My Baby - Shamanaid (2015)

wat het precies is, kan ik niet goed verklaren maar dit album slaat minder aan dan My Baby Loves Voodoo (wat een echte klassieker is). De nummers lijken in de meeste gevallen niet af en zijn niet zo pakkend als veel nummers op het vorige album. Je hoort de potentie en mogelijkheden maar ik mis afwisseling en spanning. Dat is jammer want het is natuurlijk wel duidelijk dat dit geweldige muzikanten zijn. Je merkte het ook aan Giel toen hij ze te gast had in zijn programma: hij had duidelijk ook moeite met de muziek. Raar is dat, want My Baby zou heel groot kunnen worden. The Doors Of your Mind is een prachtig nummer maar dat is een goed voorbeeld dat er niet zoveel veranderd in de muziek: het blijft in een lijn doorgaan. Het nummer is geweldig maar in deze uitvoering is het wat saai. En dat laatste woord komt steeds bij me terug: saai. Te weinig afwisseling en minder spanning dan het geweldige debuutalbum. Ik ben echt fan van My Baby en daarom vind ik het jammer dat dit album niet zo goed is. Maar misschien het derde album?
Live ben ik ook nog niet helemaal overtuigd. Ik merk dat ik me soms wat ga vervelen en dat de muziek irritatie oproept omdat het geluid continu hetzelfde is: drums en twee gitaren. Nogmaals: de muzikanten zijn geweldig en sommige nummers hebben alles om een hit te worden. Maar dit gaat het niet worden. Helaas, want ze verdienen het wel.

Het debuut Loves voodoo! maakte eind 2013 zeer grote indruk op me. Zoveel, dat het dat jaar mijn top drie haalde. Het bevatte een geheel eigen, opzwepende mix van onder andere funk, blues, soul, gospel en folk.

De meeste van de nummers waren door henzelf en schrijversteam Smid, Allen en Sprey geschreven. En daarnaast nog verrassende covers van Masters of war van Bob Dylan en Good gin blues van Bukka White.

Ook een niet onbelangrijke factor is de geweldige zang van Cato van Dijck. Het trio bestaat verder uit haar broer Joost en Daniel Johnston. Ook producer Mickey Smid speelde een belangrijke rol. Naast productie, schreef en speelde hij mee op Loves voodoo! Een belangrijke adviserende muzikale rol was weggelegd voor “sjamaan” Frank Sutherland.

2014 is een uiterst succesvol jaar geworden voor de groep. Er volgden concerten over diverse continenten, ze leverden een grote muzikale bijdrage aan het fantastische En toch… van Henny Vrienten en werkten mee aan de theaterproductie over de onterecht onbekend gebleven zangeres Judee Sill.

En dan is er nu Shamanaid. Veel is hetzelfde gebleven, dezelfde producer, schrijversteam en muzikale adviseur. Echter deze keer geen gastmuzikanten. Alles werd deze keer door het trio en producer Mickey Smid ingespeeld. Wat ook gebleven is, is de opzwepende mix van stijlen.

Echter in de opener Seeing Red wordt duidelijk dat men op zoek is gegaan naar nieuwe wegen. Men maakt hier gebruik van dub. Rood overheerst trouwens de hoes en het tekstboekje. In het al van video bekende, catchy Uprising worden op zeer inventieve wijze Indiase invloeden verwerkt.

The doors of your mind maakt duidelijk dat de groep muzikaal gegroeid is. Op fraaie wijze wordt hier gebruik gemaakt van percussie en dynamiek. Subtiel van opbouw is Mary Morgan, met erg mooi gitaarspel. Erg ritmisch en aanstekelijk is Remedy.

Rustpunt op het album is het mooie, ingetogen Hidden from time. Erg gevoelig gezongen door Cato. Bluesy en funky is Marching. Prachtige inheemse invloeden zijn te horen in afsluiter Panggajo, een van de mooiste liedjes van de cd.

Volgens Cato gaat Shamanaid over de hulp die we allemaal nodig hebben van al dan niet fictieve sjamanen, het is een aardse plaat over het nu, waarin iedereen op een eigen spirituele queeste is. In maart zal de groep de nodige concerten geven in Nederland en in april maken ze een toernee door Engeland met de sympathieke Seasick Steve.

