Whitesnake - The Purple Album (2015)

Voor Stormbringer is al een video geüpload. Weet mij tot nu toe nog niet echt te overtuigen.

Ik ben toch wel benieuwd naar deze plaat, zeker omdat "come taste the band" een van de leukere platen van DP is (..vind ik dan). Aan de andere kant is deze plaat ook wel opmerkelijk te noemen want ik had begrepen dat D. Coverdale niks meer met zijn deep purple verleden te maken wilde hebben.

Maar hij is eerst en vooral een zakenman. Er zal hem dus wel een goeje diel aangeboden zijn ......

Maar voor het geld hoeft hij het toch al lang niet meer te doen? Het reeds vrijgegeven nummer klinkt iig nergens naar.

Deze zet kan overigens ook wel eens het vertrek van Doug Aldrich verklaren. Hij en David hadden al gewerkt aan nieuwe songs en opeens koos hij het hazenpad. Waarschijnlijk geen zin in een jaar lang Purple covers spelen.

Tja, ik vind Deep Purple met Coverdale te gek. Ook vond ik het erg leuk dat dingen als Burn en Stormbringer op de Whitesnake-setlist stonden. Maar dat betekent niet dat ik op heropgenomen koek zit te wachten. Stormbringer onderstreept alvast voor de zoveelste keer de futloosheid van dit soort exercities. Drakerig en saai. Zonder ook maar iets van de flair van het origineel. Ik heb er een hard hoofd in dat het met de rest wel goed zit.

Coverdale schijnt overigens met Ritchie Blackmore in gesprek geweest te zijn over dit project. Beter belt hij de heren Moody en Marsden eens op voor een laatste échte Whitesnakeplaat.

Wat een bagger uitvoering van Stormbringer zeg! Ben het met Edwynn eens dat het leuk is/was om oude Purple nummers live te horen bij Whitesnake. Maar daar had het wat mij betreft bij moeten blijven! Grootste bron van ergernis van het nieuw opgenomen spul is drummer Aldridge. En dat vind ik jammer want ik vind het een meer dan prima drummer. Alleen niet voor swingend spul als dit oude Deep Purple materiaal. Dan is Ian Paice toch echt wel even andere koek. Aldridge is veel meer een rechttoe rechtaan drummer en dat past hier totaal niet bij. En tsja, dan is er natuurlijk ook nog de (totaal) verneukte stem van Coverdale. Die helpt ook niet echt mee om er iets leuks van te maken...

Het schijnt dat toen Doug Aldrich nog in de band zat begin vorig jaar dat ze met een Whitesnake Acoustic Classics plaatje bezig waren.

Wat mij betreft nog een goede reden om op te stappen...

Die acoustische versie van Sail Away klinkt wel interessant. Wat maar weer eens bewijst dat Coverdale het beter wat rustiger aan kan doen. Al die krachtpatserij zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat ie pijnlijk door de mand valt. Hij is geen 20 meer, gedraag je daar dan ook naar.

Hij heeft net een eigen opname studio laten bouwen, dus met pensioen gaan zal er wel niet aan zitten komen. Zolang hij het zelf nog leuk vindt waarom zou die ook.

Als je goed had gelezen had je begrepen dat ik met "rustiger aan doen" niet zijn pensioen bedoelde.

Het was dan ook meer ter info en of aanvulling.

Ok.

The Purple Album kan niet tippen aan de originele versies van Deep Purple Mk III en IV. Maar omdat ik altijd een zwak voor Coverdale heb gehad, toch een 3.5.

Jesus wat is dit slecht

Overbodige plaat, jammer. Tijd voor pensioen

DC zit duidelijk nog in zijn jaren 80 hairmetal periode.
Wat een teleurstelling! Lord en Bolin draaien zich om in hun graf als ze dit misbaksel horen. Een gemiste kans.

Ik sluit me aan bij de laatste berichten, dit is bar slecht. Uitzondering vind ik You Fool No One. Dit nummer werkt wonderwel ook prima met een Slip Of The Tongue sausje. De folky aanpak van Sail Away bevalt me ook. Maar dan is de koek ook wel op.

Ook raar trouwens dat Glenn Hughes niet gevraagd is voor een paar gastbijdrages. Aan de andere kant ook wel weer logisch, want dan was Coverdales aftakeling nog duidelijker zichtbaar geweest.

Wat valt me deze cd tegen, had me hier heel wat anders van voorgesteld...

Oh? Hij klinkt precies zoals ik verwacht had eigenlijk. Coverdales stem is al 2 decennia lang naar de kloten toch..

