The Durutti Column - The Return of The Durutti Column (1980)

Oktober 1979 zoals in de Factory link te lezen is.

Je krijgt van mij gelijk hoor. Ik heb geen zin in een kip en het ei discussie. Het is trouwens een mooie plaat, maar dat terzijde.

Jazeker wel, op 3 december wordt hij opnieuw op cd uitgebracht. Op lp is hij ook verkrijgbaar.

Bij een chaotisch gerund label als Factory is de discografie nou eenmaal niet zo eenvoudig, zeker neit als ie 'vervuild' met non-musical items zoals de tandartrekening van Rob Gretton, een menstruatie-timer (ja, ja) of de begrafenis van Tony Wilson.

1979 was het eerste jaar van Factory en dit album was de tweede album-release - alle 'mooie' getallen (zoals 25) waren gereserveerd voor JD-releases, later NO - dit album was Fact14; in originele hoes (schuurpapier) een gewild collector's item.

Re-issue is via LTM?

Volgens de site van factorynet is deze lp in oktober 1979 ook als zwarte hoes verschenen. Als de gegevens kloppen tenminste . Ik wist absoluut zeker dat ik hem gelijk gekocht had toen hij uitkwam. Dus hebben we waarschijnlijk beiden gelijk wat de hoes betreft. Heb jij toen ook gelijk aangeschaft, Mjuman?

Afgaand op de gevraagde prijzen (15 GBP) voor deze:

http://s.discogss.com/image/R-150-1439885-1220316920.jpeg

en:
309 euro voor deze
http://s.discogss.com/image/R-150-807151-1160781783.jpeg

denk ik dat niet - de eerste zal, zoals ik al aangaf, écht de eerste persing zijn (misschien 1000 - 2000 stuks); ik heb die versie nimmer aangeboden gezien tegen een schappelijke prijs, dat is echt een collector's item (zeker incl de flexi-disc).

Verder die eerste editie heeft als groove etching: matrix A side 'FACT 14 4PBG A1W1 SOUND CLINIC', b side 'FACT 14PBG B1 EG S-5'

Bij mijn versie (zwarte hoes met plaatjes) ontbreken die etchings. De originele heb ik destijds in 88 verkocht

Etchings. Bedoel je dat er reliëf op het album zat? Ik heb hem zelf allang niet meer op lp. Maar als ik me goed herinner zat er reliëf ter hoogte van de drie afbeelden. Klopt dat???

Groove etchings: dat is de tekst/afbeelding die de master engineer aanbrengt, bij de uitloopgroef, op de master (in het vakjargon: de zoon) voor het persen van de eerste oplage. Aan de hand daarvan is met zekerheid vast te stellen of een album al dan niet een eerste oplage is.

Bij JD worden die altijd voor dat doel (positieve identificatie) gebruikt; een bekende is "the chicken stops here" (Still - kant 4).

Weer wat geleerd. Ik heb me nooit zo verdiept in eerste persingen.

...en het meubilair, de hond en zelfs de rechtszaak tegen Hannett kregen een fac-nummer (Lawsuit Fac 61).

En wie weet wat de gedachte van Peter Saville was achter die schuurpapieren hoes?

Dat kan ik je wel vertellen - wat dat vertelde hij in een interview - in een van de twee bekende docu's - ik neem aan die over Factory

De bedoeling was dat de hoes het album ervoor en erna in de platenbak "aan gort zou scheuren". Naar verluidt zou de albumhoes vanwege klachten daarover voor de tweede persing zijn gewijzigd in de zwarte variant.

Het schuursel van de hoes kwam voornamelijk terecht in de binnenhoes en op de Durutti Column-plaat, wat de beluisterbaarheid niet ten goede kwam....mooi concept, maar het schuurpapier vernielde met name de plaat zelf.

Je spreekt uit eigen ervaring?

In dit artikel een interessante en nogal onsmakelijke kijk achter de schermen

Nee, volgens mij was het Peter Saville of Vini Reilly in een docu over Factory.

Had Mju niet zo'n schuurpapieren exemplaar van de hand gedaan?

