The Durutti Column - The Return of The Durutti Column (1980)

Martin Hannett ontdekt de synthesizer en Vini Reilly improviseert er op los. Gevolg: een klein, mysterieus meesterwerkje vol met mooi dromerig gitaarwerk.

Ja, Vini is best wel een virtuoosje. Doet niet onder voor J. Marr, en dat wil wat zeggen. Mooie plaat voor de regenachtige dag. En niet AL te zwaarmoedig.

Heel puur een sereen. Tja of voor bijkomen in het ochtengloren met een een paar vrienden na een nachtje heftig stappen.

Lekker chillen - met een hapje.

Ik prefereer op dat moment toch het overdragen van enige lichamelijke vloeistoffen met een paar vriendinnen if it's all the same to you Mjuman. Al moet ik er onmiddellijk aan toe voegen dat dit soort taferelen bij mij al geruime tijd alleen in mijn witte lakentjes bioscoop plaatsvinden.
Met een keukenschaar binnen handbereik om skyline na afloop van al dat geweld weer ongedeerd uit zijn lakentjes te kunnen knippen.

Maar om on-topic te blijven, als soundtrack voor een nachtelijk portie How's Your Father zijn er ettelijke andere platen meer geschikt als muzikale ondersteuning dan deze schijf.

Tja, het was meer een avondje stappen van mannen onder elkaar en bij mij thuis een laatste afzakker om 06:30 of zo in de vorm van een Laphroig of zo met iets te snacken erbij.

Een van hen liep naar mijn draaitafel (zal destijds een Thorens geweest zijn), pakte de lp die ik net die dag 2ehands had gekocht (nog niet gedraaid) en zette 'em op. U raadt het al: "The Return of The Durutti Column" in schuurpapier hoes, zonder enige info - alleen FAC14 erop gestempeld. Ik had 'em puur op de gok gekocht.

Kijk en dat was nou nog eens een bijna buitenwereldse ervaring. wat een harmonie op de vroege ochtend: vogeltjes die begonnen te fluiten, een fijna neut, Durutti Column en de muziek. Soms kan je heel moe zijn en een stuk muziek draaien (ik heb het ook wel met Biosphere), erbij wegzwijmelen en dan na een half uurtje compleet weer replenished zijn. Dat hadden we nu collectief met de "Return of the Durutti Column".

Je hebt natuurlijk helemaal gelijk Mjuman. Die schuurpapieren hoes kan ik me nog herinneren. Helaas heb ik die -en de elpee daarin- niet meer in mijn bezit. Nooit elpees uitlenen blijft het devies.

Was het niet ene heer Saville die verantwoordelijk was voor de verpakking van de Factory artikelen? Boterhamzakjesverpakking voor A Certain Ratio, grafzerkverpakking voor Joy Division, etc. Treffend.

Een Thorens heb ik nog steeds, maar die staat in de garage, samen met een 30 jaar oude Dual. Sinds de introductie van de i-pod hebben ze gezelschap van mijn cd-speler en een stuk of 400 ceedee's.
Die laatste mis ik niet, maar elpees des te meer.

Voor Laphroigh of andere (Islay?) single malts is mijn budget niet toereikend, maar ik behelp me met Moskovskaya en Southern Comfort. En de keukenschaar.

Ik vertel je niets nieuws met Vinnie Reilly's verrichtingen op het solo-debuut van ene Morrissey? (Viva Hate)
Of zijn Moz' stem en Weltschmertz niet jouw smaak?

The Smiths had ik - vertrokken bij de grote (vinyl)ruiming in 1988 (say no more - 'k zou bijna een pruik moeten dragen).

En mijn cd-collectie is 'gelicht' eind '91 ("de verzekering dekt de schade" zegt men dan). En ik heb nooit alles terugggekocht.

Dit wordt er zeker 1 voor het vinyl-lijstje, want zo'n plaat hoor je eigenlijk op vinyl te draaien.

Zijn laatste twee vond ik ok en die moet ik nog wel waarderen.

Vind die laatste albums van DC niet al te best. Het kabbelt allemaal maar wat voort, maar wel aangenaam hoor, daar niet van.

....mijn tip zou zijn het album 'Vini Reilly' uit 1989....dat is wat mij betreft zijn meesterwerk!......maar dit album en de opvolger 'LC' zijn ook goed.

LC - hoes van lp is een plaatje.

Maar mijn tip voor newbies zou zijn: The best of the Durutti Column , 2 cd's - via A****N.co.uk voor nog geen 4 kilo

Mooi, zweverig album van een voor de rest voor mij totaal onbekende band..
Opleggen en alles laten varen met deze muziek...
Vooral Conduct is een juweeltje...

Zeker mooi dit, maar het is geen "band", nou ja een eenmansformatie dan.

Af en toe werd Vinni bijgestaan door een percussionist - en ook Martin Hannett heeft een bijdrage gehad. Heel fijne sfeerplaat - om te chillen na stevig doorhalen of om in de mood te komen met je lief.

Deze plaat doet - zonder gekheid - het meeste pijn. Ik had 'em in de originele schuurpapier hoes (ontwerp Peter Saville) blind gekocht bij Elpee (voorloper van "Vreet Records Op" - voor ik meen 7 florijnen - hier vlak boven staan nog de mijmeringen over de post-alcholische groeps-chill (drinken doe je per slot van rekening ook met maten) van destijds

Sweet memories, een gedurfd ontwerp; I rest my case - wat was ik een f%%^&oen met dat vinyl-wegdoen.