Shamanaid is nog consistenter dan het debuut en laat horen dat het trio een duidelijke muzikale groei doorgemaakt heeft. Voorwaar, erg knap.

Heb vandaag het vorige album er even bij gepakt maar ik denk dat dit album mij meer bevalt.

Wat bedoel je precies met muzikale groei, Lura, want dat hoor ik juist niet. Meer hetzelfde alleen dan wat minder dan Loves Voodoo. Ik ben het met je eens dat de productie wederom geweldig is maar de nummers zijn wat minder; klinkt ook alsof het nog niet af is. Ook begrijp ik niet je toevoeging over
“sjamaan” Frank Sutherland. Wat is zijn rol dan behalve een muziek adviseur? Waarin is dat te merken. Ik vind je recensie erg schoolkrant: alles is goed, mooi, bijzonder, knap, subtiel etc. Weinig kritisch, je zou bijna denken dat je bij Team My Baby hoort. Ook afgaande op je mail wat betreft mijn link naar het album. dubieus omdat ik van mening ben dat iedereen hier op Music Meter geen belangen moet hebben bij een band, management of platenmaatschappij.

Die link was bedoeld voor mensen die recensies schrijven. Ik begrijp nog steeds niet hoe jij over die link hebt kunnen beschikken. Uiteraard heb ik geen binding met de band, management en de platenmaatschappij. Ook schrijf ik niet voor commerciële muziekbladen. Bovendien schrijf ik alleen maar over albums die ik goed vind en meestal over onbekendere artiesten. Meestal benader ik de artiesten zelf.
Als je het interview met Mickey Smid had gelezen bij de vorige cd, dan had je begrepen wat ik met "sjamaan" bedoelde. En verder wil ik het hier bij laten, want ik heb ik geen zin in een zinloze discussie of de songs minder zijn .Jij vindt van wel en ik van niet. Komen we toch niet uit. Muziek blijft een persoonlijke beleving.

Die link was bedoeld voor mensen die recensies schrijven. Ik begrijp nog steeds niet hoe jij over die link hebt kunnen beschikken.

En waarom dan niet? Hoezo moet jij wel of niet begrijpen. Ik vind je eerlijk gezegd wat arrogant omdat je nog geen eens het vraagt: 'zeg, ben jij journalist?' maar gewoon iets aanneemt. Ik schrijf namelijk recensies dus daarom kreeg ik die link. Anders had ik die link niet gekregen, nietwaar. Dus ik begrijp niet zo goed waarom jij dat moet begrijpen. Arrogantie ten top. Waarom heb jij eigenlijk die link gekregen? Voor je recensies waarop je a la een mavo schoolkrant recensies schrijft ('en toen dit en toen dat' en alleen in superlatieven kan schrijven ).

Hou het even gezellig. Ik wordt een beetje moe van het elkaar de maat nemen op mm. Lijkt me goed om je mening te geven over een album ipv medegebruikers.

Eerste indruk van het album is positief. Ik geef het nog wven de tijd voor ik stem (of niet).

Het concert in van My Baby in de Melkweg Oudezaal was geweldig ook al ben ik wel iets teleurgesteld dat ze niet alle nummers van het album hebben gespeeld. Als er één moment is om het hele album te spelen dan is dat toch bij de CD presentatie zoals het concert werd aangekondigd. De nummer van het eerste album bevallen me live beter dan de albumversies.

Afgezien van een kleding malfunction van Cato en ik meen een gitaar outro/intro die volgens mij niet volgens plan verliep was het een prima avond met een zeer enthousiast publiek. Van te voren had ik het voorgevoel dat het mogelijk slechts een half gevulde zaal zou zijn maar het schijnt te zijn uitverkocht.

Shamanaid is nog consistenter dan het debuut en laat horen dat het trio een duidelijke muzikale groei doorgemaakt heeft. Voorwaar, erg knap.

Ik herken dit wel. Met name de pruductie vind ik volwassener klinken dan hun debuut.
Kende de band nog niet en vind dit een fijn plaatje. Orginele mix in muziekstijlen en prima zangeres. Een zangstem moet je wel aanspreken natuurlijk. Het is mi wel wat braaf; mis een pepertje af en toe.

