The Durutti Column - The Return of The Durutti Column (1980)

0h dit is lang geleden, dat gaat niet op geheugen bij mij

Maar dazzler geeft in zijn topic Oordelen ( waarbij hij muziekrecensies uit oude muziekkrant Oor opgraaft 1979 aan.
Spotify geeft ook 1979 aan en Mju geloof ik sowieso op zijn woord

Ik werd vandaag drie keer wakker getagd bij hetzelfde album: wat een eer.

Rudi S
In het topic OORDELEN linkte ik een citaat uit de OOR recensie naar het album op deze site.
Dat album stond toendertijd op MusicMeter op de datum van 1979: daarom zie je 1979 in de link.
Maar als je goed kijkt gaat het in dat bericht over album recensies uit OOR nummer 6 van 1980.

Chameleon Day
Ik denk dat het wel eens zou kunnen kloppen wat je schrijft. Het album was al geperst
en de hoes was al gedrukt toen het label de releasedatum een stukje opschoof, het nieuwe jaar in.
Het overkwam ook Feline van The Stranglers: uitgebracht op 1 januari 1983 maar met 1982 op de plaat.

En het gebeurde bij mijn weten in de jaren '70 vaker (bij Belpop releases zonder twijfel zelfs)
dat de plaat het jaartal droeg van de fabricage maar pas in het volgende jaar verscheen.

Zie ook: Factory Records discography - Wikipedia - en.wikipedia.org

Misschien is de releasedatum niet opgeschoven vanwege feestdagen of wat dan ook. Het zou ook een bewuste beslissing geweest kunnen zijn in het kader van de promotie van het label: op de eerste dag van het nieuwe jaar komen met een tweede ‘grote’ release door het label van een album (Fact. 10 - Unknown Pleasures was de eerste).

Wellicht dat de eerder dit jaar verschenen biografie van Vini Reilly helderheid biedt over opname- en releaseproces e.d.:
The Durutti Column - A Life of Reilly (by James Nice) - burningshed.com

Klopt maar in Oor 7 uit 1980 stond ook een recensie van het album Dancing in the Dragon's Jaws dat onomstotelijk uit 1979 kwam.
Aan de andere kant Factory was hot zeker bij OOR.
Maar dan toch OOR 6 van 1980 was van 26 Maart 1980 en dus was dat album sowieso al even uit.

Overigens OOR bracht in december altijd een dubbelnummer met jaarlijstjes uit zonder albumrecensies.
Dus december releases gaan daar altijd naar 1980.

Kijk toch eens, wat een stroom aan berichten en bronnen sinds mijn vraag van gisteravond laat! Eenieder van harte bedankt.
Ik laat The Durutti Column mijn afspeellijsten met new wave van 1980 beginnen en aangezien het debuut van The Pretenders op 10 januari verscheen, is dat waarschijnlijk mijn tweede track in die lijst. In ieder geval het volgende album dat ik ga bespreken, maar eerst moet ik de overige albums van dat jaar op releasedatum dateren, om zo de juiste volgorde te bepalen.

Wat de muziek van The Return of The Durutti Column betreft: een eigen wereld aan geluiden en sferen, moeilijk om er een genrestickertje op te plakken. Heerlijk eigen(wijs) en sfeervol, passend bij de grijze en korte dagen voor Kerst. Al vermoed ik dat ie het in de zomer ook goed doet... Bovendien had ik nog niet vermeld dat ik de titel zo droogkomisch vind voor een debuut.

"While Ian Curtis did the glueing, the other members of Joy Division watched a porn movie in the same room."
Sleazy.....

Hooky had z’n collectie natuurlijk meegenomen….op verzoek van Gretton, Tony wijsmakend dat ze kunstvideo’s gingen bekijken….

Tony was op de hoogte
"Joy Division did about five hundred of them,' Tony Wilson elaborates, 'because Ian needed money more than the rest of them. The other three watched porn movies while Ian did all the slapping and pasting. The strange thing about wallpaper paste is that it looks rather like semen. Coming back to the flat at midnight, finding the other three staring at the porn video, and Ian slapping this semen everywhere, is one of those great memories."

Bron?

The Durutti Column | Biography | Factory Benelux - factorybenelux.com

Trouwens een heel goede plaat dit.

