Peter Koelewijn - Het Beste in Mij Is Niet Goed Genoeg voor Jou (1977)

De hernieuwde aandacht voor deze plaat van Peer Koelewijn hier, herinnerde mij er aan dat ik deze nog altijd niet beluisterd had.
Dat is nu dus gebeurt.

Een tamelijk zwaar op de hand zijnde plaat moet ik zeggen.
Alle problemen die een mid 30er, misschien begin 40er voor zijn kiezen kan krijgen, komt hier met een beetje inlevingsvermogen wel voorbij.
Het ouder worden, de onzekerheden aangaande de leeftijd en uiteraard de beëindiging van een relatie.
Er loopt zonder meer een rode draad door heen.
Als je Koelewijn kent is het natuurlijk meer een man van de meezingrockertjes die inhoudelijk niet heel veel om het lijf hebben.
Maar hier overvalt hij mij in positieve zin.
Muzikaal prima voor elkaar - volgens het boekje en kundig - maar tekstueel vooral heel zinnig.

Zeker een plaat die gehoord mag worden en meer lading heeft dan dat je aanvankelijk zou verwachten.
"Kom Van Dat Dak Af" meer dan voorbij.

Een rock plaat staat hier boven, maar in feite is het blues. Nederblues. Ik heb de cd maar daarop staat De loop van een geweer ipv Je wordt ouder papa. Ik luister niet vaak, maar ik kan het album wel waarderen.

De titelsong is mooi rauw gezongen. En heeft een lekkere gitaarloop. Wie speelt die trouwens? Ik las Lex Bolderdijk en Hans Hollestelle. Iemand die dit weet?

Prima album, dat de tand des tijds ruimschoots heeft doorstaan. KL 204 blijft tot de beste nummers behoren van de Nederlandse popmuziek. De productie van de songs is ook erg goed. Zeker als je weet in welke tijd het is opgenomen. Ik heb de cd uitvoering uit 1992... Hierop ontbreekt 'Je wordt ouder pappa', maar staan een aantal extra nummers. De titel is ook ingekort tot 'Het beste in mij' en de album hoes is erg lelijk en goedkoop bewerkt. Een gemiste kans...

Nu opnieuw op CD verkrijgbaar. Hopelijk in een iets smaakvollere versie als hierboven beschreven door Apple Juice. Staat als release in het recentste overzicht van mijn lokale platenboer.

Kwam deze release ook tegen, het bijzondere er van is, dat er ook een niet-uitgebrachte Engelstalige versie van het album is toegevoegd. "You grow older daddy", stel ik me zo voor.

Bijna goed ?:

Peter Koelewijn - Het Beste In Mij Is Niet Goed Genoeg Voor Jou (2019, CD) | Discogs

Ik heb hem sinds dit weekend ook in de kast. De originele LP uit 1977 dus. Voor een eurootje bij de kringloop. Het is wel een soort standaardwerk in de nederpop, en ik vond dat ik dat daar kennis van moest nemen. Ik ben nu een paar nummers ver met luisteren, en het bevalt wel.

Is trouwens een keurig verzorgde release met een uitklap hoes + boekje met een voorwoord van Rob Stenders.
Bijgevoegd de Engelstalige versie van deze cd die opnieuw gemasterd is.

Persoonlijk hoor ik Koelewijn liever in het Nederlands zingen, maar dit terzijde en gisteren nog op TV in het programma OP1.

Mijn probleem bij nederlandstalige muziek is dat ik dan veel meer op de tekst let dan op de muziek. Misschien is dat ook maar beter, want muzikaal spannend zijn de songs op dit album nmm niet echt.
Dat doet niets af aan de kwaliteit in zijn geheel. Die is best wel OK Goede teksten te over op dit album.
Dat het album OK is komt ook tot uiting in de Oor jaarlijst 1977 waarin het album gedeeld 20e staat.

Hoewel ik in 1977 een flinke hekel had aan Nederlandstalige muziek ben ik naar aanleiding van de lovende Oor-recensie naar dit album gaan luisteren. En werd aangenaam verrast, zodat mij scepsis ruimschoots overwonnen werd. Ik vond het in de jaren een mijlpaal in de Nederlandse rockgeschiedenis.

En nu ik het - 45 jaar later - weer opnieuw beluister blijkt dit nog altijd het geval te zijn. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het nu wat tuttig en gedateerd zou klinken, maar dat is dus niet het geval.

"Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou" is namelijk een echte echtscheidingselpee: verreweg de meeste nummers gaan over afscheid en verwerking van een verloren liefde. Nu ben ik gek op echtscheidingselpees. Veel van die albums vormen mijlpalen in de geschiedenis van de populaire muziek. Er zijn er namelijk heel veel, dus beperk ik me tot enkele voorbeelden: Rumours (Fleetwood Mac), Blood on the Tracks (Bob Dylan), In The Wee Small Hours (Frank Sinatra), Here my Dear (Marvin Gaye), Shoot Out the Lights (Richard & Linda Thompson), Over (Peter Hammill), Face Value (Phil Collins) en Grace & Danger (John Martyn).
Bij de laatste twee was het zelfs zo dat beide heren destijds tegelijkertijd door hetzelfde proces gingen en hebben zelfs een tijdje in hetzelfde huis gewoond: Collins produceerde het album van Martyn en werkte tegelijkertijd aan het materiaal voor zijn solo-debuut.

Maar weer on topic: alle genoemde voorbeelden zijn autobiografisch. De kunstenaar die zijn pijn om weet te zetten in iets moois. Maar bij Peter Koelewijn is dit niet zo: hij was bijna 50 jaar getrouwd, totdat zijn partner overleed. Des te knapper dat hij het 'echtscheidingsgevoel' toch heel realistisch op dit album heeft weergegeven.

Het beste werk dat Peter Koelewijn uitgebracht heeft.
En misschien dat het nummer Robbie uit 1974 (over Rob Out) in de buurt komt.
Ik denk dat iedereen boven de 35 of 40 zich kan vereenzelvigen met een of meerdere songs op dit album.
Goede wijntje behoeft geen krans
Koelewijn behoeft geen krans.