Michael Schenker Group - Tales of Rock 'n' Roll (2006)

Der Michael ist nog immer spitze !!!
Lekker doordendere rockplaat met geweldige riffs en briljante solo's van herr Schenker.
Alleen jammer van de vocalen van de nieuwkomer Jari Tiura, ik ben er niet kapot van. Zonde anders was het een 4,5 score geweest.

Ik vind hier dus echt geen reet aan. T lijkt allemaal veel te veel op elkaar en er zit niets memorabels tussen. Geef mij dan maar de opvolger.

Michael had wel zin in iets speciaals, ter ere van het 25-jarig bestaan van zijn band besloot hij alle zangers die ooit in de MSG gezongen hadden uit te nodigen om wat nummers in te zingen.
In de eerste plaats is dit gewoon een studio-album met de Finse zanger Jari Tiura, maar op 6 songs zingen 6 andere zangers.
Alle nummers zijn aan elkaar geplakt, geen stiltes ertussen en dat is wel eens origineel alswel vermoeiend.

Helaas wordt het hoge peil van zijn destijds 3 voorgaande studio-albums niet gehaald, maar door de originele opzet is dit toch wel een aardige onderhoudende plaat geworden.
Eigenlijk had hij veel songs al geschreven voor een nieuwe plaat met de band UFO, dat zou een concept-album worden maar zover kwam het niet vandaar misschien de veelal korte songs die in elkaar overgaan.
UFO bassist Pete Way is wel van de partij op dit album.

Voor de overzichtelijkheid puntsgewijs de songs met mijn impressies.

1 Virtuoos technisch en ritmisch gespeeld met breaks, sterk refrein en krachtige
volle zang van Jari Tiura.
2 Verschillende songs in 1 song, erg sterk drumwerk en herkenbaar evenals de opener erg goed.
3 Met zanger Leif Sundin en een wat traditioneler arrangement, in de sfeer van de plaat
"Written in the Sand" uit 1997 waarop Leif zong.
4 Met zanger Chris Logan, beetje bluesachtig met wat knauwende zang van Chris en wat
langere gitaarsolos.
5 De tijd wordt genomen om de song op te bouwen, doordacht een song met kop en staart.

Tot dusver een prima plaat, we luisteren verder.

6 Een beetje traag zwalkend nummer, vreemd arrangement.
7 Een heftig begin, zwak refrein en de stem van Jari begint te irriteren.
8 Met zanger Kelly Keeling, een goede song maar de instrumeten klinken te hard
en te veel als een brei waardoor de zang van Kelly erin verzuipt.
9 Je verstaat "Looking for Satan", een ronduit zwak deuntje.
10 Sterke intstrumentale stukken en refrein, had meer in gezeten.

Het nivo zakt in, maar het samenspel van de muzikanten blijft zeer sterk met als uitblinker drummer Jeff Martin.

11 Beukend en ietwat dreigend, Jari kan ook goed laag zingen.
12 Opbouwend erg sterk, episch en bombastisch erg sterk !
13 Mooie refreinen, te verschillende stukjes aan elkaar geplakt.
14 Vooral genieten in de instrumentale stukken, virtuoos drumwerk.
15 Ritmisch tegendraads, voor het laatst is zanger Jari te horen.

Als toetje 3 songs met 3 andere zangers en een instrumentaaltje.

16 Gary Barden meldt zich, een song met kop en staart met een vreemd chaotisch jazzy
tussenstuk.
17 Is het toeval dat Graham Bonnet zingt op het swingende hoogtepunt van het album ?
Ook nog afwisselend, topsong !
18 Gedegen en herkenbaar gezongen door
19 Instrumentaal met opvallende toetsenbijdrage van gitarist / toetsenist Wayne Findlay.

Het moet gezegd worden dat het een gedurfd ambitieus project is, misschien iets te.
Met een wat betere drogere productie waarop de instrumenten beter te onderscheiden waren zou het een topalbum geweest kunnen zijn.
Jammer dat Michael zelf de producer was, zal wel geldgebrek geweest zijn om een producer in te huren.

Wordt wel steeds beter, duidelijk een groei-album voor Michael Schenker fans met geduld.

