Breaking Benjamin - Dark Before Dawn (2015)

Ik had de band al afgeschreven, maar na zes jaar afwezigheid is er nu toch een heuse comeback. En met een dijk van een album, dat moet gezegd worden. De nu metal die het geluid bepaalt mag dan een beetje passé zijn, maar gekoppeld aan sterk songmateriaal zoals hier aanwezig is zorgt dit voor pima luistervoer. Songs als Failure en Bury Me Alive heersen simpelweg met hun hoekige riffs en meeslepende zangpartijen. De rest van de plaat is ook uitstekend. Lekker duister en somber, zoals ik het graag heb.

Een ander klinkende Breaking Benjamin is nooit verkeerd, en dat laat de band in dit album ook wel merken dat ze ook in een andere stijl (zal nooit helemaal veranderen), goed over kunnen komen. Vooral had ik zelf het gevoel dat ze de nummers hadden verdeeld, waarna je bij aardig wat harde nummers aan kwam en deze al snel weer wat afzakten tot de mid-tempo of misschien wel ballads die Breaking Benjamin kent, en dat zijn juist de nummers die mij soms weten te nekken bij het luisteren van deze band, en waardoor het soms ongeïnteresseerd luisteren word.

Ach ja, Breaking Benjamin zou nooit een super geweldige band worden, daar zijn ze te cliché voor en dat merk ik nu al bij elke album. Toch kende dit album toch heerlijk stevige rocknummers als 'Breaking the Silence' en 'Failure'. De rest van het album viel nog aardig mee, en hoewel het geen ramp is om dit album uit te zitten ben ik ook niet meer bepaald onder de indruk, jammer genoeg.

Voorlopige tussenstand:
01. Phobia
02. Dear Agony
03. Dark Before Dawn
04. We Are Not Alone
05. Saturate