FFS - FFS (2015)

FFS is de samenwerking tussen Franz Ferdinand en de oude knarren van Sparks.

Afsluiter Piss Off is hier te beluisteren.

Toen de tracklist gepubliceerd werd op 1 april dacht ik echt dat dit album een grap was, zeker met een track genaamd Piss Off. Maar blijkbaar komt het er toch echt van, een samenwerking tussen Franz Ferdinand en de gebroeders Mael.

De stijl van dit nummer klinkt in elk geval als Sparks ten tijde van het Whomp That Sucker album (1981). Benieuwd of de rest ook in deze stijl is of een breder spectrum van de stijlen van Sparks beslaat. Alhoewel met FF erbij zal het waarschijnlijk een menging worden van Big Beat (1976) en Whomp That Sucker.

De eerste officiële single Johnny Delusional is vandaag uit.

Echt een heerlijk nummer! Piss Off vind ik wat minder maar is ook wel tof. In de week dat het album uitkomt ben ik toevallig in Glasgow, dus ik zou het wel waarderen als ze er nog een releaseshowtje uit weten te persen. Ik kijk in ieder geval uit naar de show in de Melkweg!

Nieuwe single Collaborations Don't Work uit sinds gisteren, klinkt gedeeltelijk als in het verlengde van het laatste album van Sparks. Het lijkt bewust in elkaar gezet te zijn van passages die om beurten door FF of de Maels worden aangevoerd. Een duet die geen duet is.

Collaborations Don't Work is echt geweldig. Ik kijk uit naar deze plaat. Fijn om FF ook terug wat plezier te horen hebben, al was dat op vorig album ook al meer het geval als op Tonight.

Net was FFS te gast bij de enige echte Jools Holland. Twee nummes speelden ze, dat klonk toch zeer interessant.

Live optreden bij Later Live ...with Jools net geweest en blij met Police Encounters maar veel minder met Johnny Delusional. De stem van Russell klonk niet geweldig en Alex leek zich wel in te houden.

Ja het was wel het feestje van Sparks met FF op de achtergrond

Gisteren later with jools met ffs klonk erg goed en russel was juist erg goed bij stem .sparks op de voorgrond dat is de juiste verhouding ff als begeleidings band

Call Girl en daar is single nummer 4, met lekker vette synths.

Vind nog steeds Collaborations Don't Work het beste nummer en niet alleen vanwege de grap dat het zichzelf tegen spreekt.

Is uit op Spotify en ga nu beluisteren!

Ze hebben de streaming release dus een week eerder gedaan?

Ongetwijfeld zal het wennen zijn maar ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van deze samenwerking moet vinden. Ik ben niet echt een heel groot Sparks liefhebber (op z'n tijd een nummertje is prima, maar een lange zit naar ze luisteren lukt me nooit echt goed) en hun invloed is best behoorlijk.
Wel is het knap hoe de stijlen weten samen te vloeien op één album met de opmerking dat die van Sparks net even groter lijkt.

Daarom blijf ik voorlopig nog wel even verder twijfelen: is dit nu gewoon heel erg goed, te geforceerd of hou ik het liever bij Franz Ferdinand zonder Sparks (andersom gaat voor mij niet op)?

Ik kies voor de wat veilige middenweg van 3,5* en dat kan nog naar boven of beneden gaan. Ik ben zelf best benieuwd hoe dat gaat uitpakken

Goed excentriek album zo op het eerste gehoor. Ik vraag me af hoe deze 2 acts elkaar tegengekomen zijn. Het feit is dat ze ongelofelijk goed bijeen passen, als één collectief. Je weet nu al dat dit binnen 10-20 jaar tot een echt cultalbum kan uitgroeien. Een goed album ook, al kan ik er nog geen sterretjes op plakken. Later!

5 stemmen nog maar? Als ze het Franz Ferdinand & Sparks hadden genoemd had dit album meteen al meer aandacht gekregen.

Begin net het album te verkennen, maar het klinkt tot nu allemaal lekker opzwepend en 'gezellig'. Totaal niet storend, catchy, en relaxed geproduceerd in ieder geval.

