FFS - FFS (2015)

Het album FFS is het cadeautje van Franz Ferdinand aan de gebroeders Mael (Sparks), zo zie ik dit. De leden van FF spreken al vele jaren hun bewondering uit voor de band die vooral in de 70s hits scoorde (zoals This Town Ain't Big Enough For Both Of Us). Deze samenwerking wordt al jaren besproken vooral onder de trouwe Sparks fans die ook FF zien zitten. Een toevallige ontmoeting vorig jaar in Los Angeles (waar de Maels wonen) zorgde dat er dan eindelijk iets aan gedaan werd.

Toen ik begin dit jaar hier van hoorde dacht ik dat dit een april-grap was, en zeker nadat er later een track-list verscheen met nummers als Piss Off en Collaborations Don't Work. Ron en Russell staan bekend om de humor die ze in hun nummers verwerken en dus ging ik er al vanuit dat het een grap was of maximaal een single. Het is dus een heel album geworden en die bovendien een week voor de officiële aangekondigde release al beschikbaar is nadat er al 4 singles uitgebracht waren.

Waarom ik dit het cadeautje van FF aan Sparks noem? Simpel, Ron en Russell Mael zijn veel meer aanwezig dan FF zowel vocaal, piano als teksten en het gevoel van het geheel. Heel herkenbaar voor trouwe Sparks fans zoals mijzelf. De nummers waarin Alex meer op de voorgrond klinkt, Little Guy From The Suburbs en Things I Won't Get, zijn de enige waarin de invloed van FF meer als een samenwerking klinken. Op de andere nummers klinkt FF als de begeleidingsband in het geheel en met Alex als gast vocalist. Ik had gehoopt dat het precies anders om zou zijn zodat er een indie-rock-achtig album zou opleveren verwant aan Big Beat (1977) of Whomp That Sucker (1981) van Sparks. Alleen Piss Off en The Power Couple hebben iets van die energie van indie rock, maar raar genoeg zijn dat toch niet mijn favorieten.

Met al mijn vooroordelen en aannames was het wel even wennen toen de singles en album er waren. Maar na 4-5 luisterbeurten werd het me duidelijk dat het gewoon een erg fijn album is. Juist omdat voor een Sparks fan er heel veel invloed van de Maels in zit en het ook het eerste album in 6 jaar is met nieuw materiaal van de broers. Hier en daar klinkt het wat geforceerd en sommige nummers zijn iets te simplistisch van structuur maar het is ook anders dan andere albums van de Maels en volgens mij ook afwijkend voor Franz Ferdinand, alhoewel mijn kennis van FF zich beperkt tot een drietal singles. Ondertussen heb ik het album 15 keer gehoord en deze gaat dus zeker in mijn Top 10 van 2015 eindigen ondanks de vele concurrentie. Op dit moment zijn The Man Wihout A Tan en Collaborations Don't Work mijn favoriet maar dit wisselt nog per dag.

Voor mij kan 2015 nauwelijks beter worden met zoveel van mijn favoriete bands (The The, Metric, The Helio Sequence, Mini Mansions, Lila Downs, José Gonzaléz, Calexico, Natalie Walker) die een nieuw album uitbrengen. En de eerst helft van het jaar is nog niet om

En die andere fans van Sparks, Faith No More natuurlijk niet vergeten en de 'ontdekker' van Sparks , Todd Rundgren. Alsmede Giorgio Moroder die op het hoogtepunt van zijn producer carrière in 1979 de Sparks met het album No. 1 in Heaven weer aan succes liet ruiken (Beat The Clock). Het lijkt erop dat Franz Ferdinand nu hetzelfde doet als Giorgio, Sparks weer in de schijnwerpers zetten. Gezien de vele uitverkochte concerten die de komende maanden plaatsvinden. Zelfstandig lukt dat de gebroeders Mael niet meer zo eenvoudig of zo veelvuldig. Vandaar... een cadeautje van Alex en kornuiten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: FFS - FFS - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

FFS is de, zeker op papier, zeer interessante samenwerking tussen de bands Franz Ferdinand en Sparks.

De eerste band stond al weer meer dan 10 jaar geleden aan de basis van de postpunk revival, terwijl de tweede band al sinds de vroege jaren 70 garant staat voor een uniek en bijzonder eigenzinnig eigen geluid.

Het is een geluid dat ik overigens vaak aan me voorbij heb laten gaan, want van de meer dan 20 platen die Sparks inmiddels heeft gemaakt heb ik er maar drie of vier in huis en heb ik alleen Kimono My House (1974) en Lil’ Beethoven (2002) met enige regelmaat beluisterd. Ook van Franz Ferdinand ben ik overigens geen overdreven groot fan, mede omdat ik de postpunk klassiekers uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 veel beter ken dan de platen van de Schotse band.

Nu is er dus FFS en op basis van de eerste recensies van het titelloze debuut van de gelegenheidsband kon ik me geen hele goede voorstelling maken van de muziek van de band. Toen ik de plaat eenmaal had beluisterd vond ik het echter niet zo heel moeilijk om de muziek van FFS te omschrijven, want de samenwerking tussen Franz Ferdinand en Sparks klinkt over het algemeen als een flinke hoeveelheid Sparks aangevuld met een vleugje Franz Ferdinand.

