Whitesnake - The Purple Album (2015)

Mee eens. Aldridge is weliswaar een superstrakke drummer maar mist de 'feel' of 'groove' die nu eenmaal sommige nummers behoeven. Het is geen John Bonham of Ian Paice.

Ik zie even niet wat Aldridge nu weer verkeerd doet. Het is overduidelijk David Coverdale die een puinhoop maakt van deze release.

Allereerst is de transformatie van de swingende originelen in opgepompte hardrockversies leuk bedacht maar dramatisch gebleken in de uitwerking. Hier Tommy Aldridge de schuld van geven, is nogal oneerlijk.

Ten tweede is het Coverdales r a m p z a l i g e zangwerk dat de beslissende roundhouse kick uitdeelt aan het geheel. Met een langdurige coma tot gevolg.

Kom snel bij zinnen, David. Met een lagere stem en een bluesier aanpak kun je vast nog jaren mee.

Zo hoorde ik Glenn Hughes samen met Doug Aldrich in De Boerderij op wervelende wijze gestalte geven aan Good To Be Bad. Veel blues en veel schwung. Het kan wel. Als je het maar wilt zien.

Je hebt gelijk. Ik neem mijn woorden terug, Aldridge's bijdrage is niet de grootste ergernis, maar wel een ergernis. Zo bedoelde ik het meer. Het groovet niet genoeg voor de Purplepareltjes.

Overigens speelt er ook een gitarist op dit album genaamd Joel Hoekstra, een Nederlans tintje dus wederom.

Joel Hoekstra is gewoon een Amerikaan.

Ik zei inderdaad 'grootste ergernis' maar dat is teveel eer. Op één na grootste ergernis had dat moeten zijn. Coverdale zelf helpt de hele boel voornamelijk om zeep. Maar Aldridge komt daar wat mij betreft dus achteraan. Nogmaals; de beste man is een prima drummer. Zeker voor de opgepompte spierballen hardrock waarin deze versies van Purple zijn getransformeerd. Alleen vind ik juist de Purple nummers uit de Coverdale tijd daar totaal ongeschikt voor. En dus komt Tommy's drumwerk/stijl er dan niet zo best vanaf in mijn beleving...

Beluisterd in het vliegtuig op weg naar Peru. Het valt me zwaar tegen. Mijn oude held Coverdale bakt er niet veel van en geen enkele versie benaderd ook maar een beetje het origineel. Een debacle.

Videoclipje van The Gypsy staat inmiddels ook online.

Tja, een hoop visuele effecten gebruiken om te verhullen hoe amateuristisch dit clipje eigenlijk in elkaar is gezet? Tekenend hoe het er tegenwoordig bij Whitesnake aan toe gaat. Vorm gaat boven inhoud lijkt het.

Als je Glenn Hughes en David Coverdale tegenwoordig hoort, dan valt Coverdale behoorlijk door de mand.Ik vond destijds bij Deep Purple ook Hughes beter zingen dan Coverdale. Als Glenn Hughes de Purple nummers opnieuw zou inzingen, dan zou je een wereld van verschil horen.

Glenn Hughes is live nog wel eens storend geweest met dat overdreven gegil, zoals goed te horen op livealbum Graz. Glenn wijdt op eigen werk of live wel eens wat nummers aan Purple en houdt het zo leuk. David Coverdale kan zijn Purple verleden moeilijker loslaten zou je getuige The Purple Album (en tournee) zeggen. Met dit tot vreemdelingenlegioen verworden Whitesnake is het zoeken naar enige bezieling in deze benadering van de paarse identiteit van weleer. Niets lijkt ook maar in de buurt van de originelen te komen en Holy Man is van origine Hughes' pakje aan. Enige hoop is op Sail Away gevestigd daar die als favoriet aangevinkt staat. Het als bonustrack weggezette Lady Luck doet het overigens wel aardig op deze matte bedoening.

Nu brengt hij deze opnieuw uit. Het grootste miskleun uit het oevre van Whitesnake krijgt een remaster, reissue, kortom een gouden heruitgave.

Als je een slecht album goud verft, heb je enkel een gouden versie van een slecht album. Ik heb het origineel in 2015 aangeschaft omdat ik echt nog benieuwd was, maar dat is bij de geüpdatete versie gelukkig niet nodig. Het is bij deze wel nog eens op m'n radar gekomen dus ik speel 'm binnenkort misschien nog eens af.

Tsja, een gouden editie. Wat is er leuk? Nou niet de liveshow die erbij zit. Brrrr. Alternatieve mixes, string kwartetten, achtergrondkoortjes, de hele doos met trucs wordt uit de kast gehaald. Maar ja, dat maakt het er allemaal niet beter op.

De laatste 5 tracks zijn leuk om eens te horen: DC auditie tapes en ideeën voor de Stormbringer plaat. Is iets meer dan een minuut of 20 bij elkaar. Tenzij je echt alles in je kast wil hebben staan is dit niet moeite waard om te kopen. Stream die tracks gewoon en je weet alles.

Interessant, die opnames heb ik altijd al eens willen horen. Waar kun je ze streamen? Nog niet op spotify iig.

