Wolf Alice - My Love Is Cool (2015)

Vanaf de eerste keer dat ik de tonen hoorde van Bros in 2013 heb ik uitgekeken naar dit debuut. 2 jaar later en in aanloop van de release werd ik wat terughoudender na de rechttoe-rechtaan-rock van Giant Peach en de lichte verkrachting van Bros.

You're a Germ deed me dan weer hopen op iets moois en iets moois is het gehele debuut dan ook uiteindelijk geworden. Met Giant Peach en You're a Germ zijn ook direct de meest stevige nummers genoemd want gesteld kan worden dat het album over het algemeen vrij rustig is. Mooie variatie tussen de nummers en een fijne opbouw waarin zelfs de mindere versie van Bros goed past.

Persoonlijk houd ik veel van nummers met veel tempowisselingen. Daar staat dit album vol mee waarbij de goede stem van Ellie opvalt. Nog opvallender is de goede stem van de drummer Joel Amey die Swallowtail voor zijn rekening neemt.

(Nog) niet het album van het jaar maar zeker een heel degelijk debuut die nog regelmatig gespotified gaat worden hier, en binnenkort bij thuiskomst de cd-speler zal activeren.

Beetje dromerig Folk achtig begin.
Ik had wat anders verwacht.
Tja, vervolgens hoor je wel wat invloeden van jaren 90 bands als Belly, Throwing Muses en The Breeders, maar die vond ik stuk voor stuk wat pakkender.
Cranberries, The Cure, Echobelly en Sinead O’Connor, ze komen allemaal voorbij.
Gewoon een band die duidelijk terug grijpt naar de gitaarbandjes uit die periode.
Dreampop, Shoegazer, en vooruit, een beetje Grunge, het zit er allemaal in, al denk ik dat Wolf Alice in die hoogtijddagen totaal niet zou opvallen, omdat er toen kwalitatief gezien, veel betere albums uitkwamen.

In de vijf jaar dat de Engelse band Wolf Alice bestaat verscheen er maar sporadisch nieuwe muziek. Sinds hun doorbraak in 2013 gaat het echter snel met de bekendheid van de band en stonden ze op festivals in binnen- en buitenland. Het eerste volledige werk My Love Is Cool bevat de breedte aan muziekstijlen waarbinnen de band zich ontwikkeld.

Op Turn to Dust is de opkomende storm voelbaar die wordt aangescherpt door de zang van Ellie. Het akoestische klankenspel van gitarist Joff klinkt zachtaardig en aanstekelijk. De opening zorgt voor de onderhuidse angst die in de zang van Ellie naar voren komt. Bros is het al veelvuldig live gespeelde nummer dat je terugvoert naar jeugdherinneringen. De zonnige muziek brengt een aanstekelijk geheel naar voren, waarin de toekomst dichterbij komt. Plannen worden gesmeden, maar komen nergens tot de daadwerkelijke uitvoering ervan. Your Loves Whore start met de beat door drummer Joel Amey, waaraan de klanken van de gitaren zich langzaam toevoegen. De korte onderbrekingen zorgen ervoor dat de teksten kunnen binnendringen. De liefde komt met vlagen en al snel word je een slaaf van je eigen bewustzijn. Op You’re a Germ vindt er een omslag plaats. Van het bij vlagen wat softe karakter komt het gitaargeweld binnenzetten in een punk-achtige setting. De lichte woede-uitbarstingen van Ellie zorgen voor een wat snijdender geheel.

You Ain’t going to Heaven
Cause I’m taking you down to hell
Where’s Mom and Dad so you can tell them
You’re a dodgey fucker as wel

Op Lisbon stapt de band meer de alternatieve kant uit en zet de grauwere toon zich voort. Verder weggezakt in het zwarte gat blaas je, je laatste adem uit en lijkt er geen weg meer terug. De klappen van de drums worden aangevuld met de gierende klanken van de gitaren.De duistere openingsklanken van Silk zijn een voorbode voor wat komen gaat. Het onheilspellende geheel beweegt zich langzaam voort als een dier dat wacht om zijn prooi aan stukken te scheuren. De liefde verscheurt je van binnenuit en je kunt de slaap niet vatten. De woede lijkt langzaam weg te ebben als de zonnige klanken van Freazy opkomen. De shoegaze lijkt zijn weg te hebben gevonden in de muziek van Wolf Alice. Als gevangene van je eigen gedachten vind je de plek die rust geeft in je eigen bestaan. De zonnige klanken komt nergens echt tot volle kracht en de ontwikkeling van het nummer zwakt hierbij al snel af. Giant Peach bevindt zich ergens tussen de punk en de spacerock met de toevoeging van verschillende gitaarlagen. Onzeker over de toekomst overvallen de levensvragen je. De stad waar je ooit je plek veroverd lijkt te hebben is niet meer wat het geweest is en de liefde voelt niet meer standvastig. De uitweg kun je niet vinden en de twijfel slaat toe.