FFS staat daarom ook voor Franz Ferdinand & Sparks

Wat klinkt bij momenten ongelooflijk fout. Maar anderzijds heeft het ook wel iets, moeilijk te beoordelen. Maar ik blijf luisteren

Het album FFS is het cadeautje van Franz Ferdinand aan de gebroeders Mael (Sparks), zo zie ik dit. De leden van FF spreken al vele jaren hun bewondering uit voor de band die vooral in de 70s hits scoorde (zoals This Town Ain't Big Enough For Both Of Us). Deze samenwerking wordt al jaren besproken vooral onder de trouwe Sparks fans die ook FF zien zitten. Een toevallige ontmoeting vorig jaar in Los Angeles (waar de Maels wonen) zorgde dat er dan eindelijk iets aan gedaan werd.

Toen ik begin dit jaar hier van hoorde dacht ik dat dit een april-grap was, en zeker nadat er later een track-list verscheen met nummers als Piss Off en Collaborations Don't Work. Ron en Russell staan bekend om de humor die ze in hun nummers verwerken en dus ging ik er al vanuit dat het een grap was of maximaal een single. Het is dus een heel album geworden en die bovendien een week voor de officiële aangekondigde release al beschikbaar is nadat er al 4 singles uitgebracht waren.

Waarom ik dit het cadeautje van FF aan Sparks noem? Simpel, Ron en Russell Mael zijn veel meer aanwezig dan FF zowel vocaal, piano als teksten en het gevoel van het geheel. Heel herkenbaar voor trouwe Sparks fans zoals mijzelf. De nummers waarin Alex meer op de voorgrond klinkt, Little Guy From The Suburbs en Things I Won't Get, zijn de enige waarin de invloed van FF meer als een samenwerking klinken. Op de andere nummers klinkt FF als de begeleidingsband in het geheel en met Alex als gast vocalist. Ik had gehoopt dat het precies anders om zou zijn zodat er een indie-rock-achtig album zou opleveren verwant aan Big Beat (1977) of Whomp That Sucker (1981) van Sparks. Alleen Piss Off en The Power Couple hebben iets van die energie van indie rock, maar raar genoeg zijn dat toch niet mijn favorieten.

Met al mijn vooroordelen en aannames was het wel even wennen toen de singles en album er waren. Maar na 4-5 luisterbeurten werd het me duidelijk dat het gewoon een erg fijn album is. Juist omdat voor een Sparks fan er heel veel invloed van de Maels in zit en het ook het eerste album in 6 jaar is met nieuw materiaal van de broers. Hier en daar klinkt het wat geforceerd en sommige nummers zijn iets te simplistisch van structuur maar het is ook anders dan andere albums van de Maels en volgens mij ook afwijkend voor Franz Ferdinand, alhoewel mijn kennis van FF zich beperkt tot een drietal singles. Ondertussen heb ik het album 15 keer gehoord en deze gaat dus zeker in mijn Top 10 van 2015 eindigen ondanks de vele concurrentie. Op dit moment zijn The Man Wihout A Tan en Collaborations Don't Work mijn favoriet maar dit wisselt nog per dag.

Voor mij kan 2015 nauwelijks beter worden met zoveel van mijn favoriete bands (The The, Metric, The Helio Sequence, Mini Mansions, Lila Downs, José Gonzaléz, Calexico, Natalie Walker) die een nieuw album uitbrengen. En de eerst helft van het jaar is nog niet om

En die andere fans van Sparks, Faith No More natuurlijk niet vergeten en de 'ontdekker' van Sparks , Todd Rundgren. Alsmede Giorgio Moroder die op het hoogtepunt van zijn producer carrière in 1979 de Sparks met het album No. 1 in Heaven weer aan succes liet ruiken (Beat The Clock). Het lijkt erop dat Franz Ferdinand nu hetzelfde doet als Giorgio, Sparks weer in de schijnwerpers zetten. Gezien de vele uitverkochte concerten die de komende maanden plaatsvinden. Zelfstandig lukt dat de gebroeders Mael niet meer zo eenvoudig of zo veelvuldig. Vandaar... een cadeautje van Alex en kornuiten.

Ja dat heet Sparks

Het foute blijft er altijd een beetje tegenaan schuren bij Sparks maar het heeft eigenlijk altijd wel wat. Zo ook deze plaat die vooral Sparks invloeden heeft. Soms een strak FF refrein maar daarom heen weer alle Sparks Tierelantijnen die je kunt verzinnen (Save Me from Myself bv.). Hoe de grote FF fans hierop gaan reageren weet ik niet maar ik verwacht dat het grootste gedeelte van de Sparks fanatici hier genoeg mee kunnen, ik in ieder geval wel.

Ik moet het album nog krijgen, heb alleen nog maar een paar singles gehoord.
Voldoet het aan de 'This town ain't big enough for both of us' - norm?

