Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

Weet je, een aantal vrienden dit album hebben geluisterd vinden het minder dan gkmc vanwege de aparte producties en de vibe dat niet altijd aanwezig is, aangezien het een luistercd is.

Ik daarentegen vind het ook niet goed als gkmc, maar de producties zijn moelijk goed. ik hou van funk, jazz en r&b dus ik was al snel hooked. Lyrics zijn moeilijk goed, maar de message heb ik zelf niet snel ondervonden. Dat komt omdat het bij mij pas na een paar luisterbeurten het kwartje liet vallen en en het kijken naar reviews. Lyricaal klopt het, production wised klopt het. Niet alle nummers zijn even sterk, maar de meeste wel. Het volgende album hoeft zo'n stijl niet meer te zijn, ALS hij maar wel stopt met zingen. My god.

4,5 ster

De beste tracks:

Wesley's theory
Institutionalized
how much a dollar cost
these walls
I
momma
the blacker the berry
u

Na de zoveelste luisterbeurt kom ik niet hoger uit dan 3,5*. Naar mijn bescheiden mening niet het meesterwerk dat sommigen ervan maken maar een hooguit degelijke plaat. Er zijn teveel stukken die de vaart eruit halen en ook het einde van de plaat (het stuk na mortal man) is leuk voor 1 keer. Laten we wel wezen dat Kendrick het wel kan; tracks als King Kunta, Hood Politics en The Blacker The Berry bewijzen dat hij songs kan neerzetten met de juiste 'bite'. De plaat duurt zeker lang genoeg en roert in een net iets te grote pot van stijlen, iets wat soms goed uitdraait maar bij mij er vreemd genoeg ook voor zorgt dat ik soms een eenheid mis. Nogmaals is dit een goede plaat maar hij kan niet tippen aan Good Kid M.A.A.D. City.

Omdat Kendrick vandaag een nieuw album uit heeft, keek ik hier nog eens. Tot mijn verbazing heeft dit meesterwerk inmiddels een score van nog 'maar' 4,06*. Ik vind hem zelf nog wat beter, zeker 'overall' dan Good Kid M.A.A.D. City.

Laatst nog een paar keer gedraaid als 'voorbereiding' op DAMN., en ik blijf dit toch een stuk minder album dan de voorganger vinden. To Pimp a Butterfly is te lang en kent diverse mindere broeders ('Mortal Man', ik kijk jou vooral aan), al zal menig rapper een al dan niet figuurlijke moord doen voor zo'n album. Maar toch, een heel flink album blijft het wel.

Beste Kendrick plaat en een van de beste platen aller tijden

Z'n vorige is anders een stuk beter.

Oh ja, is dat zo?

Precies hetzelfde kun je van davidlovesfolks bericht zeggen.

Was ook bedoeld als reactie op beide berichten.

Dit doet me er trouwens aan denken dat ik GKMC nog steeds een nieuwe kans moet geven. Ik denk dat die mij een stuk beter smaakt, nu ik wat meer aan Kendricks stijl gewend ben.

Good Kid M.A.A.D. City overtreft dit album nochtans. TPAB is zeker niet slecht maar ik mis een verhaal hier, de nummers volgen elkaar niet logisch op en een skit/interlude als "for free" wekt alleen maar irritatie op bij mij.Wesley's Theory, King Kunta, Allright, Momma & The blacker the berry ziin wel goed maar dat is te weinig om hier van een meesterwerk te spreken. Op dit moment zwaar overrated in mijn oren maar ik zal dit schijfje nog kansen geven

Het 'verhaal' is voor mij op TPAB juist wat het zo'n geniaal album maakt.

Dit album is een meesterwerk net als beide Damn. En GKMC. Mortal Man is juist de beste track vind ik. Ik vind de nummers wat minder strak als bij beide GKMC en Damn, maar de 'message' is strakker als je dat zo wil zeggen. Er zijn geen strakke statements omdat dat niet nodig is, dit album gaat over het pad ernaartoe. Het gaat over het leren waarderen van wat je hebt, thuis, het juiste proberen te doen voor de mensen om je heen en jezelf en de barrières die je moet overrompelen om de top (emotioneel, qua geluk en qua het beste uit jezelf te halen) te bereiken. Als je het allerlaatste gedicht goed luistert en dan het album ontleed zie je de reis die hij mentaal en fysiek gemaakt heeft. Bij Mortal Man staan elke keer de haren op mijn arm recht overeind. Overigens zijn er miss een stuk of 30 albums die ik een 10/10 geef en zijn laatste 3 staan erin

Ik wil deze heel graag even goed vinden als zijn voorganger, en het heeft zeker zijn ronduit briljante momenten (The Blacker the Berry is veruit mijn favoriet, gevolgd door King Kunta, i, Wesley's Theory en These Walls), maar na 2 jaar en een dozijn luisterbeurten lukt het me nog steeds niet om deze volledige plaat naar waarde te schatten.