Mijn versie van deze vinyl heeft trouwens een flexi er bij met 2 nummers van Martin Hannett.

Ben geneigd te zeggen, zoals Gollem ooh precious, my precious - check even op Discogs en bewaar 'em desgewenst in de kluis

Hij zit wel in een plastic hoes omwille van die vermaledijde hoes

Op discogs wordt slechts één exemplaar aangeboden met flexi voor €1000….

…ik bied je een royale €60.

hahaha, nee dus. Sommigen hou ik. Ik geloof ook niet dat iemand dat koopt voor die prijs. Ik ben zo al eens met mijn vinyl van Into The Wild geweest. Heel duur tot er een heruitgave kwam.

Ik ook niet. Daarom bied ik €60, nou vooruit dan €70.

BTW: ik zag dat de originele 7” van JD’s ‘An Ideal for Living’ (1978) op Discogs voor maar liefst….10 tot 15k wordt aangeboden. En de geluidskwaliteit daarvan is ruk (volgens de band zelf).

Er zijn ook zoveel persingen van die eerste dat niemand weet welke nu echt zijn en welke niet. Staan ook gewoon meerdere nummers per kant.

De meest bijgeperste flexi is toch wel Komakino. Heb ik ooit ook eens verworven.

Heb zelf deze in de tweede versie, zwarte hoes met drie plaatjes, welswaar met zelfde labels als de eerste.

Er is trouwens nog een flexi van Vini - The Guitar and Other Machines, promo-versie.

Wow, wtf, wat is dit? Weggeblazen. Die gitaarlijnen van Vini Reilly zijn om te janken zo mooi, snijden me heerlijk diep in de ziel. Op de grensstreek van postpunk, dreampop en post-rock, (die laatste twee avant la lettre) zo op het eerste gehoor. Soms zelfs wat jazzy. Eigenlijk precies wat ik vanavond nodig had.

Instant 4,5*, instant koesterplaatje. Waarom ontdek ik deze nu pas?

Yep. Precies. Raak. Eens. En zo is het. De post-rock “avant la lettre” krijgt meer vorm op The Durutti Column - Without Mercy (1984), naar mijn mening. Gecomponeerd en uitgevoerd als een ‘suite’.

Bedankt voor de tip! Ben wel van plan om nog meer van deze band/man te luisteren op termijn, te beginnen met LC. Maar Without Mercy lijkt me idd ook erg interessant te zijn!

Het idee van de vorm van een ‘suite’ - twee lange stukken (a en b album kant) met terugkerende thema’s en klassiek aandoend - was meen ik afkomstig van Tony Wilson. Het aankomende album van DC was al zo goed als gereed - in de stijl van het eerdere werk - maar werd geaborteerd. Dat album is in 2012 alsnog uitgebracht: The Durutti Column - Short Stories for Pauline

Wilson was hier al duidelijk bezig met zijn idee om ook klassieke muziek uit te gaan brengen. Die releases van Factory - vanaf dacht ik de tweede helft van de jaren 80 - zijn nauwelijks bekend (en waren ook niet zo’n succes).

Even een linkje posten van een interessante heruitgave, uitgebreide (2cd-versie met boekwerk):

Just a moment... - boomkat.com

Ben er mee bekend. Lijkt me een mooie smaakvolle uitgave. Er is ook een (zeer) beperkte oplage op vinyl uitgebracht met de oorspronkelijke schuurpapierenhoes (zoals hier afgebeeld). Die heb ik gemist. Uitverkocht. En daar baal ik wel een beetje van. En jij vast ook, ….. gelet op jouw kapitale blunder, van weliswaar lang geleden, om die eerste persing van de hand te doen….

Ja en nee - ik heb nu de originele tweede versie, die met de drie prentjes voorop, van goede kwaliteit en ik had geen zin om veel geld neer te tellen voor een re-press van het origineel ( dat inmiddels "goud geld" opbrengt). De muziek is wondervol, maar je moet op een gegeven moment H3 bedwingen.

Het moment dat we op een ochtend - na een nacht stevig doorhalen - 's ochtends vroeg de na-neut cum bitterbal/vlammetje oid namen onder het draaien van dit album blijft een mooie, onbetaalbare beleving.