Steve Jansen & Richard Barbieri - Lumen (2015)

Prettig (Live) album van deze voormalig Japan leden. Opvallend dat het hier zo'n beperkte aandacht krijgt

Ik ken deze ook niet en aangezien op Spotify de artiestennaam Jansen/Barbieri gebruikt wordt zal die (mij) niet snel aanbevolen worden voor het enige album dat er wel staat: Stories Across Borders

Op Bandcamp staat dan weer alleen Other Worlds In A Small Room

Ik ga hem aandacht geven, release was aan me voorbij gegaan. Dank heren!

Live in de Melkweg, op 1 november 1996, tijdens het verjaardagsfeestje van OOR, lees ik net. Interessant...

Ik neem mijn woorden terug

Groot is het genot om de warme en mysterieuze klanken van Richard Barbieri's keyboards en het precieze drummen van Steve Jansen weer te horen, en als je daar dan de fretloze bas van Mick Karn nog bij krijgt lijkt het gewoon bijna Japan revisited. Goed ook om me weer eens te realiseren hoe geweldig die band was en dat David Sylvian daarin absoluut niet het enige gezichtsbepalende individu was. Hoge verwachtingen dus, en het openingsnummer van deze plaat is briljant qua spanningsopbouw, melodie en climax (met prima werk van Steven Wilson natuurlijk), maar daarna verzandt dit album voor mij enigszins in vrijblijvendheid en schetsmatigheid. Teveel nummers blijven in de lucht hangen, kabbelen maar een beetje voort en blijken daarna al weer de volgende compositie of improvisatie te zijn geworden, zodat er voor mij uiteindelijk te weinig vlees aan dit album zit en ik op mijn honger blijf zitten (prachtige uitdrukking die ik op deze site voor het eerst ben tegengekomen en die ik nu ook eens bezig). (De bonus track Crossing the border is overigens een outtake van het studio-album Stories across borders.)

Mooi album, ik had de bootleg versie al maar nu dus ook de officiële versie. Dit is hoe Japan had kunnen klinken als ze door waren gegaan. Het gitaarwerk van Steven Wilson past er uitstekend bij en hierdoor wordt het ook wat een mix van (vroege) Porcupine Tree en (late) Japan. Ik vind dit persoonlijk heerlijk om naar te luisteren, het is dus wat een spacerock versie van Japan. Het blijft natuurlijk een stel waanzinnige muzikanten zo bij elkaar. Steve Jansen had er eigenlijk nog bij moeten zingen op een paar nummers, zijn stem is bijna identiek aan die van zijn broer David, dat blijkt wel bij het Dolphin Brothers project. Er is ook een waanzinnige twee meter sessie in deze periode geweest met dezelfde bezetting. Klikkerdeklik en Klikkerdeklik