Het is wat mij betreft niet alleen Coverdale die op The Purple Album faalt. Het is gewoon het algehele idee dat leeft onder artiesten dat je met de technieken van nu dingen van toen beter kunt maken.
Leuk om de Coverdaleperiode van Purple onder de aandacht te brengen maar mijn advies luidt om gewoon wat van de betreffende albums danwel het rijkelijk voorhanden zijnde livespul te pakken.

Dit is toch zeer zeker niet slecht! Whitesnake geeft er meer een eigen randje aan dan ik had verwacht.
Coverdale is geen 20 meer zoals eerder gezegd maar komt op dit album toch best wel goed uit de verf.
Het zijn geen perfecte kopieën van het origineel maar dat is nou juist een pluspunt! Ik als grote Deep Purple fan vond het een genot om dit album te luisteren, waarschijnlijk ook omdat mijn verwachtingen laag waren?

Burn & You Fool No One zijn leuke covers in een modern Whitesnake jasje.
Love Child is nog steeds prima maar een klein stapje terug, gelukkig maken de covers van Sail Away & The Gypsy dat weer ruimschoots goed! Nogmaals, het is niet te vergelijken met het origineel maar dat moet je ook helemaal niet willen, het zijn gewoon andere uitvoeringen die er in mijn bescheiden mening ook zeker mogen zijn.

Eigenlijk is de rest van het album ook gewoon relaxed zolang je het als een Whitesnake album beluisterd en niet steeds de vergelijking wilt maken met de originele Purple nummers.

Van mij mag Coverdale nog wel even doorgaan en graag wat nieuw werk van Whitesnake zelf, dit is een leuk tussendoortje in ieder geval!

4*

Hee zowaar een positieve review. Tussen de regels door bespeur ik dat we dit niet mogen vergelijken met de originelen. En daar wringt hem nou net de schoen, want ja dat doe je natuurlijk toch.. En dan kom je tot de conclusie dat de Purple versies zoveel energieker, puurder, rauwer en eerlijker overkomen dat je je afvraagt wat dit nou eigenlijk toevoegt.

Doug Aldrich werkt nu trouwens samen met Glenn Hughes. Interessante move aangezien hij meer tijd wilde besteden aan zijn eigen project. Zo werd het althans aangekondigd bij zijn vertrek. Nu toch weer aan het werk met zo'n ouwe rot in het vak dus.

We gaan het zien. Hughes is iig beter bij stem dan Coverdale tegenwoordig. Niet dat ik wil beweren dat zijn keuze daar aan ten grondslag heeft gelegen. Ik zou niet durven. Maar interessant blijft het desalniettemin.

De vergelijkingen gaan natuurlijk vanzelf wel een beetje, maar tegelijkertijd kan je niet ontkennen dat ze in ieder geval hebben geprobeerd hier een eigen Whitesnake randje aan te geven?
Ik ga dit album nog vaker luisteren, misschien dat mijn stem later lager of hoger wordt, dat kan ik nog niet voorspellen!

Dat eigen Whitesnake randje werkt voor mij, zoals ik al eerder aangaf, alleen bij You Fool No One en Sail Away. Dit zijn ook net de nummers waar Coverdale nog in de lagere regionen zingt en waar oude ideeën in een nieuw jasje prima uitpakken. In de andere nummers overschreeuwt hij zich en zijn de nieuwe arrangementen over the top.

Nu ik het in zijn geheel heb kunnen beluisteren, vind het nog steeds een nogal zielloze, niet vooruit te branden bende. Live deed Whitesnake er best goed aan om Burn de zaal in te slingeren maar op plaat gaat het kleinste kaarsje nog niet eens aan. You Fool No One is oké maar dat is het dan ook wel.

Ze doen maar lekker waar ze zin in hebben maar deze gifbeker laat ik voorlopig staan.

Hoogst genoteede album in de dutch charts voor Whitesnake ooit. Tevens de kortst genoteerde, dat dan weer wel. Ik vind het sowieso best armoedig als je je "eigen" songs in een soort van tributeband op CD wil verkopen. Live is het een ander verhaal.

Beetje zielig, dit album. Alsof er nog niet genoeg tribute albums van Purple zijn, smijt Whitesnake er ook nog eentje achteraan. Onnodig en geldklopperij. En dan vragen ze zich af waarom niemand meer cd's koopt. 1,5

Aardig idee maar het klinkt meer naar een coverband met een zanger die op Coverdale probeert te lijken. Ik krijg er weinig DP gevoel bij in ieder geval. Teveel scheurgitaar en zo goed als geen Hammond. Leuk voor tussendoor maar allesbehalve essentieel.

De tracks zijn evenwel wel goed gekozen.