Helemaal juist - lees mijn bericht van 29 juli 2008; de gebeurtenis staat me nog bij als de dag van gisteren. Die schijf, tweedehands gekocht, puur op de gok - FAC14 weet u wel. voor fl 10 of zo - bij het toenmalige Elpee, gevestigd in een pijpenla op 50 meter van Broese-Kemink aan de Oude Gracht).

Nu draait hier regelmatig de tweede editie, zwarte hoes met kleine plaatjes.

Jimbo zong het al: people are strange

Verdorie, zo'n beetje de meest legendarische factory-hoes die er is. Alhoewel, had Saville voor Section 25 niet een boterhammenzakjes-hoes bedacht? Of stijgt de wijn me nu naar het hoofd? Ik schenk nog maar eens in...

Levert vaak de beste inzichten op

Diit was toch de hoes die door Ian Curtis in elkaar is gevouwen/aan elkaar is geplakt? ....Collectors item...

Bij toeval pas ontdekt. fantastisch gevoel. Wil vandaag nog the return kopen. Ik zie de er een LP versie is met een enkele Lp en een dubbel LP. Is die tweede een meerwaarde?

LTM - les temps modernes - heeft het (sub)label Factory Benelux weer nieuw leven ingeblazen en via dat label verschijnen nu re-releases van o.m. Durutti Column.
LTM - news.ltmrecordings.com

Zo is dit album al in dec 2013 verschenen - identiek aan de eerste oorspronkelijke release, i.e. lp + 7" (al is die vaak verdwenen bij tweedehandse lp's), verscheen LC lente 2016, net als Domo Arigato - zie bijv https://www.jpc.de/jpcng/poprock/detail/-/art/the-durutti-column-domo-arigato-v2-0/hnum/6490888 - en verschijnt No Mercy in sept dit jaar, veelal als dubbel-lp, met extra materiaal - eerste versies, demo's, live uitvoeringen.

Wat een mooi album en wat heb ik soms wel heimwee naar deze tijd. Ik heb 2 vinyl exemplaren. één grijsgedraaid en later één bibliotheekexemplaar gekocht, die volgens mij nooit was uitgeleend. Het zijn beiden die met zwarte hoes en drie plaatjes.
Ik weet dat ik toenderijd bijzonder onder de indruk was van dit album. Bij Factory verwachtte ik enkel doem en postpunk in de stijl van Joy Division. Maar dit was zo anders, moeilijk te plaatsen.
Vini Reilly die op een prachtige wijze gitaar speelt en producer Martin Hannett die daar nog wat zaken aan toe voegt. En eigenlijk op een on-Martin Hannett wijze, geen zware synths en donkere bassen, nee het is een zeer open geluid. Zoals ik al schreef was ik zwaar onder de indruk van dit album en misschien ook wel door dit album uiteindelijk bij ECM label uitgekomen. Misschien ga ik nu wel een stap te ver, maar dit album zou daar niet misstaan.
Terwijl de Joy Division achtige groepen zeker qua gitaar het redelijk eenvoudig hielden, mag Vini hier heerlijk freaken met zijn gitaar, zonder dat het te jazzy of wereldvreemd wordt.
Schitterende muziek en ook de opvolger kon mij zeer bekoren. En na al die jaren vind ik het nog steeds heerlijke tijdloze muziek. Ik heb niet zo gek veel van Durutti Column, het is niet iets wat je zomaar vindt, je moet er wel specifiek op zoek naar gaan.
Maar zeker in die begin jaren 80, waar zo bijzonder veel mogelijk was een uniek geluid. Bij ieder nummer heb ik wel een herinnering en voor mij is dat altijd een teken van prima, tijdloze muziek.
Prachtig iconisch album.

Er is doellijntechnologie nodig om te bepalen wanneer dit album verscheen, eind 1979 of begin 1980. Hierboven een discussie daarover, waarbij de aangehaalde bronnen elkaar lijken tegen te spreken. Wat ik eruit opmaak, is dat The Return Of The Durutti Column op diverse momenten in diverse uitvoeringen verscheen, dat de administratie van het piepjonge label Factory niet ordelijk was en dat zo archivarische verwarring ontstond.