Intellectueel snap ik wel waar de liefde vandaan komt die zoveel mensen hebben voor TPAB, maar op een emotioneel niveau heeft deze me nog niet weten te grijpen. Daarvoor geraakt de balans tussen muzikaliteit en boodschap hier meermaals zoek naar mijn bescheiden mening. Er zijn simpelweg te veel nummers die grotendeels anoniem voorbijgaan of me zelfs enigszins ergeren na verloop van tijd. Ongetwijfeld is het niveau tekstueel overal torenhoog, zoals altijd bij deze man, maar als ik de 'klik' muzikaal niet maak, voel ik me niet geneigd om me in de teksten te gaan verdiepen.

Ik hoop dat het kwartje ooit volledig valt en ik deze woorden kan inslikken!

TPAB heeft bij mij een veel langere tijd nodig gehad om te groeien dan GKMC, wat bij mij in eerste instantie al helemaal insloeg. Inmiddels durf ik inmiddels wel te zeggen dat dit album voor mij minstens naar dezelfde hoogte is gestegen als GKMC. De jazz en funk (onder andere) invloeden zorgen ervoor dat elke luisterbeurt weer genieten is. Het enige kleine minpuntje is dat de plaat net wat te lang duurt. Bij Mortal Man aangekomen verlies ik helaas de aandacht een beetje. Toch blijft het al bij al een topplaat, absolute hoogtepunten zijn King Kunta, Hood Politics en The Blacker the Berry.

Prima kerel die Kendrick en er staan zeker een paar zeer geslaagde tracks op dit album maar op "U" (vanaf 2:27) klinkt Kendrick als grote smurf. Sorry, dat gesnotter kan ik écht niet serieus nemen.

You ain't no disciple

Verlaagd naar twee. Langdradig geheel, verpest door oeverloze interludes. Een drietal echt sterke nummers blijven overeind, wat geen voldoende kan rechtvaardigen.

Trollbericht verwijderd.

Echt niet om aan te horen deze plaat. Zogenaamde filosoof. Als ik intellectueel wil doen dan ga ik wel Albert Camus lezen ofzo. Niet zo'n stompzinnig album van één of andere idiote rapper luisteren haha.

Ok, ik vraag mij dan wel af hoe jij aan die waardering van 2 sterren komt

Dat is heel simpel. Omdat ik het niet om aan te horen vind, zo'n incapabel figuur die zijn experimenteerdrift de vrije loop laat. Met vrij stompzinnige en eigenlijk gewoon domme opvattingen bovendien.

Gevalletje hardnekkige trol?

Zoals?

Het is een tijdje geleden dat ik dit album beluisterd heb maar herinner me dat ik destijds behoorlijk gestoord heb aan de maatschappelijke slachtofferrol die deze straatfilosoof ons voorschotelde.

Slavernij, nog altijd welig tierend racisme en de achterstallige positie van Afro-Amerikanen zijn natuurlijk fictie, wou je zeggen? Een intellectueel is iemand wiens geest zichzelf in de gaten houdt.

Toen Kendrick Lamar wat bekendheid begon te krijgen en ook hier op deze site hoog scoorde met GKMC vond ik dit totaal niet interessant. Ik zag hem kort optreden in DWDD waar hij een minuutje het refrein van Swimming Pools deed en vrienden van mij speelden een drankspel met dit nummer. Als er Drank werd gezegd moest iedereen drinken.. hahaha. Dus had ik een idee van de zoveelste rapper die geen reet geeft om teksten en makkelijk probeert te scoren. Hoef ik niet te luisteren, dacht ik toen.

Een paar jaar later hoorde ik dat Lamar de Pullitzer prijs had gewonnen voor zijn lyrics. Dus moest ik hem toch maar een kans geven. En na GKMC helemaal grijsgedraaid te hebben kocht ik de vinylversie van TPAB op de gok, wat ik normaal nooit doe maar ik dacht ik vertrouw Kendrick wel onderhand. En wat een plaat had ik gekocht. Een meesterwerk, zo weet ik nu. Een ongekend theatrale voorstelling waarin alle mogelijkheden van rap ten volle worden benut. GKMC voelde aan als een film door de interludes, TPAB is een gehele theaterproductie met een gedicht waarin elke line het thema aanduidt van een nummer. Hoe verder het album vordert hoe meer de bezoeker te horen krijgt van het gedicht dat Kendrick voorleest aan zijn idool 2PAC.

