Anekdoten - Until All the Ghosts Are Gone (2015)

Prog topper! Absoluut het lange wachten waard. Luister bv. maar eens naar "Writing on the Wall"!!!

Hier heb ik 8 jaar op moeten wachten. Ik hoop een wat relaxte plaat. Niet téveel King Crimson invloeden. We zullen het morgen weten, want dan kan ik deze op kantoor opzetten.

Eerste luisterbeurt zit er al een beetje op, maar deze gaat op repeat.

Eerste indruk is al direct waanzinnig. Wat een fenomenale plaat. Veel mellotron en gitaarsolo's en de dwarsfluit (gespeeld door Theo Travis!!!) komt ook nog langs. Ik weet niet of er met de line-up is geknoeid, maar er lijken meer gitaarsolo's op te staan dan normaal.

Ik was bang dat dit weer zo'n modern geproduceerde plaat zou zijn met veel te harde bass en drums. Maar dat valt allemaal reuze mee. De productie is wel wat dof/retro, maar dat hoort bij de muziek. En de rustige stukken (akoestische gitaar etc.) klinken super en rustgevend.

Dit is wel echt dé spacerock release van 2015. En dan moeten de Ozrics nog leveren.

Ik lees trouwens op het interweb dat veel fans het eerste en laatste nummer de beste vinden, door de intensiteit.

Nu vind ik Shooting Star wel erg goed, ook qua heftigheid, maar Our Days Are Numbered maakt mij horendol. Het doet me wel erg denken aan het gefreak van King Crimson. Iets waar ik niet echt meer warm voor loop.

Dit schijfje laat z'n frank wel erg laat vallen. Na 'm een aantal keer in de auto beluisterd te hebben (moet ik echt mee stoppen, geeft geen goed beeld), heb ik 'm tijdelijk weggelegd, was ik een week of 4-5 weinig beschikbaar om aandachtig naar muziek te luisteren, maar nu staat hij weer op. Het ideale uur, zo bij nachte, stilte en donkerte. Vrolijk word je niet van de op dit album aanwezige geesten; en ze blijven ronddwalen, verdwijnen niet, verdwalen wel in je en nestelen zich diep. Ik kom als het ware in het reine met dit plaatje, uiteindelijk toch nog z'n 20 euro waard, ook al zit ik nu pas halverwege track 4. De vergelijking met King Crimson kan ik niet volgen, aangezien ik enkel een jaar of vier geleden eens ITCOTKC heb opgelegd en slechts met een half oor beluisterd. Ik hoor er wel iets typisch Scandinavisch in en dat ligt niet louter aan het accent, dat overigens nog meevalt. Veel mellotron ja. Connecties met de laatste Opeth, al zal de vergelijking eerder in de andere richting opgaan, getuige de respectievelijke bands' histories. Fijn, ik luister nog even verder!

Wat een ontzettend gave plaat is dit. Misschien komt het omdat ik net terug ben van vakantie in het Hoge Noorden, maar als ik dit opzet zie ik loodgrijze wolkenluchten voorbijtrekken boven een uitgestrekt land. Ik kan me niet herinneren dat ik een eerder Anekdoten album van begin tot einde zo sterk vond.

Bij de eerste beluisteringen vroeg ik me nog af: heb ik nog wel zin in dit soort bloedserieuze muziek? Ik snap ook wel de bedenkingen van Ozric Spacefolk bij de afsluiter (die zal ook niet mijn favoriete nummer worden). Maar naarmate de herkenning van de muziek toeneemt, neemt de zwaarte ervan af. Het album staat nu zelfs 's ochtends op, en bij het meeslepende Get Out Alive moet ik me inhouden om niet te gaan meeblèren .

Na het enthousiasme van Svendra, toch vandaag maar weer eens op zetten. Ik vind veel songs echt heel erg sterk, denk alleen niet dat de afsluiter me toch nog gaat bevallen. Maar ik heb dan in elk geval nog 38 minuten prachtmuziek.

Overigens kudo's voor het kort houden van de plaat. Gewoon ouderwets 45 minuten, zoals het zou moeten.

Nu het tegen het einde van het jaar het wat rustiger wordt rondom nieuwe releases heb ik de kans om albums die ik hoog heb gewaardeerd, maar nog niet van een recensie voorzien, te recenseren.

