Neil Young - Living with War (2006)

Ik ben deze nu - wat laat - al een tijdje aan het beluisteren op mp3-woonwerk. Eerste klanken die ik hoorde waren wat teleurstellend; geen echt spannende composities, en ook de teksten, ik was er al bang voor, zijn weliswaar raak maar ook erg eendimensionaal. Ja sorry mensen, je bent extra kritisch in dit geval want je gaat ook echt luisteren.

En toch en toch.. De makkelijke recht-op-en-neer rock n roll én de 'lekkere' teksten, ook al vrij makkelijk, ik merk dat ik WEL die mp3 speler steeds weer terugspoel. Dit is gewoon een lekkere plaat. Hoewel 13-in een dozijn klinkend, kan ik niet zo snel iets uit mijn verzameling noemen als zou het hier te sterk op lijken, ondanks alle 'simpele cliché-rockers. En eerlijk is eerlijk: oprecht klinkt het allemaal wel; dit is gewoon gemaakt vanuit een behoefte van de artiest zelf. Het kan Neil ook gewoon niet schelen wat wij ervan vinden. En op de een of andere manier maakt dat het onweerstaanbaar.

Ik denk dus dat dit maar gekocht moet worden - alweer mijn 7e Neil Young (CSNY en Buffalo Springfield niet meegerekend).

De Amerikaanse (+coalitie) inval in ligt alweer ruim tien jaar achter ons, dus dat maakt het makkelijk om Living With War af te schrijven als een gedateerd album dat gerust op de mestvaalt van de geschiedenis gegooid kan worden. Dat vind ik iets te makkelijk.
De teksten handelen in meerderheid inderdaad over de oorlog in Irak, en de bijbehorende termen als ‘Shock and Awe’ en ‘Mission accomplished’ en de geluidsfragmenten van Bush in Let’s Impeach the President maken het album in die zin wel gedateerd: Living with War is geen universeel anti-oorlogsalbum. Daar staat tegenover dat sommige andere nummers, zoals The Restless Consumer (voor mij een van de beste nummers op het album), niet direct de oorlog in Irak behandelen en ook in andere situaties van toepassing zijn.
Belangrijker dan dat vind ik dat Living with War ook tien jaar na dato nog steeds een gevoel van urgentie bij me weet op te wekken, een gevoel van iets te moeten doen, of in ieder geval mijn stem te laten horen. Daarnaast vind ik het album nog steeds erg boos klinken. Neil Youngs woede komt nog steeds oprecht over, en lijkt na twaalf jaar na de inval nog steeds relevant, niet in de minste plaats gezien de toestand in Irak op dit moment. Bij die woede en urgentie vind ik het onaffe, het afgeraffelde van deze cd eigenlijk perfect passen. Geen tijd voor een gepolijst geluid, voor piekfijn uitgewerkte nummers, of zelfs maar wat afwisselende drumpartijen.
Dat wil niet zeggen dat ik alle nummers de moeite waard vind. Vanaf The Restless Consumer vind ik het album pas overtuigend worden, en na Let’s Impeach the President zakt het niveau ook weer een beetje. America the Beautiful vind ik een draak, die een voldoende goede reden vormt om Living with War af te zetten. Daarnaast viel me op dat ik dit album vooral sterk vind als ik het niet al te vaak draai. Zet ik het een paar keer per week op, dan begint het me toch snel te vervelen.

Living with War is voor mij een album dat nog steeds overtuigend overkomt, mits met mate beluisterd. Of, in sterren uitgedrukt: 3.5*