Alan Parsons - The Very Best Live (1995)

Raar, opeens een liveplaat van een band die was opgezet als studioproject, en dan ook nog eens met andere zangers op het leeuwendeel van de nummers (logistiek vermoedelijk niet anders te doen vanwege de financiën). Het lijkt ook wel alsof Parsons wilde benadrukken hoezeer deze muziek in de studio is geperfectioneerd, want het publiek laat zich misschien wel gelden maar lijkt grotendeels weggemixt te zijn, zodat ik als luisteraar weinig merk van de live-ambiance. Dat gezegd hebbende is dit verder absoluut geen slechte plaat, met een mooi gevarieerde setlist en stevige vertolkingen van de verschillende muzikanten, waarbij Chris Thompson ook bepaald niet de slechtste zanger is die Parsons uit zijn "stal" had kunnen meenemen (de rafel in zijn stem doet op Limelight zelfs Gary Brooker vergeten). Van Gary Howard ben ik helaas minder gecharmeerd, maar ook hij maakt het beste ervan, en zelfs Old and wise kan hij acceptabel over het voetlight brengen. Opmerkelijk is ook You're gonna get your fingers burned, hier een stevig hoogtepunt met een ijzersterke gitaarsolo, terwijl ik de studioversie op Eye in the sky toch uitermate vervelend vond. Zo is dit al met al een aardige en aparte live-registratie die dankzij de andere zangstemmen toch wel iets toevoegt.
        Wat de drie studionummers betreft, When heeft een mooi melancholisch couplet maar een beetje grof refrein, Take the money and run is niet slecht maar doet me niet veel (hoewel die gitaarsolo er wel lekker invliegt), en omdat ik vandaag in een grootmoedige bui ben zal ik voor You're the voice voor déze keer geen puntenaftrek in rekening brengen.