Begonnen als King Crimson cover band in 1990 groeide de Zweedse band Anekdoten uit tot één van de meest constante groepen binnen de progrock. Van 1993 t/m 2007 verschenen er vijf studioalbums, waarbinnen de muzikale gronden van de progrock in alle vormen voorbij kwamen. De symfonische meesters wisten met de melodieuze klanken van de mellotron en intrigerende gitaarriffs de vroege dagen uit de jaren zeventig te vermengen met de vernieuwingen van de jaren negentig en de zero’s. Het werd echter stil rondom de band, maar het familieleven en dagelijks werk weerhield het viertal er niet van om beetje bij beetje het nieuwe album te ontwikkelen. Het zesde album Until All the Ghosts Are Gone leunt op een krachtige productie, waarbij thema’s als de menselijke zwakheid en het verstrijken van de tijd de muziek uit de begintijd van de progrock laten herleven.

Shooting Star weet direct de link te leggen naar de hoogtijdagen uit de progrock. King Crimson in opperbeste stemming, met melodieuze muzieklandschappen afkomstig van de mellotron en het orgel. De bassriff van Jan Erik Liljeström’s Rickenbacker en hevige gitaarklanken van Nicklas Barker voeren zich terug naar de kracht van Robert Fripp. Ex-Opeth keyboardspeler Per Wiberg floreert op het hammond orgel, terwijl Liljeström de weg bezingt naar een nieuw bestaan. De dagen van Red dringen op, wanneer het zware gevaarte de diepte in voert. Ruimtelijke sferen trekken voorbij in de aanwezigheid van de mellotron van Anna Sofi Dahlberg en de hevige inslagen van de drums van Peter Nordins. Na de grandioze opening brengt Get Out Alive opnieuw de breed opgezette melodielijnen in het gehoor. De krachtige lagen aan gitaarriffs weten zich samen met de klanken van de mellotron te verbinden tot aan de worstelingen in het menselijk bestaan. Liljeström weet meer dan tevoren op te gaan in zijn teksten, om zo zijn emoties naar de oppervlakte te laten komen. Het nummer bouwt zich via verschillende passages op tot een kunstzinnig klankenpalet, met een korte terugblik naar The Court of the Crimson King.

The wheels spinning faster beneath our feet
as we’re heading down this destined one way street
The shouting goes on about what’s yours or mine
The ringmaster yells that we are out of time

If It All Comes Down to You brengt fluitist Theo Travis onder de aandacht. De man die samenwerkte met onder andere Steven Wilson en Robert Fripp brengt met zijn fluitspel de afwisseling teweeg in de muzikale lagen. De schoonheid van het moment wordt vormgegeven in het klankenspel van gitaren, drums, fluit en mellotron. Het leven begint als een voortkabbelend riviertje, waarbij de stroomversnellingen en de pracht van de rustmomenten voor de pieken en dalen in het leven zorgen. Het ruim negen minuten durende Writing on the Wall vormt een perfecte verbinding tussen het begin van de progrock en de moderne tijd. De klassieke klanken van de mellotron verbinden zich met de tijden van Babylon, waarbij de mens in hebzucht verzonk. Het apocalyptische kent zijn pracht in de rustgevende opbouw en heldere zang van Liljeström. Het tweede gedeelte van het nummer leunt vooral op de schitterende gitaarsolo van Nicklas Barker en de klanken van de mellotron van Anna Sofi Dahlberg. De kraakheldere productie zorgt voor één van de meest verfijnde nummers van het album.

The water drops upon the rock
until the rock is gone
For every tick there is a tock,
for every right a wrong

Titeltrack Until All the Ghosts Are Gone brengt Marty Wilson-Piper’s (The Church, All About Eve) 12-string gitaar onder de aandacht. Samen met fluitist Theo Travis weet hij op indringende wijze de hoofdrolspeler te laten vergaan in zijn claustrofobische angsten. De instorting van de muren van het bestaan vormen de benauwde klanken waar de persoon uit probeert te klimmen. De herhalende passages brengen ons naar afsluiter Our Days Are Numbered. Het instrumentale nummer ontwikkeld zich bedachtzaam, om vervolgens in alle hevigheid los te gaan. De gitaar- en basriff behouden hun kracht wanneer de laatste momenten van het aardse bestaan lijken te naderen. Crimson herleeft en sluit zich aan bij de indringende drumklanken van Nordins. Het ultieme sluitstuk zoekt de rust in de saxofoonsolo van Gustav Nygren en de ontwrichtingen in de samensmelting aan geluiden.