Lichtelijk tegenvallend deze worp, maar met name omdat de hoofdzanger een typische Euro-Power Metal zanger is qua geluid. De nummers zelf zijn helemaal zo slecht niet, wel soms (lees: meestal) absurd kort. Beetje rare vogel in zijn oeuvre dit ding, ik zie het dan ook niet echt als een volwaardige MSG plaat, maar zoals er staat: een viering van zijn carrière en dit is zijn kadootje aan ons.
Voor mij is de absolute smaakmaker op de plaat het nummer met Bonnet... mijn god wat knalt die man en wat een zalig nummer!

Met stip het dieptepunt vwb de zangers die der Michael heeft gehad. Hij is sowieso vaak niet al te gelukkig met het aantrekken van zangers, maar deze man is echt niet om aan te horen. Ondanks dat er ook nog anderen zingen, kom ik niet verder dan een nummer 0f 7/8 alvorens de irritatiegrens meer dan bereikt is.

Een hoes in de categorie "hoe mooier de vrouw op de hoes, hoe lelijker de muzikanten erachter." Sorry Michael en co, maar zo werkt het wel vaak.
Gekocht als bijvangst bij een online-aankoop, moest ik érg moeite doen om in Tales of Rock 'n' Roll: Twenty-Five Years Celebration te komen. Misschien wel nog steeds.
Het zit 'm, zoals Lonesome Crow vijftien jaar geleden al schreef, erin dat "Alle nummers aan elkaar zijn geplakt, geen stiltes ertussen en dat is wel eens origineel als wel vermoeiend." In mijn geval: ik moet steeds naar de display lopen om te zien of we onopgemerkt toch alweer een nummer verder zijn. Bovendien is negentien nummers in bijna 57 minuten best veel, zo'n drie minuten per nummer. Veel lopen dus.

Hij schrijft ook dat Michael Schenker de muziek oorspronkelijk voor UFO schreef. Dan had dit dus de opvolger van Sharks (2002) moeten zijn. Doordat hij vervolgens met andere zangers werkte, vermoed ik dat de arrangementen nadien nogal zijn aangepast: het moest passend zijn voor de stem van vooral Jari Tiura. De ritmesectie bestaat uit klassedrummer Jeff Martin en bassist Pete Way, de laatste net als Schenker ex-UFO.

Kortom, MSG is terug! De start is sterk met opener The Ride dankzij een malle 7/4 maat en Setting Sun (2) is rechttoe maar aangenaam. Gitaarspel is - en blijft - uiteraard van hoge klasse, maar daarna krijg ik al last van de volle productie, wat niet werkt in combinatie met de stilteloze overgangen: is dit een tempowisseling? O nee, een nieuw nummer! Verwarring...
In Dust to Dust (5) zit wél een versnelling; dankzij het Hammondgeluid springt Big Deal (8) eruit, het instrumentale miniatuur St. Ann (9) is een leuk vervolg en het snelle Shadow Lady (10) is met z'n tempowisselingen eveneens aangenaam.

Love Trade (11) heeft een stoempende riff, herinnerend aan de hoogtijdagen van Schenker bij UFO en begin jaren '80 met MSG. Bij Freedom (15) veer ik ook op, waarna de gastzangers komen. Fijn dat Gary Barden Life Vacation (16) zingt met inderdaad "een vreemd chaotisch jazzy tussenstuk." Maar lékker!
Graham Bonnet had getuige Rock 'n' Roll (17) wel vaker bij de microfoon gemogen (4 mei staat hij in het Belgische Verviers, 5 mei in Den Haag en 4 juni in Amsterdam).
Tell a Story (18) redt het door de stem van Robin McAuley, het instrumentale slot Life Goes On (19) is dankzij de toetsen van Wayne Findlay aangenaam; hij had wel meer ruimte voor zijn klavieren mogen krijgen.

In het boekje staat Schenker nog vrolijk op de foto met broer Rudolf en blikt hij terug op zijn carrière tot dan toe. Alleen jammer dat niemand zijn tekst heeft gecontroleerd: de fout geschreven namen van sommige muzikanten uit zijn verleden getuigen niet van zorgvuldigheid. Toch leerde ik enkele leuke details, zoals dat hij president Clinton schreef in een poging om een visum voor zanger Leif Sundin te regelen. Tevergeefs: "I guess he had bigger problems." Ik programmeer de genoemde tracks, eens horen of dat werkt.