Diary of Dreams - One of 18 Angels (2000)

Supersterk album (Eigenlijk hebben ze geen slechte platen.) van deze ondertussen legendarische darkwave-electro-band. Heel diep en donker maar tegelijk dansbaar (zoals de klassieker butterfly:dance!). Unieke sound!

Dit is toch wel het zwaarste wat er uit de nieuwe lade van darkwave/ cybergothbands is voortgekomen.. ik zit met moeite een DoD cd uit, alhoewel het erg mooi is allemaal, daar zeker niet van! Butterfly: Dance is hier mijn favoriet.

vanwaar de term Cybergoth??? misschien versta ik hier iets anders onder maar mij lijkt DoD daar toch vrij ver af te staan...
anyway
voor diegenen die dit goed vinden maar iets lichters ook wel zouden kunnen smaken -> het 'kleine' (maar ondertss toch ook al opgegroeid) broertje: Diorama!

Goth + Electronica = Cybergoth ?

De definitie is vaag, maar het is dan ook maar een hokje natuurlijk. Feit is dat DoD best op een cybergoth-avondje is te horen.. het valt binnen het bereik van wat daar wordt gedraaid dus

kwalitatief gezien de beste plaat van DoD, met naar mijn mening een geweldige stem, doet soms een beetje denken aan de stem van Jim Kerr ten tijde van het album Empires and Dance, deze band behoort absoluut tot mijn favorieten wat moderne darkwave betreft...

heel erg mooi en integer album

toch maar de knoop doorgehakt hoe moeilijk het ook is, maar ik vind dit het beste album van Diary of Dreams en daarom verruild voor Moments of Bloom.... de reden is dat de kwaliteit van de songs zo goed is de productie en de prachtige hoes.......

Eerste indruk is niet verkeerd; hoor er wel veel Depeche Mode in terug; Butterfly: Dance heeft wel wat weg van Little 15, en verder ademt het de sfeer van Violater uit. Maar dit is zeker geen belediging.

als je ze een keer live gezien hebt en dan ook nog het genoegen hebt om na het optreden met Adrian Hates te praten dan is dat een onvergetelijke herinnering dit album is zo mooi......natuurlijk hoor je invloeden van Depeche Mode(ook een wereldband trouwens!) maar dit is toch donkerder zowel kwa teksten als muziek, eigenlijk zou je dit album moeten bestellen deric ik weet zeker dat je niet teleurgesteld zal zijn, hee en beledigen doet hier niet toe deze muziek is zo puur en eerlijk dat elke vergelijking toch ook weer mank gaat

Is inderdaad wel wat duisterder. Is dit een Amerikaanse band?
Klinkt ook wel wat Duits.

is wel leuk om te vertellen, de vader van Adrian is Amerikaan en zijn moeder is een Duitse, dus hij is tweetalig opgevoed, hij heeft een paar jaar in Amerika gewoond maar is opgeroeid in Düsseldorf dus een beetje een mengeling van Europese en Amerikaanse invloeden en dat hoor je ook wel terug in zijn muziek

Dat hoor je zeker terug in zijn muziek. De clip van Butterfly: Dance is trouwens ook erg mooi in elkaar gezet. Net even op de site van DoD gekeken, ze touren vooral in Duitsland, maar lijkt me live ook wel de moeite waard.
De laatste tijd toch wel veel Duitse bands aan het ontdekken. Volgens mij leeft Gothic ook vooral in Duitsland. Chemicals is ook een mooi nummer, staat volgens mij ook als deze versie op Dream Collector.

Adrian heeft me gezegd dat hij niet zo graag met gothic geassocieerd wil worden maar hij werpt het ook niet verre van zich..

in 1989 begon hij als jongen van 15 met muziekmaken, aanvankelijk was hij een metal freak, maar toen hij de postpunk en new wave ontdekte van begin jaren tachtig was hij verkocht!!! Hij wilde in de voetsporen treden van helden als Danse Society en de vroege Simple Minds,

Ze hebben ook wel vaker in Nederland getourd hoor.. ik heb ze een keer live gezien in P60 in Amstelveen, daarnaast hebben ze vaker opgetreden in Amsterdam(underground)

ik weet even niet meer of chemicals hetzelfde is ik dacht het niet, de album versie is toch anders....

Chemicals is een prachtige track, maar Butterfly: Dance takes the cake op deze plaat, werelds nummer! Ze waren nog niet zo lang geleden in Amstelveen trouwens.. ik heb ze helaas moeten missen.

jammer voor je Orbit want dan heb je wat gemist!!! maar niet getreurd in januari gaan ze weer touren, en ze zullen zeker Nederland aandoen, omdat ze hier ook zo langzamerhand een hele schare fans hebben waaronder mijn kleine persoontje

er staan zoveel mooiere nummers op deze cd zoals: color blind, mankind, babylon, darker, en winter souls

Als ze in Nederland komen, ga ik zeker kijken.