Until All the Ghosts Are Gone is van begin tot eind een kwalitatief muziekstuk van de bovenste plank. Het album staat volledig in het teken van de melodieuze, hevige, uitgestrekte en meest fascinerende klankpatronen. De tekstuele verdieping van Jan Erik Liljeström en de muziek van Nicklas Barker zorgen ervoor dat de band de huidige problemen in de samenleving weet te vermengen met zowel de moderne als vroegere melodieën uit de progrock. Met hun verbluffende opbouwende nummers en krachtige eindproductie weet de band acht jaar na dato terug te keren met één van hun meest verfijnde albums.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Shooting Star, Writing on the Wall & Our Days Are Numbered.

De dromerigheid van een mellotron gecombineerd met de intensiteit van een scheurende elektrische gitaar (met op Writing on the wall echo's van het gitaargeluid van Television's Tom Verlaine), dan kun je me sowieso al wegdragen. If it all comes down to you is extreem ontroerend, het slotnummer blaast me omver en laat me met een brok in mijn keel achter. Enige minpuntje is die wiebelige stem, die me soms aan die van de oudere John Lodge van de Moody Blues doet denken, geen compliment. Misschien ook af en toe Andy Latimer? Hoe dan ook, nog even wennen – misschien stoort hij me bij de volgende draaibeurt al niet meer en gaat de score nog omhoog. Voorlopig in ieder geval op z'n minst een geweldige aanwinst. (Met dank aan Casartelli.)

Zit midden in de nacht op een heel klein schermpje te tikken. Tik tik ! Hou het daarom dus nu maar heel kort:

Wat een geweldige plaat!!

Wonderbaarlijk hoe deze mensen het constant hoge niveau weten vast te houden. De link van oud naar blijft me verbazen!

Staat naar mijn mening veel te laag op MuMe. Ik wil ter compensatie bijna een 5* geven, maar wil toch puur blijven. Ik baal er alleen altijd zo van dat men muziek 2* geeft terwijl het niet hun soort muziek is. Als je enkel van brit pop houdt, kun je beter geen stem afgeven bij een progtopper. Toch vind ik het prettiger om op een site te zitten waar niet enkel progheads zitten, want die waarderen soms weer hoog voor niets. Ik vind het op zich wel leuk om te zien wanneer progbands ook liefhebbers van alternative rock kunnen bekoren. Vaak zijn dat wel de bands waar ik het langst naar blijf luisteren.

Enfin, Anekdoten. Ik weet niet waarom ik dit eerder vaak aan mij heb laten voorbijgaan. Misschien de zang op eerdere albums of misschien gewoon op zoek naar raakvlakken met bands waar ik op dat moment naar luisterde. Hoe dan ook ben ik dit album gisteren met oortjes in gaan luisteren en wat meteen op valt is de geweldige sfeer in het album. Gebruik van de Mellotron wordt hier weer perfect toegepast. Wat blijft het toch een verschrikkelijk mooi instrument. Hierboven werd het al gezegd dat het een geweldige combinatie is met wat zwaardere gitaren. Ik hoor hierdoor op momenten ook wel een beetje Opeth in dit album. Ik ontdek de laatste tijd toch weer redelijk wat bands die ik eerder nog niet zo kon waarderen. Mooi dat ik ook door Anekdoten weer een aantal albums aan backlog erbij heb. Ik hoop dat het mij net zo kan raken als dit album. Iemand een suggestie waar te beginnen?

Ik snap je frustratie wel. Moet je voor de gein eens kijken bij de gemiddelde score van de platen bij Chick Corea's Electric Band. Ik denk dat pas ná de 50 stemmen er een beetje een goed gemiddelde is.

Dat gezegd hebbende, is deze vorm van prog (lawaaiig, weinig dynamiek en best wel erg log) niet mijn favoriete sub-subgenre. Ik vind het sombere element ook niet prettig. Ik vind het loodzware en ongemakkelijke muziek. En verre van virtuoos. Meer een soort stonerrock. En de zang vind ik zeurderig en soms gewoon erg slecht (op het valse af).

En toch heeft Anekdoten mijns inziens wel lekkere platen afgeleverd.. Maar dat is niet deze. Met name het laatste nummer is mij te veel herrie. Dus ik zal echt niet zo'n ontzettend hoge score toekennen, want ik vind een 3.84 (meer dan een 7,7, bijna een 8!!!) eigenlijk al veel te hoog.