Misschien steeds de andere kant op gekeken of net een andere zender opgezet, maar zojuist bij DWDD voor het eerst kennisgemaakt met deze band. Klinkt allemaal erg lekker en leuk dat ze het voorprogramma worden van Seesick Steve. Ga nog eens hun debut luisteren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: My Baby - Shamanaid - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amsterdamse band My Baby maakte iets meer dan een jaar geleden een onuitwisbare indruk met haar debuut My Baby Loves Voodoo!.

Op deze BLOG opende ik mijn recensie met superlatieven in hoofdletters: FANTASTISCH, BEZWEREND, BETOVEREND, IMPONEREND, WERELDPLAAT, JAARLIJSTJESPLAAT, MEESTERWERK. Het zijn woorden waar ik nog steeds volledig achter sta, want de on-Nederlands broeierige mix van funk, soul, gospel, rock en blues was en is met geen mogelijkheid te weerstaan.

In muzikaal opzicht herleefden de hoogtijdagen van Sly & The Family Stone, Funkadelic, Mother’s Finest en Prince en dan was er ook nog eens de fantastische stem van Cato van Dijck, die gehakt maakte van een heel contingent zogenaamde soulzangeresjes.

My Baby Loves Voodoo! is een debuut waarvan een band alleen maar kan dromen, maar het is ook een debuut dat My Baby heeft opgezadeld met een levensgroot probleem. Het is het probleem van de moeilijke tweede plaat na een geweldig debuut en dat is een probleem dat in het verleden flink wat veelbelovende bands de kop heeft gekost.

Op voorhand had My Baby twee opties. De band had er voor kunnen kiezen om My Baby Loves Voodoo! part II te maken of de band had een geheel nieuwe weg in kunnen slaan. Beide paden zijn in het verleden niet zonder risico gebleken. My Baby heeft daarom op Shamanaid gekozen voor een tussenweg. De tweede plaat van My Baby bevat een groot deel van de ingrediënten die My Baby Loves Voodoo! zo aantrekkelijk maakten, maar klinkt ook totaal anders.

Op Shamanaid hoor je nog steeds de prachtige bluesy gitaren van het debuut en is er ook nog altijd de imponerende stem van Cato van Dijck, maar ze zijn terecht gekomen in een heel ander muzikaal landschap. Shamanaid is wat minder uitbundig dan zijn voorganger en kiest voor bezwering in plaats van vermaak. Het is zeker geen makkelijke weg die My Baby heeft gekozen, maar wat maakt de band weer indruk.

Direct in de openingstrack hoor je hoe My Baby zich heeft ontwikkeld. De gitaarlijnen zijn uiterst subtiel, de ritmesectie legt een dub-achtige basis en Cato van Dijck zingt opvallend ingetogen. Het is een bezwerende track en hier volgen er nog velen van.

De rauwe soul en funk van het debuut hebben plaats gemaakt voor uiterst subtiele soul, swamp-blues, invloeden uit de dub en fraaie invloeden uit de wereldmuziek. Het is allemaal wat minder aanstekelijk dan op het debuut, maar Shamanaid grijpt je uiteindelijk nog veel steviger bij de strot dan het zo overtuigende debuut.

Het is op zich al knap dat My Baby de succesformule van het debuut achter zich heeft gelaten, maar dat het vervolgens op de proppen komt met een totaal ander en bovendien uniek eigen geluid is een prestatie van een ongekend formaat.

De pijlers van het geluid van My Baby 2.0 heb ik al genoemd, maar ze verdienen nog wat meer aandacht. Het gitaarwerk was de vorige keer al goed, maar blijft je nu verbazen, de ritmesectie zorgt steeds weer voor de verbinding tussen de gitaren en de geweldige zang, die af en toe nog los gaat als op het debuut, maar ook fraai kan fluisteren. Stil zitten is onmogelijk, maar Shamanaid is ook een plaat die je volledig wilt doorgronden.

Het levert een plaat op die naast het debuut van de band mag staan en moet worden gerekend tot het beste dat de Nederlandse popmuziek heeft opgeleverd. Het wordt tijd dat dit ook buiten Nederland wordt ontdekt, want ook hier kent My Baby zijn gelijke niet. Erwin Zijleman

Mooie recensie Erwin.

Dankjewel

Deze band laatst voor de 2e keer live gezien. Toen ik ze vorig jaar voor het eerst zag, wist ik niet wat ik moest verwachten en werd compleet van m'n sokken geblazen. Vorige week vrijdag met wat meer voorkennis erheen gegaan maar ik was nog steeds zwaar, héél zwaar onder de indruk.

