My Baby - Shamanaid (2015)

Het debuut Loves voodoo! maakte eind 2013 zeer grote indruk op me. Zoveel, dat het dat jaar mijn top drie haalde. Het bevatte een geheel eigen, opzwepende mix van onder andere funk, blues, soul, gospel en folk.

De meeste van de nummers waren door henzelf en schrijversteam Smid, Allen en Sprey geschreven. En daarnaast nog verrassende covers van Masters of war van Bob Dylan en Good gin blues van Bukka White.

Ook een niet onbelangrijke factor is de geweldige zang van Cato van Dijck. Het trio bestaat verder uit haar broer Joost en Daniel Johnston. Ook producer Mickey Smid speelde een belangrijke rol. Naast productie, schreef en speelde hij mee op Loves voodoo! Een belangrijke adviserende muzikale rol was weggelegd voor “sjamaan” Frank Sutherland.

2014 is een uiterst succesvol jaar geworden voor de groep. Er volgden concerten over diverse continenten, ze leverden een grote muzikale bijdrage aan het fantastische En toch… van Henny Vrienten en werkten mee aan de theaterproductie over de onterecht onbekend gebleven zangeres Judee Sill.

En dan is er nu Shamanaid. Veel is hetzelfde gebleven, dezelfde producer, schrijversteam en muzikale adviseur. Echter deze keer geen gastmuzikanten. Alles werd deze keer door het trio en producer Mickey Smid ingespeeld. Wat ook gebleven is, is de opzwepende mix van stijlen.

Echter in de opener Seeing Red wordt duidelijk dat men op zoek is gegaan naar nieuwe wegen. Men maakt hier gebruik van dub. Rood overheerst trouwens de hoes en het tekstboekje. In het al van video bekende, catchy Uprising worden op zeer inventieve wijze Indiase invloeden verwerkt.

The doors of your mind maakt duidelijk dat de groep muzikaal gegroeid is. Op fraaie wijze wordt hier gebruik gemaakt van percussie en dynamiek. Subtiel van opbouw is Mary Morgan, met erg mooi gitaarspel. Erg ritmisch en aanstekelijk is Remedy.

Rustpunt op het album is het mooie, ingetogen Hidden from time. Erg gevoelig gezongen door Cato. Bluesy en funky is Marching. Prachtige inheemse invloeden zijn te horen in afsluiter Panggajo, een van de mooiste liedjes van de cd.

Volgens Cato gaat Shamanaid over de hulp die we allemaal nodig hebben van al dan niet fictieve sjamanen, het is een aardse plaat over het nu, waarin iedereen op een eigen spirituele queeste is. In maart zal de groep de nodige concerten geven in Nederland en in april maken ze een toernee door Engeland met de sympathieke Seasick Steve.

Shamanaid is nog consistenter dan het debuut en laat horen dat het trio een duidelijke muzikale groei doorgemaakt heeft. Voorwaar, erg knap.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: My Baby - Shamanaid - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amsterdamse band My Baby maakte iets meer dan een jaar geleden een onuitwisbare indruk met haar debuut My Baby Loves Voodoo!.

Op deze BLOG opende ik mijn recensie met superlatieven in hoofdletters: FANTASTISCH, BEZWEREND, BETOVEREND, IMPONEREND, WERELDPLAAT, JAARLIJSTJESPLAAT, MEESTERWERK. Het zijn woorden waar ik nog steeds volledig achter sta, want de on-Nederlands broeierige mix van funk, soul, gospel, rock en blues was en is met geen mogelijkheid te weerstaan.

In muzikaal opzicht herleefden de hoogtijdagen van Sly & The Family Stone, Funkadelic, Mother’s Finest en Prince en dan was er ook nog eens de fantastische stem van Cato van Dijck, die gehakt maakte van een heel contingent zogenaamde soulzangeresjes.

My Baby Loves Voodoo! is een debuut waarvan een band alleen maar kan dromen, maar het is ook een debuut dat My Baby heeft opgezadeld met een levensgroot probleem. Het is het probleem van de moeilijke tweede plaat na een geweldig debuut en dat is een probleem dat in het verleden flink wat veelbelovende bands de kop heeft gekost.

Op voorhand had My Baby twee opties. De band had er voor kunnen kiezen om My Baby Loves Voodoo! part II te maken of de band had een geheel nieuwe weg in kunnen slaan. Beide paden zijn in het verleden niet zonder risico gebleken. My Baby heeft daarom op Shamanaid gekozen voor een tussenweg. De tweede plaat van My Baby bevat een groot deel van de ingrediënten die My Baby Loves Voodoo! zo aantrekkelijk maakten, maar klinkt ook totaal anders.