Ja, maar jouw mening zegt wat meer dan de mening van iemand die niet van progressieve muziek houdt. Als een progliefhebber een laag cijfer geeft (3,5 wat mij betreft nog steeds hoog genoeg), dan roept dat vraagtekens op. Misschien zelfs wel juist de aanleiding om te luisteren. Er zijn albums met een zeer laag aantal stemmen, waar dan een jan ... een 1 geeft omdat het geen spice girls is, waardoor er gemiddeld een 2,66 staat bij het album. Zo'n gemiddelde nodigt over het algemeen niet echt uit om het album te gaan beluisteren. Ik heb mij altijd voorgenomen om muziek geen cijfer te geven als ik niet kan oordelen of het goed of slecht is in zijn genre. Als je het genre niet kunt waarderen, kun je anderen niet vertellen of het goed of slecht is in dat genre.

Overigens hou ik vaak een prog-site ernaast om snel genoeg door te krijgen of er weer eens gesaboteerd is hier. Overigens hou ik juist wel van zware muziek. Ik wordt er over het algemeen juist gelukkiger van dan geforceerde happy muziek. De wereld is niet zo happy als die geschetst wordt in die muziek. Als je dan kijkt naar zwaarmoedige muziek, valt het allemaal in de echte wereld soms nog wel mee. Ik leer er in ieder geval beter van waarderen wat ik heb en zelfs kan een regenachtige dag als deze juist iets moois krijgen.

Bij mij werkt dat precies andersom. Depressieve, sombere, zwaarmoedige muziek heeft teveel invloed op mijn gemoedstoestand. Een beetje introspectieve muziek en wat treurige muziek kan daarentegen erg mooi zijn. Zo houd ik behoorlijk van Scandinavische jazz en ook ambient en neoklassiek kan behoorlijk binnenkomen.

Geforceerde happy muziek luister ik volgens mij niet. Maar dat terzijde.

Vandaag vind ik trouwens een heerlijke dag. Ik zou een dag als vandaag niet willen versomberen met zware muziek als dit. En zo zie je maar weer, dat muziek zoveel meer is dan alleen technische skills hebben.

Nog een reden waarom ik Anekdoten en soortgelijke niet zo fijn vind, is het gebrek aan dynamiek en dat alles zo hard en overstuurd moet zijn. Maar dat zal in het verlengde van het sombere liggen. De boosheid, me dunkt.

Nou nou, wat een grote woorden... omdat er op 35 stemmen 1 (!) 2,0* voorkomt?

Als het je echt zo hoog zit, kun je misschien beter de persoon in kwestie even vragen hoe en wat in plaats van en public allerlei aannames te treffen?

Dat stukje sloeg meer op mijn voorbeeld van daarvoor. Bij dit album valt het inderdaad mee en is het prima te doen. Lage cijfers maken mij niet zo veel uit hoor, dat kan, maar het is enkel vervelend als het gebeurt door mensen die het genre op zich niet kunnen waarderen.

Ben ik de enige die de stem af en toe, en dan zeker bij writings on the wall, heel erg doet denken aan Richard Sinclair?

Ben via you tube een paar tracks van deze plaat aan het luisteren ………… en ik moet zeggen . Wow niet slecht. Toch maar eens horen of mijn platenboer deze kan bestellen. Lijkt veelbelovend ( ook de recensies zijn positief ).

Voila , besteld. Kan ff duren volgens mijn platenboer maar zou leverbaar zijn. Zeer benieuwd alvast

Twee prima songss om warm te draaien, gevolg door 4 prachtige nummers maken dit een erg fraai album. Until All the Ghosts Are Gone is daarvan mijn favoriet.
De muziek staat op de grens tussen progrock en jazzrock dus past goed in mijn comfortzone. In een bericht hierboven wordt de vergelijking met Richard Sinclair gemaakt. Sterker nog, er zijn volgens mij duidelijke overeenkomsten met Caravan.
Ik weet niet of de band nog bestaat, maar nog een album zoals dit lijkt me wel prettig.
4*

Eindelijk te pakken gekregen. Weer een typische "groei cd" . Bij elke draaibeurt word deze beter. Het eerste en het laatste nummers zijn beresterk. Van deze band ga ik sowieso nog meer aanschaffen. Is spijtig genoeg niet zo gekend bij het Prog publiek.

Er is al genoeg gezegd over deze prachtplaat. Daar heb ik niets aan toe te voegen, behalve dat ik vergeten was te stemmen. Ik kan me heugen hier echt veel naar geluisterd te hebben en dat is, zoals ook al meermaals hier gesteld, ook nodig bij deze plaat. Tijdens de eerste luisterbeurten wordt je niet gepakt (ik vond er toen in eerste instantie maar weinig aan), maar Until All the Ghosts Are Gone kruipt langzaam onder je huid, totdat je er verliefd op bent.

Kortom, een geweldige plaat: 4,5*.