Allereerst heb je daar de frontvrouw Cato. Pff, wat een stem, wat een performance. Drummer is lekker los en groovy en de gitarist drukt z'n stempel op de toch wel eigen (bluesy) sound.

Maar toch heb ik nog niet de moeite genomen om dit album, of de voorganger, in zijn geheel te beluisteren. Ik denk dat ik dit live namelijk altijd beter zal vinden dan in de woonkamer op cd. Dat heb ik zo ook bv. met (de fantastische band) Automatic Sam. Mijn favoriete bands beluister ik op de hoofdtelefoon en zijn over het algemeen live best saai en échte live bands, zoals deze, zijn weer op de koptelefoon saai. Zal wel aan mij liggen

Blues meets China/India meets dubachtige beats. Wat een lekker, catchy plaatje is dit zeg. Heerlijk. Veelzijdig, verrassend en met een heerlijke bluesy groove. In ben onder de indruk

Het schijnt dat ze in Engeland ook aanslaan, dank zij de concerten die ze op het moment daar geven samen met Seasick Steve.

Ja, daar is het dan. De opvolger van Loves Voodoo is hier. De Amsterdamse band My Baby maakte furore met dat album uit 2013. Met hun blend van stijlen doen deden ze het goed bij een verrassend breed publiek. Persoonlijk vond ik die plaat ook erg fijn en toen ik ze bij DWDD zag optreden was ik benieuwd naar deze plaat. Benieuwd wat het geworden is.

Het album opent met Seeing Red. Een prima opener, niks meer niks minder. Ik vat het graag kort samen. Maar My Baby maakt me wel enthousiaster hoor. Vooral met Meet Me At Wishing Well. Wat een fijn nummer is dit zeg! Dat zelfde enthousiasme heb ik voor het meer bluesy Uprising.
Een meer intieme kant laten ze horen op The Doors of Your Mind en het daaropvolgende Mary Morgan. Allebei mooi nummers, speciale nummers. Mede door het goede stemgeluid van zangeres Cato.
Dat stemgeluid wordt ook goed uitgediept op het pop/rock nummer Remedy. Persoonlijk houd ik dan toch meer van de meer kleine liedjes als Hidden From Time. Hier blijkt maar weer dat bij My Baby niks standaard is. Aan alles weten ze een eigen twist te geven. Dat maakt de muziek des te meer eigen.
Country horen we terug in 6×2 en in Marching. Hierna zijn we al snel toegekomen aan afsluiter Panggoja. Dit is eigenlijk het enige nummer dat mij wat minder aan staat. Ik vind het zelfs een klein beetje saai.

De recensie is kort voor mijn doen, dat is duidelijk. Je moet bij My Baby wellicht ook niet teveel tijd besteden aan lezen, maar des te meer tijd aan het beluisteren van hun muziek. Want die is erg fijn.

(bron: Opus de Soul)

Persoonlijk vind ik de (live) Bimhuis versie van The Uprising nog een stukje sterker dan de studioversie: My Baby - Uprising (Live @Bimhuis Amsterdam) - YouTube Wat een topnummer!

Meer blues en gospel dan op het debuut waardoor dit album een compleet eigen sfeer krijgt. Een aangenaam sfeertje dat het verdient om live eens bewonderd te gaan worden en dat ga ik volgende maand dan ook eens doen. Ik ben benieuwd hoe dat uitpakt.

Aanstekelijke en geslaagde mix van stijlen die ongedwongen aandoet. Eigenzinnig maar toegankelijk genoeg om zowel radiopubliek als muziekliefhebbers die hun heil elders zoeken aan te spreken.
Prima album en een weergaloze live act. De zangeres beschikt buiten muzikaal talent over een flinke dosis charisma.
Ik vertrouw erop dat deze band zowel in Nederland als buiten de landsgrenzen een gouden toekomst tegemoet gaat.
Het is ze van harte gegund.

Niet respectloos bedoeld hoor, maar ze zijn al een tijdje bezig in 't buitenland, en krijgen zeer positieve kritieken.