Op de luisterpaal

Van Sparks ben ik al bijna 30 jaar fan (1 van mijn allereerste muzikale liefdes) en ook Franz Ferdinand kan ik zeer waarderen. Toen die laatste band met hun debuutalbum op de proppen kwam hoorde ik daar meteen de invloed van Sparks in terug, dus dat deze twee bands nu samenwerken vind ik niet onlogisch.

FFS is ook een mooie symbiose geworden, al vind ik de invloed van de gebroeders Mael wel overheersen. Je krijgt vaker het idee dan FF fungeert als de begeleidingsband van de Sparks dan andersom. Wel is het zo dat FF wat meer de rockkant bij de Sparks naar boven haalt en dat is toch wel even geleden, aangezien bij de Sparks de afgelopen 15 jaar vooral invloeden van musicals, klassieke muziek en (kitsch)pop de bovenhand hadden.

Het album is hoorbaar met veel plezier gemaakt en ook de bekende Sparkshumor ontbreekt gelukkig niet (een titel als Collaborations Don't Work spreekt boekdelen). Alleen Little Guy from the Suburbs kan me niet bekoren, maar er staan 12 uitstekende nummers tegenover. Ik riep bij een eerder album van de Sparks al eens dat ze eens in de zoveel tijd wel een plaat maken die hun bestaansrecht rechtvaardigt en dit is er zo eentje.

Andere fans van de Sparks : Les Rita Mitsouko - Marc & Robert

Wat zitten hier een paar ongelooflijk irritante en kitscherige nummers tussen. Na wat ik hier en daar heb gelezen zal dat wel de invloed van Sparks zijn.

Opzich een prima album, maar het zal snel worden vergeten en niemand praat hier na een jaar meer over ben ik bang. Het slaat bij mij in ieder geval nét niet aan.

De eerste 4 nummers doen me het meest. Verder lekker sans gêne niet al te serieus muziek maken, leuk geslaagd samenspel. Aanstekelijk voor een goed humeur.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: FFS - FFS - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

FFS is de, zeker op papier, zeer interessante samenwerking tussen de bands Franz Ferdinand en Sparks.

De eerste band stond al weer meer dan 10 jaar geleden aan de basis van de postpunk revival, terwijl de tweede band al sinds de vroege jaren 70 garant staat voor een uniek en bijzonder eigenzinnig eigen geluid.

Het is een geluid dat ik overigens vaak aan me voorbij heb laten gaan, want van de meer dan 20 platen die Sparks inmiddels heeft gemaakt heb ik er maar drie of vier in huis en heb ik alleen Kimono My House (1974) en Lil’ Beethoven (2002) met enige regelmaat beluisterd. Ook van Franz Ferdinand ben ik overigens geen overdreven groot fan, mede omdat ik de postpunk klassiekers uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 veel beter ken dan de platen van de Schotse band.

Nu is er dus FFS en op basis van de eerste recensies van het titelloze debuut van de gelegenheidsband kon ik me geen hele goede voorstelling maken van de muziek van de band. Toen ik de plaat eenmaal had beluisterd vond ik het echter niet zo heel moeilijk om de muziek van FFS te omschrijven, want de samenwerking tussen Franz Ferdinand en Sparks klinkt over het algemeen als een flinke hoeveelheid Sparks aangevuld met een vleugje Franz Ferdinand.

Net als de muziek van Sparks klinkt de muziek van FFS theatraal en soms over the top, maar net als Sparks is ook FFS in staat om te verrassen met behoorlijk onweerstaanbare popliedjes. Franz Ferdinand heeft deze popliedjes vervolgens wat gestroomlijnd en voorzien van een meer eigentijds geluid.

In de meeste songs domineren wat mij betreft de invloeden van Sparks en moet Franz Ferdinand genoegen nemen met een bescheiden rol. Zowel de bijzondere vocalen als het zeer aanwezige pianospel doen onmiddellijk denken aan de muziek die Ron en Russell Mael in de jaren 70 maakten, waarbij velen waarschijnlijk direct zullen denken aan hitsingle This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us. Zo groots of pompeus klinkt FFS niet, maar dat Ron en Russell Mael hun stempel drukken op de muziek van de gelegenheidsformatie is zeker.

Naar de bijdrage van Franz Ferdinand moest ik zeker in het begin wel wat zoeken, maar zeker wanneer je de plaat wat aandachtiger beluisterd, hoor je dat de rol van de Schotse band een belangrijke rol is geweest.