Alles staat op Tidal.

Nu ook op Spotify.

Klinkt erg goed, wat had die Coverdale toen nog een strot zeg. En wat een contrast met wat hij op The Purple Album laat horen.

Zeer begrijpelijk dat Deep Purple op basis van deze demo Coverdale uitnodigde voor een auditie. Ook qua stijl sluit het aan op de kant die Purple op wilde (meer funk en soul). Eigenlijk had dit gewoon thuisgehoord als bonustracks op Burn of Stormbringer.

Ik vindt het allemaal zo slecht, als hier beschreven, niet.
Als nummers meerdere keren worden uitgebracht ga je verschillende meningen krijgen.

Album is zeker geen hoogvlieger en wint geen originaliteitsprijs, DC levert inderdaad rapt in qua stemgeluid.
Maar luistert prima weg en er valt muzikaal zat te genieten als je niet alleen maar probeert te vergelijken met iets wat toch niet meer terugkomt.

Sowieso;
Schijfje levert mij van zowel Mistreated als van Burn de 9de unieke versie op met minimaal 1 v/d originele DP bezetting. Waarbij beide nummers niet altijd op hetzelfde album staan.

Ik “spaar” nog even verder

Anders dan menigeen hierboven mopper ik niet over The Purple Album. Ik doe een poging tot uitleggen, want de teneur hier en elders is tegengesteld. Eerst de context.

In de jaren voor 2015 sprak David Coverdale zijn wens uit om nog eenmaal met Ritchie Blackmore hun dagen in Deep Purple te doen herleven. De aanzet hiertoe was gegeven door Jon Lord. Coverdale had daar aanvankelijk geen trek in, maar na Lords overlijden in 2012 bedacht hij zich: “The tragic loss of Jon made me finally realise that life is too fucking short to hold animosity, bitterness and resentments." En zo gaat Coverdale zelf aan Blackmores voordeur kloppen.
Tegelijkertijd is ook Joe Lynn Turner vanaf 2013 twee jaar in gesprek over een reünie met Blackmore, maar dan van "hun" Rainbow. Uit de berichten blijkt dat niemand direct contact had met de gitarist, die de gesprekken via zijn manager liet verlopen.
Een veeg teken. Beiden moesten via de media vernemen dat hun plannen niet zouden doorgaan. Dit omdat Blackmore koos voor een nieuwe incarnatie van Rainbow. Het resultaat daarvan vond ik om diverse redenen erg tegenvallen.
Bij dit 'Whitesnake plays Deep Purple' heb ik dat niet. Coverdale had de Purpleplannen in de vriezer kunnen stoppen, maar koos voor plan B: met zijn vertrouwde bandmaatjes aan de slag. Met die voorgeschiedenis waren mijn verwachtingen in 2015 wellicht anders dan die van menig ander.

Ten tweede: met het album 1987 transformeerde Whitesnake van een bluesgebaseerde hardrockgroep in een flitsende, snarenracende groep. De wortels van de jaren '70 verdwenen uit het geluid, waarna diverse getalenteerde gitaristen hun vaak neoklassieke spel, tot shredding toe, zouden tentoonspreiden. Ik verwachtte niet dat Whitesnake plotseling zou terugkeren naar het bluesgevoel van het Purple van '74-'75 of het Whitesnake van '77 - '84.
En tenslotte de ouder wordende Coverdale. Zijn stem was hoorbaar aan het zakken en kampte inmiddels met beperkingen. Zéker live, waar hij steeds vaker het publiek de hogere partijen liet zingen. Jammer, maar ik wist ervan en verwachtte niet dat hij zijn originele partijen kon kopiëren. Coverdale op zoek naar een alternatief op lagere toonhoogte.

Oftewel: ik verwachtte een modern, shredding Whitesnake met Coverdales lagere stem en kleinere bereik. Dat is precies wat hier gebeurt. Werk van Coverdales drie Purplealbums in een modern jasje. Dat kun je verafschuwen, maar ik geniet ook van Coverdales oudere stem. In de studio slaat hij zich prima door het materiaal heen. Daarbij is zijn stem nog altijd krachtig.

Andere bezwaren die ik tegenkwam: je kunt klagen dat Glenn Hughes niet meedoet, maar daardoor ontbreken eveneens zijn gilletjes, vibrato en ad-libs plus soul- en funkuitstapjes; precies hetgeen ik níet leuk vind aan het Purple van '74-'75.
Evenmin heb ik moeite met drummer Tommy Aldridge. Hij is ervaringsdeskundige in bluesgebaseerde rock, ik haal zijn vinyldebuut uit 1972 met Black Oak Arkansas aan. Tegelijkertijd is hij van het moderne Whitesnake, ik hoor hem alweer gepassioneerd spelen.
Je kunt ook kritisch zijn op de flitsende gitaarcapriolen van Reb Beach en Joel Hoekstra in geheel andere stijl dan voordien Blackmore en Tommy Bolin. Van mij mogen ze.
Vooraf was ik nieuwsgierig naar de klavieren, aangezien Whitesnake geen toetsenist kent; die worden echter ingevuld door gastmuzikant Derek Hilland. Enkele toetsenpartijen zijn overgenomen op gitaar, waarbij niet klakkeloos het originele arrangement wordt gevolgd. Het mag.
Enige kritiekpuntje is dat slechts één nummer is meegenomen uit de periode met Bolin: Love Child.