Net als de muziek van Sparks klinkt de muziek van FFS theatraal en soms over the top, maar net als Sparks is ook FFS in staat om te verrassen met behoorlijk onweerstaanbare popliedjes. Franz Ferdinand heeft deze popliedjes vervolgens wat gestroomlijnd en voorzien van een meer eigentijds geluid.

In de meeste songs domineren wat mij betreft de invloeden van Sparks en moet Franz Ferdinand genoegen nemen met een bescheiden rol. Zowel de bijzondere vocalen als het zeer aanwezige pianospel doen onmiddellijk denken aan de muziek die Ron en Russell Mael in de jaren 70 maakten, waarbij velen waarschijnlijk direct zullen denken aan hitsingle This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us. Zo groots of pompeus klinkt FFS niet, maar dat Ron en Russell Mael hun stempel drukken op de muziek van de gelegenheidsformatie is zeker.

Naar de bijdrage van Franz Ferdinand moest ik zeker in het begin wel wat zoeken, maar zeker wanneer je de plaat wat aandachtiger beluisterd, hoor je dat de rol van de Schotse band een belangrijke rol is geweest.

Waar Sparks de grens tussen kunst en kitsch of de grens tussen groots en pompeus niet altijd even goed in het zicht had, houdt Franz Ferdinand de broers Mael zo goed als dat kan met beide benen op de grond en zorgt het op deze grond voor een solide basis. Waar FFS op het eerste gehoor klinkt als 99% Sparks, neemt het aandeel Franz Ferdinand bij herhaalde beluistering toe en draagt dit aandeel substantieel bij aan de kwaliteit van het debuut van FFS.

Het is een debuut dat mij inmiddels uitstekend bevalt. De songs van de gelegenheidsband liggen erg lekker in het gehoor en dringen zichzelf na enige gewenning steeds nadrukkelijker op, maar het zijn ook songs die overlopen van avontuur. Franz Ferdinand en met name Sparks draaien al heel lang mee, maar op deze gezamenlijke plaat klinkt alles even fris en urgent. Dat ik deze plaat nog vaak ga beluisteren is zeker. Erwin Zijleman

Op 14 juni staat Sparks in Vredenburg en in aanloop daar naartoe heb ik met een vriend afgesproken dat we ieder een top 10 van de groep maken. Komende maandag moet ik die delen en ik ben qua discografie pas bij 2015, oftewel hun 23e studioalbum; voor Franz Ferdinand was het hun 5e.
Twee generaties die elkaar vinden, wat niet alleen voor deze muzikanten geldt maar ook voor de luisteraars. In bovenstaande berichten lees ik vooral bij de fans van de Schotse groep enige verwarring: Sparks? Wie? Daarbij vermoedde MDekens dat een jaar later niemand het nog over deze ongewone samenwerking zou hebben. Dat valt anno 2023 dus mee.

Op Wikipedia valt het nodige te lezen over de aanloop naar FFS. In Nederland betekende het dat Sparks voor het eerst sinds 1975 (album Indiscreet) in de albumlijst terugkeerde: juni 2015 haalde FFS #13 in Nederland, in Vlaanderen diezelfde maand op #44 piekend.
Beluistering leert dat Franz Ferdinand zich vooral ten dienste stelde van de gebroeders Ron en Russell Mael, zodat je kunt beweren dat het duo Sparks voor het eerst sinds Music That You Can Dance To (1986) met een volledige groep werkte. Tegelijkertijd is goed te horen dat dit niet zomaar een begeleidsgroepje was: hun eigen, soms staccato stijl is heel goed herkenbaar.

Uiteindelijk gaat het om de liedjes. De humor van Sparks en het vakmanschap van Franz Ferdinand werken het beste in Dictator’s Son dat een lekker pianothema combineert met de hakkende stijl van de Schotten, de synthpop in het dansbare So Desu Ne, The Man without a Tan met de herkenbare basgroove van Bob Hardy. Het ietwat vreemd rockende The Power Couple is mijn favoriet; en tenslotte de middelvinger van Piss Off, maar dan zonder clichéboosheid; het is hier zelfs vrolijk en vriendelijk. Dit dankzij het absurdisme van de Californiërs, die hier bijna 70 (Ron) en 67 jaar (Russell) oud waren.

De dertigers en veertiger van Franz Ferdinand hadden er hoorbaar plezier in, wat over alle zestien nummers is te horen. Het toetsenwerk van Ron is als altijd virtuoos, energiek en creatief en Russells stem nog steeds lenig als een turner. Hun stijl past wonderwel bij die van Franz Ferdinand. Ik hoop dat Sparks er in Utrecht een nummertje van wil spelen, maar met hun lange discografie is die kans klein, vermoed ik…
Dit was het laatste album waarop gitarist Nick McCarthy bij Franz Ferdinand speelde. Bij Sparks ging het oude bloed van een eigen band met gitaar-bas-drums weer stromen.