Waar Sparks de grens tussen kunst en kitsch of de grens tussen groots en pompeus niet altijd even goed in het zicht had, houdt Franz Ferdinand de broers Mael zo goed als dat kan met beide benen op de grond en zorgt het op deze grond voor een solide basis. Waar FFS op het eerste gehoor klinkt als 99% Sparks, neemt het aandeel Franz Ferdinand bij herhaalde beluistering toe en draagt dit aandeel substantieel bij aan de kwaliteit van het debuut van FFS.

Het is een debuut dat mij inmiddels uitstekend bevalt. De songs van de gelegenheidsband liggen erg lekker in het gehoor en dringen zichzelf na enige gewenning steeds nadrukkelijker op, maar het zijn ook songs die overlopen van avontuur. Franz Ferdinand en met name Sparks draaien al heel lang mee, maar op deze gezamenlijke plaat klinkt alles even fris en urgent. Dat ik deze plaat nog vaak ga beluisteren is zeker. Erwin Zijleman

Wordt nu reclame voor gemaakt op Spotify

Wie in 1974, na This town ain't big enough for both of us en Amateur hour, gezegd zou hebben dat de broers Mael in 2015 met een alleraardigst vervolg zouden komen, zou waarschijnlijk enigszins meewarig zijn aangekeken.

The Sparks lopen al enige tijd rond in de muziek maar leiden ook al jaren een vrij onopvallend bestaan. Hun albums bereiken een kleine kring van liefhebbers en wat ze ook de afgelopen decennia ook ondernamen: een uitbreiding van het gehoor met jonge deelnemers zat er niet in.

Feitelijk hebben ze evenwel baanbrekende muziek gemaakt, explosieve composities in een bizarre stijl. Barok, symfonisch, glam, het kwam halverwege de jaren '70 allemaal samen. Het leidde aanvankelijk tot hoge noteringen in 1974 en 1975 maar daarna kwam de klad er in, kwamen andere muzieksoorten op en stapte ook het duo af van de ooit ingeslagen paden. In 1979 leidde e.e.a. nog tot een succes met Beat the Clock, gebaseerd op de discorage.

Voor zover nog niet gebeurd, haakten de liefhebbers van het eerste uur hier definitief af. Weliswaar werd een nieuwe groep fans aangesproken maar de wispelturige broers zagen er geen brood in verder op die muziek door te gaan. De kritiek was dan ook behoorlijk.

Maar het kan niet anders dan dat de unieke muzikale erfenis, die voor iedereen open staat, zal zijn opgemerkt door nieuwe generaties, ver van na 1974. Het is niet uit te sluiten, dat er uitvoerig naar is geluisterd voor ze ooit zelf een band begonnen. Misschien had Alexander Kapranos (1972) wel een oudere broer die singletjes van de Sparks zat te draaien in zijn vroege jeugd.

Hoe dan ook, wie de eerste 45 toeren van FF weer eens beluisterd, Do you want to, Take me out en This Fffire, kan er niet om heen dat de aloude Sparks albums Kimono my house en Propaganda ongetwijfeld meermalen voorbij zijn gekomen in huize Ferdinand.

Dat is helemaal niet erg, vooral niet als de schatplichtige er in slaagt om de dus enigszins in obscuriteit verdwenen oude meesters op te sporen en ze zelfs tot een alliantie weet te over te halen. Het is de ultieme stap voor een oude band, weer opgenomen in de scene door bemoeienissen van buitenaf. Jongelingen met een geweldige drive, genietend van een brede belangstelling, vooral ook in jonge kring,

Normaal worden twee mannen die (nog) muziek maken en naar de 70 gaan niet snel meer omarmd door een jeugdig publiek, maar dit soort van "fusies" kan natuurlijk een belangrijke uitzondering op de regel zijn.

Aangezien de broers Mael zelf ook nog verre van uitgeblust blijken, is er zowaar een interessante samenwerking mogelijk, met het beste van twee werelden. FF heeft duidelijk S de ruimte willen geven, misschien uit eerbied, en dat leidt uiteindelijk tot een mooi geheel van prima nummers. Af en toe ook nog behoorlijk bizar.

Maar niet meer zo hemelbestormend als Kimono my house. Ik vind het album daarvoor wat minder nerveus, het tempo ligt lager en eigenlijk mis ik wat stevig vuurwerk op toetsen en gitaar. Daar is echter niet voor gekozen en wat overblijft is natuurlijk ook prachtig. Dit had je in 1974 niet durven dromen....