Emerson, Lake & Palmer - Brain Salad Surgery (1973)

Klassieke prog-rock met SF-trekjes op z'n meest bombastisch! Van bewerkingen van serieuze klassieke stukken tot samba en boogie-woogie (!) en dat alles voortgebracht door het ouderwetse prog-instrumentarium - ronkend hammond-orgel, gierende moog-synthesizers en 'n overdaad aan viruoos vertoon vanuit alle hoeken en gaten. Hoogst vermakelijk, echt never a dull moment!

En ook nog 's één van de coolste plaathoezen ever.. :evil

Door velen de grond in geboord, als bombastisch, pretentieus en super technische arrogante muziek.

Wie vindt dat Wagner, Mahler of Shostakovich dat ook niet zijn, en door alle grootsheid, de emotie vakkunigheid en artistieke van bombastisch en techniek kunnen waarderen, moet deze plaat zeker horen!


zeer ontoegankelijk voor liefhebbers van ballads of gewone rocksongs,


Wel een grootsmeesterwerk verder, voor wie het hoort,..

Misschien wel het beste ELP album ondanks dat ook dit album een klein smetje heeft in de vorm van het lullige Benny The Bouncer (waarom moesten ze altijd van dat soort flauwe nummers op hun albums zetten?). Maar het ultieme ELP album is denk ik toch de 2CD verzamelaar The Atlantic Years (die hier nog niet op staat maar kan niets toevoegen nu volgens mij), want daar staat werkelijk een super dwarsdoorsnede van ELP op met alle grote klassiekers in hun volle glorie incl. Pirates.

Ik luister nu naar een tribute voor ELP met oa een aantal leden van Dream Theater en die doen Karn Evil Nine (1st Impression) nog een stuk beter dan op deze plaat.

Dit album is echt DE klassieker van ELP. Hoogtepunt is wel Toccata, een nummer waarbij vooral Carl Palmer laat zien dat hij een ondergewaardeerd drummer is. Jammer dat ze tegenwoordig elkaar niet het licht in de ogen gunnen (vooral Emerson en Lake).

Flipper, BSS is inderdaad een heel goed album, maar DE klassieker van ELP?? Smaken verschillen maar DE klassieker van ELP voor mij persoonlijk is Trilogy. Desalniettemin 4*

hmm voor mij is toch echt pictures at ... mijn elp favoriet.
Deze vond ik in die tijd geweldig, echter het klinkt nu wel vreselijk gedateerd.
De live lp welcome back bevat frisseere uitvoeringen van de nummers van deze lp.
desondanks toch 3,5

Op dit moment komt dit album via mijn koptelefoon tot mij. Héél lange tijd heb ik dit album niet meer gedraaid. Wat blijft dit toch weergaloos goede muziek .
Men verwijt mij wel eens dat ik teveel in de jaren 70 ben blijven hangen. Dat kan dan wel zo zijn maar zoals er toen werkelijk fantastische muziekalbums werden gemaakt, hoor je ze tegenwoordig toch echt niet meer .
Samen met de albums "Trilogy" en "Tarkus" het artistieke hoogtepunt van Emerson Lake & Palmer .

Daar ben ik het wel mee eens, niet dat ik zo'n groot elp fan ben maar vroeger werd er naar MIJN mening over het algemeen betere (mooiere) muziek gemaakt, en waarom zou je nieuwe muziek gaan luisteren als er nog zoveel moois te ontdekken valt van 30 tot 40 jaar oud.
Er zijn natuurlijk uitzonderingen maar de meeste nieuwe muziek doet mij niks.

Waarom zou je jezelf beperken tot muziek van 30 jaar oud ?? Tegenwoordig wordt er hele goede muziek gemaakt, net zoals 30 jaar geleden.

Maar dit album blijft een diamant in de progressieve muziek en de beste van ELP.

Afstandelijk, pompeus, patserig en over-the-top kitscherig; Ik heb nooit veel begrepen van de heldenstatus die deze band toebedeeld is. Ik ben een groot liefhebber van prog-rock, en, om meneer Teeuwen maar eens te citeren, 'van mooie muziek, met gevoel gespeeld door musici, die hun instrument meester zijn. Bereid zijn er moeite voor te doen. Daar hou ik van.' Maar deze muziek laat bij mij geen enkele diepe indruk achter. Deze cd heb ik dus zo'n 2 jaar terug gekocht en ik heb het geloof ik 2 keer gedraait zonder er verder enige behoefte aan gehad te hebben.

2

Wel, de heren musici Emerson, Lake en Palmer zijn hun instrument zonder meer meester.Ze doen er ook beslist een heleboel moeite voor. Eigenlijk heb ik alleen iets op de zang aan te merken.
Ik ben het met Marcello eens, dat deze plaat een tikje overbodig is - ik heb dan ook Welcome back my friends.

Doordachte muziek, gespeeld met bezieling en puur talent. Schitterend!

Valt mee hoor .

iemand al de rehearsals gezien op youtube? check ze ff uit-->
http://youtube.com/watch?v=p3zOB-nP5nk (deel 1)
http://youtube.com/watch?v=UEPeRBXBDEU&feature=related (deel 2)
leuk om te zien dat carl palmer een beetje moeite heeft bij dat tweede deel (met de piano)

dit album is echt een van mn grote favorieten, met nog eens de coolste cover ooit! 5 dikke sterren voor mij
progsteef

Jerusalem een prachtige opening, Toccata is me net iets te druk. Maar Still.... you turn me on is dan meteen weer een pareltje. Dit niveau komt terug bij the First impression de rest van het album doet zijn ding, maar valt niet op.