I got change in a pocket somewhere,
got my letter in the box.
Tired of waiting for the bus to nowhere,
tired of chasing the stone fox.

Op Swallowtail is het drummer Joel Amey die de zang voor zijn rekening neemt. De teksten worden gezongen op het sferische gitaarspel dat zich door het nummer heen steeds verder ontwikkeld. De grauwe tonen zetten zich voort in de duistere wereld. Op het einde is de weg zoek tijdens een angstaanjagende achtervolging aan gitaarklanken. Soapy Water is de voortzetting waarin alles samenkomt. De grauwe ondergrond zorgt voor een vragenregen die Ellie ons voorschotelt. De onheilspellende klanken van gitaren en drums geven de perfecte steun aan de stem van Rowsell. De onzekere toekomst komt terug in het ouder worden van de ziel en de jaren die voorbij vliegen. De punkmuziek springt weer naar voren in het rockende Fluffy. Het korte nummer is een laatste wanhoopspoging om nog iets van het leven te maken.

My Love Is Cool doet zich een stuk vrolijker voor dan de grauwe werkelijkheid waar het album zich binnen bevindt. De donkere wereld zet alle levensvragen op een rij in de diverse muziekstijlen die hoorbaar zijn. Het album gaat van punk naar grunge en van pop naar shoegaze, waardoor de nummers van het album zich wat los van elkaar ontwikkelen. Zangeres Ellie floreert zowel in de wat intiemere nummers als bij de uithalen in de wat stevigere songs. Het album kan worden beschouwd als een goed startpunt in de ontwikkeling van een eigen sound.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wolf Alice - My Love Is Cool - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het uit Londen afkomstige Wolf Alice kan momenteel, met name in het Verenigd Koninkrijk, rekenen op recensies vol superlatieven, zodat de hype machines weer op volle toeren draaien.

Wanneer tijdschriften als NME gaan roepen dat HET debuut van het afgelopen decennium is afgeleverd, ben ik meestal op mijn hoede, maar op de superlatieven voor het debuut van Wolf Alice valt echt maar heel weinig af te dingen.

Wolf Alice laat zich op haar debuut My Love Is Cool inspireren door zeer uiteenlopende invloeden, die allemaal wel vaker een grote rol spelen, maar de mix van invloeden waarmee de band uiteindelijk op de proppen komt is behoorlijk uniek.

Wolf Alice heeft in de persoon van zangeres Ellie Rowsell een heel bijzonder en uitermate doeltreffend wapen in handen. Ellie Rowsell begon ooit als folkie en dat hoor je heel duidelijk in een aantal tracks op het debuut van Wolf Alice, waarin de zang bij pastoraal is en herinnert aan de grote folkies uit het verre verleden.

De band uit Londen heeft de folk echter voor een belangrijk deel vaarwel gezegd en gaat op My Love Is Cool ook aan de haal met invloeden uit onder andere de shoegaze en de dreampop. Dat zijn invloeden die inmiddels aardig zijn uitgekauwd, maar Wolf Alice verwerkt ze op geheel eigen en bijzonder creatieve wijze.

Hier blijft het niet bij, want My Love Is Cool is een nog veel gevarieerdere smeltkroes van invloeden. Het ene moment neemt de band je mee terug naar de hoogtijdagen van de Britse folk uit de jaren 70, het volgende moment hoor je shoegaze en dreampop uit de jaren 90, maar ook invloeden uit de new wave, de noiserock, de indierock en de psychedelica hebben hun weg gevonden op het debuut van Wolf Alice.

Het knappe van het debuut van Wolf Alice is dat al deze invloeden elkaar steeds maar weer afwisselen en deels door elkaar lopen, wat het debuut van Wolf Alice een heel bijzonder geluid geeft. Het is een geluid vol dynamiek, want Wolf Alice heeft op My Love Is Cool over het algemeen maar een paar noten nodig om haar geluid van uiterst ingetogen te transformeren in zwaar aangezet en stevig en vice versa. Wolf Alice schuwt hierbij het maken van grootse en meeslepende popsongs niet, maar de band houdt haar muziek net zo makkelijk uiterst klein.