Ach, wat doen die details ertoe? Op dit instrumentale album creëert gitarist Vini Reilly eigenzinnige muziekjes en helpt de naam van producer Martin Hannett om mij nieuwsgierig te maken. Met die laatste naam zou je denken dat we hier in het land van new wave zitten, zeker met de wetenschap dat Factory dit uitbracht. Een hokje dat hier niet werkt, zoals in het bericht hierboven genoemd; zo klinkt de producer op "on-Martin Hannett wijze". Het resultaat is een kalm album met de gitaar in veel echo en reverb gedrenkt.

Oorspronkelijk negen nummers plus twee op flexidisc-single, te weten een First en een Second Aspect van de hand van Hannett, die daar met zijn elektronica speelt; doet me enigszins denken aan deze Martin Hannett's Personal Mixes, onder de vlag van Joy Division uitgebracht.
Maar vooral is The Return Of The Durutti Column een gitaaralbum, waarbij Reilly bepaald níet het principe van 'twee akkoorden en dan rammen' huldigt. Virtuoos en sferisch, een zijpaadje dat je vanaf wave ver weg voert naar de wereld van gitaar en fusion - maar dan anders. In latere edities met meer tracks, waaronder vocalen in Sleep Will Come.

Mijn reis door het genre kwam van een overmelig kerstalbum van The Boys vermomd als The Yobs en vervolgt bij een Engelse groep die meteen met hun debuut grote indruk maakte in de VS - en ook in Nederland. In januari 1980 debuteerden de Pretenders.

Nee, er is geen doellijntechnologie nodig en die details doen er wel toe - niet alleen voor het lovenswaardige werk dat degenen hebben verricht die de info-sites bijhouden, maar ook voor de historische juistheid. dazzler en ondergetekende hebben dat al in november 2012 uit de doeken gedaan.

Als je kijkt naar het Factory-label vallen meerdere zaken op: er was gewoon een gebrek aan liquiditeit, jan en allemaal werd ingeschakeld voor het handwerk, én (last but not least) er werd zuinig omgegaan met beschikbare middelen.

Het eerste betekende dat er soms initiële persingen waren van 1000 - 2000 lp's (meer kon niet worden bekostigd), het tweede dat er leden van bands werden ingezet om hoezen te maken (bijv deze Fact14, en Fac73, Blue Monday), het derde dat 'hoezen' werden opgemaakt: van de 12" van Ceremony bestaan 2 versies - te weten met en zonder Gillian - alleen bestaan er exemplaren waarbij de 'eerste' (groene) hoes is gebruikt voor de tweede versie.

Voor Factory-lovers is James Nice Just a moment... - discogs.com - Shadowplayers een absolute must; btw Nice is ook eigenaar van het LTM-label.

Dank voor je reactie, Mjuman! Ik beoogde geenszins jullie dateringen te kleineren, reagerend op de berichten van toen. Van wat ik daar lees, krijg ik desondanks informatie die elkaar tegenspreekt.

- Op 15 maart 2010 verwijst herman naar een artikel dat dit album op 1979 dateert (maar de pagina waarnaar hij verwijst wil niet meer laden).
- Op 26 november 2012 noemt BobbieMarley op basis van de website van de groep 1980 als jaar van uitgave.
- In een reactie op dezelfde dag weerspreek jij dit en stel je dat 1979 het juiste jaar is, verwijzend naar Discogs. Echter, toen ik gisteren op je link daarnaar klikte, ontdekte ik dat Discogs (inmiddels?) 1980 noemt.
- Eveneens op 12 november '12 reageerde dazzler met een link naar de (officiële?) site van Factory die oktober 1979 noemt.

Dan kan ik niet anders doen dan concluderen dat de bronnen elkaar tegenspreken. Wat die stelling onderstreept: waarom dateert MuMe dit album ondanks jullie berichten van twaalf jaar geleden op 1980? Is er nooit een correctie ingediend? Of toch wel, maar werd die afgewezen door de moderator? Ik ben geen kenner wat betreft Factory en jij duidelijk wel: verlicht mij!

Bij mijn reis door new wave wil ik namelijk de muziek in mijn afspeellijsten op chronologische volgorde zetten, vandaar dat ik over het jaar van release begon. En dank ook voor de laatste drie alinea's van je bericht: zo leuk om te weten!

Interessante discussie over hoe het er binnen Factory aan toeging. Die non-muzikale discografie-items herken ik wel, ik heb er zelf ook eentje.