Op de Ultimate collection staan Jerusalem, Stil.. you turn me on & The first impression. En dat zijn ook meteen de top nummers van deze plaat.

de plaat vond ik vroeger , toen hij uitkwam een draak , ik vond en vind nog altijd de eerste en trilogy de beste , maar als ik brain nu opleg kan ik er wel van genieten , ben eens benieuwd naar welcome ..... te verkrijgen bij cd wow voor 11,57 euro

wat verwijderd hier..

Prachtig album met sterke teksten en eigenlijk geen slecht nummer. jerusalem is een bewerking van een klassiek stuk. tocotta lijkt bij de eerste luisterbeurt erg druk maar na tien maal luisteren kan ik dit goed waarderen. still you turn me on is een prachtig gevoelig nummer. benny the bouncer is het best te omschrijven als grappig. karn evil 9 is een prachtige lange veelzijdige symfonie.

al met al een prachtig elp album die zekers 5 sterren waard is.

nu de nieuwigheid van het album er af is bekijk ik toch even teruch. benny the bouncer kan eigenlijk niet. en impression part 2 gaat iets te lang door. dus ik verander het naar een 4.5 en hij gaat uit mijn top 10

Dat is nou juist wat ik hier niet bij voel.

Deze plaat ken ik niet als geheel. Karn Evil staat in een verkorte versie op Live At The Royal Albert Hall(1993) Ik vind het wel een aardig stuk muziek, totdat Keith Emerson er met een hoop lawaai gaat freaken. Ik beaam het muzikale vakmansschap van de toetsenist, maar vind hem vaak te uitdrukkelijk aanwezig.
Still You Turn Me On is een ballad van Greg Lake.
Ik heb Tarkus, Black Moon en een aantal livealbums in de collectie. Ik draai het zelden nog.
Ik vrees een teken aan de wand dat de muziek van E.L.P mij niet zo veel meer doet.

Bikkel, toch kan ik je het studio album Brain Salad Surgery van harte aanbevelen. Van "gefreak" van Keith Emmerson op het studio album is zeker geen sprake. (Symfonische) Rock in optima forma dus. En nu ik je dan toch een hint mag geven: probeer Trilogy ook eens.

"Jerusalem" en "Still... You Turn Me On" vind ik wel mooie nummers. Van E.L.P. heb ik momenteel enkel een verzamel- en livealbum. Hun reguliere albums heb ik vroeger eens op LP beluisterd en met het album vond ik de bombast steeds meer de overhand nemen ten koste van de bezieling en emotie, wat bij veel progrockbands het geval is. Ik vind het meest pretentieuze of bombastische werk van E.L.P. nu gedateerd klinken.

Maakt niet uit wat de critici zeggen, ELP blijft voor mij een van de beste progbands. "Emerson, Lake & Palmer" (1970), "Tarkus" (1971), "Pictures At An Exhibition" (1971), "Trilogy" (1972) en hun meesterwerk "Brain Salad Surgery" zijn naar mijn mening duidelijk vijf van de beste albums in het genre.

Koop liever meteen Welcome back my friends. Alle relevante tracks van BSS staan daar ook op - met bezieling.

Mwah... ik vind juist die live-uitvoeringen een stuk minder ook omdat Emerson daar de vele toetsenpartijen NIET allemaal kan reproduceren omdat hij daar voor simpelweg niet genoeg armen heeft . En dan heb je ook nog te maken met de in tempo zwabberende Carl Palmer. Nee, Karn Evil 9 in de studio-versie is wat mij betreft toch wel het summum van ELP.

Dit album is nu ook te koop op super audio cd (surround sound/multi channel). Dat ga ik maar eens aanschaffen.

voor mij heeft Elp net z'on status als de vroege genesis of klassieke yes. bij jouw bericht wil ik nog een album toevoegen namelijk Works vol 1 daarna hadden ze moeten stoppen. dat was een glorieus einde geweest.

Via een kennis kwam ik in bezit van deze. Gekregen in een grote stapel, waarvan een flink deel dubbel en ook een flink deel voor de kliko trouwens. Voor deze stond echter al vast: wat ik er ook van vind: deze gaat mijn verzameling in. Want ik ken de reputatie van dit album en já: ook ik vind de hoes mooi.

Voor het eerst heb ik m helemaal gehoord vandaag. Het verraste me dat ik veel stukken al kende. En toen ik het citaat hoorde ´the show that never ends´ wist ik het ook: ik heb het live-album ooit een keer geleend/op tape gehad in een ver verleden. Nooit geweten dat de albums zoveel overlapten in tracklijst.

Ik ben niet echt een fan van de ´grote-halen-snel-thuis´ bombast van ELP. Maar het viel me mee. Deze is subtieler dan ik me herinnerde van live en dat is dan dus positief bedoeld. Ik vind het album op zijn leukst als het een beetje jazzy wordt; lekkere muziek, prikkelend. Maar als er niet gesoleerd/geimproviseerd wordt blijken de hoofdmelodieen grotendeels toch niet veel bijzonders. Als er bij gezongen wordt is dat het duidelijkst; zo briljant zijn die composities allemaal niet. In die tijd had je wel meer ´symfo-rock´ met van die zware melodieen, die nu pijnlijk gedateerd klinken. De ernst waarmee wordt voorgedragen maakt het dan hier en daar bijna te genant om door te komen. Dit is geen plaat voor bij een bezoek.

Lastig om het zo te beoordelen, want het hoeven mijn vrienden ook niet te zijn en ondanks mijn ergernissen zijn sommige stukken zeker sterk en lekker gespeeld. Ontoegankelijk vind ik het al helemaal niet. Geen favoriet bij mij, maar ik zal m zeker nog wel eens draaien.