Het album verhaalt over Kendrick die zijn eerste liefde (Compton) heeft verlaten voor de roem en aandacht die hij van de wereld krijgt. Hij heeft zijn weg uit de ghetto gevonden maar de vraag die hij zichzelf stelt is of hij wel echt de leider of profeet kan zijn als hij zijn eigen roots verwaarloost. En dat hij zijn roots heeft verwaarloost wordt duidelijk tijdens de scene "u". Waar hij rapt als een dronkelap, waar je de drank hoort kletteren en de wanhoop hoort zegevieren. Waar was Kendrick toen zijn zus als tiener een kind kreeg, waar was zijn invloed die hij van zichzelf zegt te willen zijn? Waar was Kendrick toen zijn homie stierf in het ziekenhuis? Kendrick is geen leider, maar een egoïst die zijn roots verlaat voor geld en faam, aangeboden door Uncle Sam (als representatie van kapitalistisch Amerika) en Lucy himself op de interludes For Free en For Sale. Maar geld en faam maken Kendrick niet gelukkig en zelfs zijn creativiteit, rapskills en lyricism kunnen hem niet helpen van zijn "survivors guilt". Hij voelt zich schuldig tegenover de achterblijvers in de ghetto en deze struggle, deze tegenstelling tussen het willen maken en je familie niet verlaten brengt Kendrick in een depressie.. Dit raakt aan een veel groter, universeel thema dat terugkomt in het buddhisme waar de verlichte Buddha Nirvana heeft bereikt (ophoudt met reïncarneren, de rust heeft gevonden in de leegte) maar toch terug het leven in gaat om de rest van de mensen te verlichten.

En Kendrick gaat terug naar huis, terug naar zijn geloof (christelijke thema is opnieuw sterk aanwezig), terug naar zijn familie, terug naar de woorden van zijn moeder: "You ain't gotta lie to kick it, my nigga." Terug naar zijn zelfliefde in "i", maar met een wijsheid rijker die hij graag wil verspreiden, namelijk dat je geen respect kan eisen van een ander zonder zelfrespect. En dit is een boodschap voor de zwarte community in Amerika ("I'm the biggest hypocrite of 2015... ...killing a nigga that's blacker than me" van The Blacker the Berry), maar opnieuw vrij universeel te interpreteren. Al geeft Lamar zichzelf ook alle ruimte om zijn frustratie te uiten richting rascistisch Amerika, richting de politiek (Democrips versus Rebloodicans) en de rapindustrie in Hood Politics.

En al die verschillende emoties (macht, faam, de King, wanhoop, zelfreflectie, haat) zijn een eigen personage binnen het album met een eigen stem en een eigen flow. Bovendien rapt Kendrick als het personage van de duivel in For Sale. En dit hele album is uiteindelijk een multi-dimensionale versie van het gedicht dat Kendrick heeft geschreven aan 2PAC waar hij op het eind een vraaggesprek mee heeft.

En nu heb ik het alleen nog maar over de lyrics gehad en dan ook nog puur globaal. Dit album is extreem rijk aan diepte en gelaagdheid. Niet alleen tekstueel, maar zeker ook muzikaal. Ook hier zien we de dualiteit terugkomen die in Kendrick zit. Er staan zowel oldskool boombap hiphop tracks op de plaat als newskool trap (Alright), experimentele jazz (For Free, u, afsluiting The Blacker The Berry), funkbeats (King Kunta) en een swingende groove op "i". Er zijn veel beatwisselingen die overeenstemmen met de stemmingwisselingen in de lyrics (zoals op het nummer "u" waar de beat gedempt en vertraagd wordt alsof Kendrick in een dronken waas zit) en het album staat vol met oude funk- en jazzsamples. Dit album zou puur instrumentaal al heerlijk zijn om te luisteren en daar komt de stem van Kendrick nog bovenop die zowel smooth kan klinken als rauw als een doorgewinterde blueszanger met flows en rhymeskills die ik niet ken van andere rappers.

Is het album pretentieus? Zeker, maar dan wel op weergaloze wijze en de pretentie waarmakend. Je moet er even voor zitten en echt willen luisteren, maar goed wie gaat er dan ook naar een theatervoorstelling om oppervlakkig het schouwspel te bekijken?

Bericht verplaatst naar Kendrick Lamar

Alright is blijkbaar het allerbeste nummer van de ‘10s volgens Pitchfork. Raar lijstje met veel keuzes die vooral gebaseerd zijn op allerlei randzaken ipv of de track gewoon goed is (zoals wel vaker bij deze lijstjes van Pitchfork).

Vreemd, het is niet eens het beste nummer op het album. Maar goed, een decenniumlijstje met Lil Uzi Vert in de top-10 is ook niet helemaal serieus te nemen natuurlijk.

Eh, hoezo niet? XO Tour Llif3 is een fantastisch nummer en een genreklassieker in wording wat betreft trap.

Verder hebben de randzaken ongetwijfeld meegespeeld, maar dat Alright een anthem is geworden van de BLM-movement en veelvuldig wordt gechanteerd bij protesten kan gewoon de beleving van een nummer beïnvloeden. Plus dat het nummer mensen kracht en hoop geeft is ook een kwaliteit van het nummer.