Op Shamanaid hoor je nog steeds de prachtige bluesy gitaren van het debuut en is er ook nog altijd de imponerende stem van Cato van Dijck, maar ze zijn terecht gekomen in een heel ander muzikaal landschap. Shamanaid is wat minder uitbundig dan zijn voorganger en kiest voor bezwering in plaats van vermaak. Het is zeker geen makkelijke weg die My Baby heeft gekozen, maar wat maakt de band weer indruk.

Direct in de openingstrack hoor je hoe My Baby zich heeft ontwikkeld. De gitaarlijnen zijn uiterst subtiel, de ritmesectie legt een dub-achtige basis en Cato van Dijck zingt opvallend ingetogen. Het is een bezwerende track en hier volgen er nog velen van.

De rauwe soul en funk van het debuut hebben plaats gemaakt voor uiterst subtiele soul, swamp-blues, invloeden uit de dub en fraaie invloeden uit de wereldmuziek. Het is allemaal wat minder aanstekelijk dan op het debuut, maar Shamanaid grijpt je uiteindelijk nog veel steviger bij de strot dan het zo overtuigende debuut.

Het is op zich al knap dat My Baby de succesformule van het debuut achter zich heeft gelaten, maar dat het vervolgens op de proppen komt met een totaal ander en bovendien uniek eigen geluid is een prestatie van een ongekend formaat.

De pijlers van het geluid van My Baby 2.0 heb ik al genoemd, maar ze verdienen nog wat meer aandacht. Het gitaarwerk was de vorige keer al goed, maar blijft je nu verbazen, de ritmesectie zorgt steeds weer voor de verbinding tussen de gitaren en de geweldige zang, die af en toe nog los gaat als op het debuut, maar ook fraai kan fluisteren. Stil zitten is onmogelijk, maar Shamanaid is ook een plaat die je volledig wilt doorgronden.

Het levert een plaat op die naast het debuut van de band mag staan en moet worden gerekend tot het beste dat de Nederlandse popmuziek heeft opgeleverd. Het wordt tijd dat dit ook buiten Nederland wordt ontdekt, want ook hier kent My Baby zijn gelijke niet. Erwin Zijleman

Ja, daar is het dan. De opvolger van Loves Voodoo is hier. De Amsterdamse band My Baby maakte furore met dat album uit 2013. Met hun blend van stijlen doen deden ze het goed bij een verrassend breed publiek. Persoonlijk vond ik die plaat ook erg fijn en toen ik ze bij DWDD zag optreden was ik benieuwd naar deze plaat. Benieuwd wat het geworden is.

Het album opent met Seeing Red. Een prima opener, niks meer niks minder. Ik vat het graag kort samen. Maar My Baby maakt me wel enthousiaster hoor. Vooral met Meet Me At Wishing Well. Wat een fijn nummer is dit zeg! Dat zelfde enthousiasme heb ik voor het meer bluesy Uprising.
Een meer intieme kant laten ze horen op The Doors of Your Mind en het daaropvolgende Mary Morgan. Allebei mooi nummers, speciale nummers. Mede door het goede stemgeluid van zangeres Cato.
Dat stemgeluid wordt ook goed uitgediept op het pop/rock nummer Remedy. Persoonlijk houd ik dan toch meer van de meer kleine liedjes als Hidden From Time. Hier blijkt maar weer dat bij My Baby niks standaard is. Aan alles weten ze een eigen twist te geven. Dat maakt de muziek des te meer eigen.
Country horen we terug in 6×2 en in Marching. Hierna zijn we al snel toegekomen aan afsluiter Panggoja. Dit is eigenlijk het enige nummer dat mij wat minder aan staat. Ik vind het zelfs een klein beetje saai.

De recensie is kort voor mijn doen, dat is duidelijk. Je moet bij My Baby wellicht ook niet teveel tijd besteden aan lezen, maar des te meer tijd aan het beluisteren van hun muziek. Want die is erg fijn.

(bron: Opus de Soul)

@evenweten

Blijkbaar weet je het even niet, geen probleem voor mij.... Maar blijkbaar een te grote mond waar ik niet van hou....ook durf jij je persoonlijke smaak niet kwijt daar je die niet openbaar maakt.... Dus aub heb respect voor een ander zijn smaak en mening
@ lura
Ik volg volledig je mening!!

My Baby is gewoon fantastisch!!! En ik weer het wel! Hun uitgebrachte albums kan ik in 1 ruk na elkaar beluisteren zonder dat 1 nummer me tegen staat!! Ik vind gewoon alles keigoed! En dat kan ik niet van veel albums zeggen!!! Gewoon heel sterk ondergewaardeerd.
Ik durf zelfs verder gaan, de huidige nr 1 op deze site , ok computer van je weet wel, ?, verbleekt in alle kleuren tov My Baby's sweet Candy !!!!
pinkpop,Werchter,Pukkelpop , lowlands etc etc heb ik allemaal gezien , maar niemand maakte me zo blij als My Baby!!!