Wat betreft de 2023 Special Gold Edition vind ik de remixen weinig (niets?) toevoegen en in de livetracks hoor je Coverdale worstelen. Vanaf track 6 op cd 2 echter volgen leuke extra's, te beginnen met Holy Man (is dat mandoline in het intro?) en vanaf track 12 zelfs demo's met een jonge Coverdale. Alweer: ik mopper niet!

Met andere woorden RonaldjK: "bezint eer ge begint" is bij "Het Paarse Album" niet van toepassing? Meer: "zet uw vooroordeel opzij" en beluister dit album van Whitesnake?

Tja, met frisse oren (proberen te) luisteren is natuurlijk altijd goed.
Tegelijkertijd wil ik niet suggereren dat iedereen die strenger is dan ik een vooroordeel heeft. Ik kan me namelijk goed voorstellen dat iemand gehecht is aan de originele uitvoeringen en weinig kan met deze versies.
Soms heb ik dat ook. De versies van Whitesnakes Here I Go Again en Crying in the Rain bijvoorbeeld: véél liever die van Saints & Sinners (1982) dan van 1987.
Komt mede omdat ik Saints & Sinners bij verschijnen heel bewust meemaakte en de nieuwe versies zowel overbodig als te glad vond. Zoals jij instapte bij het Purple van '74-'75 en weinig hebt met deze moderne versies.

David Coverdale heeft echt wel nagedacht over The Purple Album, zo valt te merken aan de soms gewijzigde arrangementen. Dat het resultaat niet ieders kopje thee is, valt goed te begrijpen. Smaken verschillen, om het grote cliché aan te halen. En gehechtheid aan de oorspronkelijke versies is daarop van invloed, zo vermoed ik.

Ik zal "Het Paarse Album" streamen. "Soms valt het mee, soms valt het tegen". Ik laat mij graag verassen.

Ik gooi al mijn vooroordelen met betrekking tot "The Purple Album" overboord. Wat RonaldjK al schreef: luister er met "frisse oren" naar en je hoort een strak rockalbum. Ik koop niet zoveel albums meer maar voor dit album van Whitesnake heb ik toch maar een bestelling bij Plato Utrecht geplaatst. Vooralsnog 4****

Verrassende ontwikkeling Hans Brouwer, ben benieuwd wat je ervan zult vinden. Maar eerst ga je komende week de Nijmeegse Vierdaagse lopen, toch? Met vrijdag je t-shirt van Deep Purple In Rock aan en na de Via Gladiola meteen hun nieuwe album kopen?

Zoals ome David zou zingen: We wish you well. Of met een titel van dit The Purple Album: You keep on moving!

en dan Comin' Home en een sigaar opsteekt....

De 4Daagse heb ik met succes voor de vierde keer gelopen. Eind deze ochtend stap ik op mijn ouwe, trouwe, zwarte, niet-elektrische Gazelle tweewieler om vanuit Woerden naar Plato in Utrecht te fietsen. Daar in die mooie winkel aan de Voorstraat ligt "The Purple Album" op mij te wachten.

...en daarbij een glas whisky drinkt.

"The Purple Album is dedicated with honour, love & respect to: Ritchie Blackmore, Glenn Hughes & Ian Paice & in loving memory of Jon Lord, Tommy Bolin & Martin Birch".

Ik had "The Purple Album" al gestreamd maar nu beluister ik het album op stevige sterkte via mijn fantastische geluidsinstallatie. Als verstokt Deep Purple fan neem ik mijn petje af voor de vertolking van 15 DP nummers door David Coverdale en zijn Whitesnake! Dank aan RonaldjK die mij heeft weten te overtuigen!

Fijn dat je deze jasjes kunt waarderen! Nu ben ik niet meer de enige. En je kreeg er gisteren een prachtige fietstocht langs de Oude Rijn bij!

Op 12 augustus 2025 ga ik met pensioen, sinds 1 mei ben ik mijn opgespaarde vrije dagen aan het opmaken. Om mij thuis niet helemaal te pletter te vervelen breng ik sinds kort als chauffeur voor een grote kaas leverancier uit Het Groene Hart kaas bij kaaswinkels in Nederland. 's Morgens vroeg laat ik de auto en breng de bestelde kaas bij de winkelier. Zo ook vandaag. Circa 250 km gereden en tijdens de rit "The Purple Album" van Whitesnake beluisterd. Niet één keer, niet twee keer maar zeker een stuk of zeven keer. Het is en blijft een fantastisch album. Als groot Deep Purple fan had ik vandaag de dag van mijn leven.

Dus met prepensioen en dan gaan werken?! Je bent een bijzonder (ijverig!) mens... In gedachten zie ik je over de snelweg racen, luid "buuuuuuuurn" zingend. Met blij-verbaasde en hartelijke groet.

PS Xit thuis te werken en heb dit erbij opgezet. Wat is Holy Man toch een pareltje...