Zeker, herr Mju, ook op dit album, maar een "band" in de traditionele zin van het woord was het natuurlijk niet.

'Requiem for a Father' vind ik erg fraai. Het origineel gaat overigens maar t/m track 9 als ik mij niet vergis. 'Lips That Would Kiss' en 'Madeleine' zijn echter mooie aanvullers. Destijds op 7" uitgebracht, dacht ik.

Halfje erbij: 4,5*.

Vond dit wel een aardig stukje:
DJB Retrobak: The Durutti Column - The Return Of The Durutti Column (Factory, 1979)

Leuk!

En Reilly brengt nog steeds platen uit. Anders dan menig tijdgenoot is hij er nooit mee opgehouden. Hij gaat stug door; om de 2-3 jaar verschijnt er weer een nieuw album. Natuurlijk is het allemaal niet vernieuwend meer en de kwaliteit is wisselend, maar elk album staat garant voor een paar pareltjes.

Het grappige is dat de de elfde track, Es schneit van dit actuele album om een stuk van Vini Reilly is 'heengebouwd'. Vini is dus best nog wel 'hip'.

Heb even geyoutubed, maar ik hoor er geen Reilly in. Wel een mooi nummer.

Wie niet horen wil, moet maar lezen. Tja en dan:

The booklet reads:
"Es schneit" based on "Hilary" by Vini Reilly of the Durutti Column (1985). Dat is - empirisch ge-mju-ificeerd - niet juist; het moet dus track 10 zijn "Im Bann".

En daar hoor je het absoluut. Het is van Circuses and Bread uit 1985 (fbn 36); de link is naar een re-release op cd uit 93: met omgegooide titel en andere hoes (Les Disques du Crépuscule). Bij de nieuwe re-release in 2007 (op LTM) zijn zowel titel als hoes weer naar oorspronkelijke release van '85 teruggezet.

Ik zal dit voorstellen als wijziging bij het album.

Ga zo even luisteren. Ik kan dat 'Hilary' zo niet voor de geest halen, hoewel ik 'Circuses and Bread' wel in mijn collectie heb.

Drie mooie nummers, over het geheel wat slaapverwekkend en in herhalingvallend.

In het verleden uitgeleend en, je raadt het al, nooit meer teruggekregen. Weet ook niet meer aan wie dus recherchewerk heeft geen zin.
Helaas niet meer te krijgen.....

Na Jeopardy en From the Lion's Mouth van The Sound
gaat het label 1972 door met rereleases van The Durutti Column.

The Return of the Durutti Column

LC

Vreemd ik vind de Factory re-releases van LTM een stuk beter, completer en vriendelijker geprijsd - gemakkelijk te verkrijgen via Discogs.

Bovendien is label-baas James Nice klik (Shadowplayers, the rise and fall of.. ) uitermate deskundig in zake.

Dit is niet de correcte hoes. Zie voor correcte hoes onderstaande link

http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSS93zVfVZr7RP9CiRHaKdmu1IAZThE-ky3wFeSgNhajeEOAnWeQQ

Dat is niet de correcte hoes - deze schuurpapierversie was de originele hoes van de lp - ik heb 'em gehad - ik twijfel alleen of er een stempel 14 op stond. In het boek van James Nice, Shadowplayers, staat uitgebreid beschreven hoeveel werk dat was.

Heb 'em destijds 2ehands gekocht voor 7 florijnen bij Elpee en had totaal geen idee wat ik kocht - zie verder eerdere posts.

Nu heb ik de tweede hoesversie met plaatjes erop.

Dat is heel vreemd dan. Ik heb deze lp gekocht toen hij uitkwam, naar aanleiding van een recensie in Oor, en daar zat toch echt de zwarte hoes met drie plaatjes omheen. Ga hier verder niet om strijden, het enige wat kan zijn is dat een van de twee import was of zo. Kan er anders geen verklaring voor geven.

Zojuist even de website bezocht van The Durutti Column. Het mysterie is opgelost.
Er zijn oorspronkelijk drie versies uitgegeven: Sandpaper sleeve (deze dus), Black sleeve (die ik bedoelde) en white label of black sleeve. Als uitgiftedatum staat overigens 1-1-1980 vermeld en niet 1979!

Heb net Nice erop nageslagen en daar staat vrij weinig over de hoes van het album. De info over de minimalistische en kostbare designs (duur te maken) van Martin Saville moet dus uit een van de docu's komen (Denk ook aan de dure hoes van de 12" Blue Monday). Het album is wel degelijk uit 1979, bijna gelijktijdig met Unknown Pleasures - zie ook de info op Discogs:

Durutti Column, The - The Return Of The Durutti Column at Discogs

Schuurpapier is dus écht de eerste versie. De hoes die jij plaatste is wel van de re-release uit 1980. Bedenk dat Factory niet echt super liquide was en vaak slechts een eerste persing van 1000 - 2000 exemplaren kon bekostigen en Joy Division kreeg voorrang.

Er is ook een Thames en Hudson uitgave met al het artwork van Factory - een echte .aanrader

Deze link kan ook helpen om dit album in de release context van Factory te plaatsen.

http://www.factoryrecords.net/catalogue/fac1-50.htm

Fact 14, origineel met gratis bonus flexi single.

Vreemd dat op de site van The durutti column 1-1-1980 als releasedatum gehanteerd wordt. Lijkt me sterk dat ze daar de verkeerde datum hanteren. Die gegevens van Discogs zeggen mij niks. Ik heb de gegevens gecheckt op de site van de artiest zelf. Lijkt me dat die betrouwbaarder zijn.