Beluistering van My Love Is Cool van Wolf Alice is aan de ene kant een feest van herkenning, maar als je na gaat denken over wat je hoort, moet je concluderen dat de mix van invloeden die de band uit Londen ons voorschotelt echt nieuw is. Zeker wanneer je de plaat aandachtig beluistert hoor je hoe knap Wolf Alice buiten de lijntjes kleurt, maar My Love Is Cool is ook een plaat vol meedogenloze pop- en rocksongs die even meedogenloos vermaken.

Het ene moment schuurt Wolf Alice aan tegen bands die de jaren 90 in artistiek opzicht kleur hebben gegeven, maar de band rond Ellie Rowsell is ook niet band voor schaamteloos toegankelijke popliedjes waarvoor de Miley Cyrussen van deze wereld een moord zouden doen of voor muziek waarvoor Mazzy Star of het juist weer zeer eigentijdse The Xx zich niet zouden schamen.

De stem van Ellie Rowsell speelt in dit alles een hoofdrol, want hoeveel zangeressen zijn er die net zo makkelijk pastoraal kunnen fluisteren als het uit kunnen schreeuwen op een manier om bang van te worden. De rest van de band past zich aan en zorgt steeds voor de perfecte omlijsting van deze geweldige vocalen.

Het debuut van het decennium is misschien wat veel eer, maar dat Wolf Alice een verdomd goed debuut heeft afgeleverd is zeker. Goed genoeg voor de jaarlijstjes? Het zou zomaar kunnen. Ik ben vanaf nu fan, dat is zeker. Erwin Zijleman

Wolf Alice doet iets wat andere groepen niet doen. De combinatie van beukende gitaren en zachtere melodieën speelt daar zeker een grote rol in. De teksten, die melancholie en hardheid perfect verweven, ook. Maar het geheime wapen van deze groep is de zangeres. Haar stem kan alle kanten uit, van hemelse gezangen over dreigend gefluister tot het betere rockgebrul...

Pfff.

Een maand heb ik deze cd al in mijn bezit en ik slaag er maar niet in te verwoorden waarom ze me zo betovert, waarom Wolf Alice me meteen bij mijn nekvel greep toen ik voor het eerst hun nummers Moaning Lisa Smile en Heavenly Creatures beluisterde (die helaas niet op deze cd staan), eind vorig jaar, toen ze genomineerd waren voor de Sound of 2015 van de BBC. Ze zagen die titel voorbijgaan aan Years & Years, een stelletje poseurs dat muziek maakt die door ieder bandje in ieder gehuchtje op aarde kan gemaakt worden. En dat terwijl Wolf Alice zulke unieke, bezielde, sfeervolle, begeesterende muziek maakt. Ze zullen het nooit leren bij de BBC. Hoe dan ook, deze cd gaat mijn schrijverschap te boven, want deze recensie is barslecht. Trek je hier dan ook niets van aan en beluister de cd gewoon. En vertel iedereen die je kent dat ze deze moeten beluisteren. Want in Engeland mag Wolf Alice dan wel een hype zijn, in België breken ze maar niet door. Studio Brussel draait hen niet en Humo schrijft niet over hen, terwijl we normaal doodgegooid worden met De Nieuwste Hype Uit Engeland. De zakken. Daarom promoot ik de groep maar wat. Misschien mag ik dan in ruil de rug van de zangeres masseren na elk optreden. Dan vergeet ik al snel dat deze recensie zo slecht geschreven is. Het doel heiligt de middelen.

In Nederland is het overheersende beeld dat de Engelsen zich met deze 'hype' weer gek laten maken en voelt iedereen zich verplicht bezwaren in te brengen. Ik had dat zelf ook wel in het begin. Maar deze verdampen geheel na een tijdje. Dit is echt één van de beste platen (en zeker debuutplaten) die ik de laatste tijd heb gehoord. Alice/Ellie heeft sowieso ook wel 1 van de meest sensuele stemmen die ik recentelijk mocht beluisteren. Het meest bijzondere vind ik dat het melodieuze karakter in alle liedjes -of deze nu hard of zacht zijn- overheerst. 'Freazy' is wat mij betreft de undergroundhit van dit jaar, ook al beseft geen enkele van onze dj's dit.

Wolf Alice is voor mij een wat onopvallende band, volgens mij nooit in de Lage Landen echt doorgebroken. Onterecht, want het debuutalbum klinkt zeer fris en zelfzeker. Geen indie om per se alternatief te willen zijn, maar eerder eigenzinnig, ook al wordt er niets nieuws uitgevonden. Het album klinkt ook aangenaam, nooit saai of te zwaar. In de periode dat dit album uitkwam, kreeg de band enkele nominaties en prijzen bij verschillende awards. Niet alleen voor het album, maar ook als beste nieuwkomer. De entree is best goed gemaakt met dit album. Hopelijk kan ik ze ook eens live zien.