@evenweten

Blijkbaar weet je het even niet, geen probleem voor mij.... Maar blijkbaar een te grote mond waar ik niet van hou....ook durf jij je persoonlijke smaak niet kwijt daar je die niet openbaar maakt.... Dus aub heb respect voor een ander zijn smaak en mening
@ lura
Ik volg volledig je mening!!

My Baby is gewoon fantastisch!!! En ik weer het wel! Hun uitgebrachte albums kan ik in 1 ruk na elkaar beluisteren zonder dat 1 nummer me tegen staat!! Ik vind gewoon alles keigoed! En dat kan ik niet van veel albums zeggen!!! Gewoon heel sterk ondergewaardeerd.
Ik durf zelfs verder gaan, de huidige nr 1 op deze site , ok computer van je weet wel, ?, verbleekt in alle kleuren tov My Baby's sweet Candy !!!!
pinkpop,Werchter,Pukkelpop , lowlands etc etc heb ik allemaal gezien , maar niemand maakte me zo blij als My Baby!!!

Alweer ruim een week geleden dat ik ze zag spelen. Ongelooflijk sterke liveband. Ze blazen je echt omver. Absoluut één van de sterkste bands uit eigen land op dat gebied. Wat waren ze goed zeg.

collectorW: iets met de pot,.... je hebt het over respect maar dat blijkt niet uit je eigen reactie dus ik kan je niet serieus nemen.

En over mijn persoonlijke mening: blijkbaar dus niet mijn mening gelezen, helemaal als eerste? Begrijpend lezen heet dat. Jouw mening is wel heel sterk hoor: ' pinkpop,Werchter,Pukkelpop , lowlands etc etc heb ik allemaal gezien , maar niemand maakte me zo blij als My Baby!!!' : ja echt een hele logisch zin waarbij je festivals vergelijkt met een groep.

Even voor de duidelijkheid: My baby is in mijn ogen en oren te gek. Drie supermuzikanten waarbij Cato natuurlijk een groot zangeres is. Mag je dan geen commentaar hebben: zeker wel. Het eerste album vind ik sterker omdat daar meer structuur in zit en de nummers wat sterker zijn. Shamanaid is ok, maar valt toch wel mee omdat het meer hetzelfde is. Wederom geweldig geproduceerd, maar ik mis echt de nummers. Live heb ik ze een paar gezien: Lowlands maakte niet echt indruk al was het wel relax om naar te luisteren maar bij Into The Great Wide Open waren ze te gek. Dat maakt muziek ook zo krachtig en mooi: liever dat dan altijd maar braaf en goed.

Ik heb wel wat moeite met de houding van de betreffende muzikanten, ze zijn niet echt heel sympathiek en zelfs wat uit de hoogte. Ook wat betreft de promotie rond het buitenland loopt het wel wat mank. Op sommige festivals speelden ze niet op het officiele programma maar op een ander podium dat soms niet op de website stond. Maakt dat uit? Neen, want de muziek is te gek maar ik zie ze liever live dan dat ik ze op de plaat hoor want dat gaat soms vervelen. En ja, ik weet dus niet wat dat is, maar dat maakt My Baby wel spannend.

Op de website van de band kun je tot 23 oktober (gratis of voor een bedrag naar keuze) een puike nieuwe versie van remedy downloaden.

Doe er uw voordeel mee!

Waar ik ook zeker kan genieten van dit album, vind ik hem niet iets minder dan het debuut, vooral in de breedte.

ik vind het debuut echt geweldig maar dit album mag er ook zijn. Al snap ik wel de feedback. Wat ik wel onbelangrijk vind, is het feit of de bandleden wel dan niet aardig zijn. Ik ken ze ook en ik vind ze echt heel lief en aardig maar dan nog. Je luistert toch niet omdat iemand aardig is of juist arrogant is? Maar voor de muziek. Dit album is wederom geweldig geproduceerd. Zo horen album te klinken: veel ruimte voor je hersenen om zelf in te vullen. Heerlijk. Ik merk dat hier wel meer groove in zit maar Voodoo heeft meer liedjes die concreet zijn. Al met al een droomdebuut maar ook een droom van een tweede album.

te gekke zangeres, maar wel een vreemd bandje met vreemde muziek. Niet alles vind ik te gek en ik mis meer story. Natuurlijk leuke groove maar ook eentonig.

Stukje in De Volkskrant. Ik was één van de mensen waar het artikel naar verwijst. Ben nu eens even aan het luisteren.