Bedankt jongens, zit nu te luisteren naar Butterfly Dance. Diary Of Dreams: ze zien er prachtig uit...en dit nummer klinkt alvast super.

Ben dit nu aan het luisteren. Erg donker en zwaar. Zoals orbit aangeeft een hele zit om in één ruk te draaien. De eerste tonen waren meteen een Aha erlebnis: een monoloog van Kiefer Sutherland uit de film Dark City.

Ik vind dit erg mooi en echt zwaar vind ik het ook niet. Luister nu de tweede keer en er zitten zo op het eerste gehoor een paar juweeltjes tussen.
Binnenkort geef ik een cijfer....

Tot voor kort beperkte mijn zoektocht naar wave/gothic zich tot de jaren '80; heb deze dan toch ook maar eens aangeschaft.
Ik kan niet zeggen dat het erg meevalt. Dit doet me vooral denken aan VNV Nation-bandjes (niet slecht maar een volledig album hoef ik daar niet persé van te horen).
Toch begint het allemaal erg knap; het eerste nummer is beklijvend, slepend en zoals het zou moeten zijn. Daarna is de leute er voor mij grotendeels af. Butterfly dance kan wat mij betreft met wat verbeelding op een disco-verzamelaar (als hij de ''hello'' inzet moet ik spontaan denken aan die Scissor sisters cover van Pink Floyd).
Mankind borduurt daar wat op verder; Wintersouls is dan weer een uitschieter.
Vervolgens geen echte pieken of dalen meer, maar ik mis echte uitschieters of muzikale hoogstandjes.

De zang vind ik ook niet veel; zéér kil ( goed, dat zal wel de gewoonte zijn bij de cyber-gothic ). Kil vind ik ook een goede term om het album te beschrijven; donker vind ik dit absoluut niet en echt bepaald sfeervol; mwa ik voel het niet.
Nu ik nog eens naar boven scroll zie ik dat er als genre 'Rock' staat, dat is nu tochwel de laatste term die ik hier zou opkleven.
Als het over dit soort bands gaat is men op MM toch wel slordig met het toekennen van een min of meer juist genre.

Ik heb al vaak gelezen dat MuMe geen verdere subgenre's wil toestaan, toch zou ik hier ook wel voor willen pleiten t.z.t.
Want New Wave en zowel Gothic is geen echte rock. New Wave is, wat dat betreft wel degelijk een apart genre. Toch begrijp ik wel dat verdere opsplitsing ook wel nadelen heeft. Dit album wil ik niet "kil" noemen...integendeel. Dat dit geen echt pop of rockalbum is, is wel duidelijk.

Aangezien zelfs de kenners het er nog steeds niet over eens zijn waar new wave stopt en gothic begint en welke stromingen vervolgens allemaal gothic zijn en welke niet, lijkt het me verstandig om die genre-aanduidingen inderdaad niet teveel op te splitsen

Ik vind DoD op zijn allerminst wel gothic trouwens, misschien zelfs cybergoth, alhoewel niet ieder nummer zwaar electronisch beïnvloed is.

Ik vind darkwave nog de beste benadering van DoD, maar eigenlijk behelst de muziek meer invloeden, zeker als je ook andere albums in ogenschouw neemt, loopt het zo'n beetje van cybergoth tot wave/rock

Alweer een tijd geleden dat hier nog iemand gepost heeft! Dus doe ik maar een gooi! Dit is naar mijn mening het beste album wat geluid en productie betreft van DoD.Mooie ingetogen en soms ook expliciete nummers van een band die inmiddels zijn sporen verdiend heeft in de scene!

Perfume, ik ben het helemaal met je eens! Dit is zo'n cd die nooit ver uit mijn buurt is en heel vaak terug in de cd-speler van mijn auto belandt.

Onder welk genre dit te klasseren valt, is nochtans heel eenvoudig. Gewoon alfabetisch, bij de 'S' van supermuziek, sensationeel, subliem.

Op een of andere manier vind ik dat de cover op die van Nirvana's - Bleach lijkt.

Wat mij betreft het absolute meesterwerk van DoD. Een album waar voor mij geen enkel slecht nummer op te vinden is. Ze weten met dit album een ijzige sfeer te creëren die het album maar moeilijk doet vervelen. Ik betrap mezelf er dan ook op dat ik dit album nog zeer regelmatig opzet, terwijl mijn introductie met "one of 18 angels" al 2 jaar geleden is.

Op "One of 18 Angels" is het vooral sterk te noemen dat er een duidelijk geheel gerealiseerd is. Alle nummers lijken samenhang te hebben tot elkaar en bevatten een soortgelijke sfeer. Waardoor je eerder geneigd bent om het volledige album uit te zitten en niet enkel aparte nummers te beluisteren of te skippen. Wat mij betreft dan ook een ideaal resultaat dat je met een album zou willen bereiken.