1979 of 1980, ik zou het niet weten eerlijk gezegd. De link die ik destijds plaatste is niet meer te openen, maar ook daarin kan het fout staan natuurlijk. Heb zelf ook wat research gedaan: in een releasebijbel van 30 jaar terug die ik ooit heb opgepikt in een Londense kringloopzaak wordt 'ie ook op 1979 gedateerd. Helaas geen bronvermelding verder.

Wat mij wel opvalt is dat John Peel pas in januari 1980 nummers van dit album ging draaien in zijn radioshow. Ik heb de meeste van zijn radioshows vanaf 1977 nagelopen (tot en met 1980) en meestal begint hij tracks van albums te draaien in de periode dat ze uitkomen of iets ervoor, maar eigenlijk nooit maanden later. Hij draaide No Communication (niet op dit album) al vroeg in 1979, dus het was niet dat hij ze nog niet op de radar had. Sketch for Summer draait hij in november 1979 voor het eerst vanaf 'Acetate', maar ik weet niet of die het hele album of alleen de (latere) single bevat.

Zie ook Durutti Column | John Peel Wiki | Fandom - peel.fandom.com

Als ik kijk naar enkele Engelse muziekmagazines word dit album ook pas voor het eerst genoemd in de Sounds van 19 januari 1980. Music Week heeft dan weer een rijkelijk late recensie in hun magazine van 9 augustus 1980, maar wellicht is dat n.a.v. een re-release (Peel draait in juni ineens ook weer een paar keer nummers van het album). Zie:

VINI REILLY
The Return Of The Durutti Column.
Factory FACT 14. Producer: Martin
Hannett. An interesting release
featuring guitar by Reilly mixed with
various electronic music and effects
by Hannett, sounding as if it fits into
Eno's musak ideas. But it is not too
avante garde to appeal to the
average listener wanting relaxing,
almost soporific sounds. Should sell
well over the indie counters. **

[*** is volgens mij het maximum, dus ** is zo verkeerd nog niet]

Hele fijne plaat trouwens, kan hem prima een paar keer achter elkaar draaien.

Ik hou het hier op: het album is in 1979 geproduceerd (persing etc) en op 1 januari 1980 uitgebracht.

Zie deze links:

Factory Records: FACT 14 THE DURUTTI COLUMN The Return Of The Durutti Column - factoryrecords.org

Waar bovenin 2 tijdsaanduidingen staan (10/79 en 1/80). Op het label staat ook 1979 vermeld.

The Durutti Column - discography.thedurutticolumn.info

Hier staat 1 januari 1980 als releasedatum vermeld. Productie: 1979. Even naar beneden scrollen voor de info.

Van de ‘sandpaper sleeve’ zijn drie edities verschenen, waaronder een zonder Fact 14 opdruk.

Fun fact: de albumhoes van de eerste editie is in elkaar gezet (gelijmd) door de bandleden van Joy Division. Om een extra centje te verdienen. Naar verluidt is het werk gedaan door Curtis. De rest van de band was porno aan het kijken. Bron? … moet ik weer even opsnorren.

Chameleon Day de bron voor die info is een van de twee oude Joy Division docu's - waaronder een van Grant Gee, andere van de BBC - beide ongetwijfeld genoemd bij de albums, interviews met de bandleden.

Na herlezing van Nice, bekijken van mijn eigen exemplaar (tweede versie, zwarte hoes van mid '80, identiek label) en andere bronnen (wiki met discografie van Factory) kom ik tot dezelfde conclusie: opnames dateren van oktober, fabricage vond iets later plaats en door de feestdagen is de feitelijke release vertraagd. Opvallend dat Nice daarover geen uitsluitsel geeft, terwijl hij - de hoofdstuktitels zijn jaartallen - de opname wel in 1979 vermeldt en het album verder noemt in 1980. Het had niet veel gescheeld of het album had het niet gehaald, Reilly zat in een dip (en het andere groepslid was vertrokken); door volhouden van Wilson kwam het er toch.

Mijn allereerste beluistering van dit album was 'ochtends vroeg na een avond/nacht doorhalen met maten: we zaten thuis aan een snack en een neut, de zon kwam op en Vini Reilly klonk uit de speakers - bijzondere beleving voor eenieder