleverd.

Deze plaat heb ik misschien wel 10 keer geluisterd maar stelt me helaas erg teleur. Ik vind Reason een erg matige plaat, eigenlijk gewoon onvoldoende. Selah Sue kiest op haar 2e plaat voor een commercieel geluid, maar hierdoor verzuipt haar karateristieke stemgeluid vaak onder de anonieme productie. De plaat start al niet echt denderend met het nogal saaie en nietsige Alone, om vervolgens bij de 4e track al tot een dieptepunt te komen. Goeie God wat vind ik Together een tergend slecht nummer! ( de beat is om te huilen, om nog maar te zwijgen over de rap ). Hier en daar klinken wat mooie melodieën of instrumenten, maar net als ik denk hè hè, zal het dan toch... klinkt weer die volgepropte overdadige productie.

Als Reason een voedselproduct was, dan zat het vol met E nummers. Het moge duidelijk zijn dat ik meer een liefhebber ben van de sound die Selah op haar debuut liet horen. Ik hoop dat ze op haar derde worp weer kiest voor eigenzinnigheid, en niet op safe speelt met een stel hippe producers.

aantal weken geleden blind besteld...nu spijt dat ik de cd heb gekocht...pfff wat een slechte plaat; eerst ff downloaden is dan zo slecht nog niet...hoezeer dat totaal niet bij me past