Between the Buried and Me - Coma Ecliptic (2015)

Album stream: Coma Ecliptic

Coma Ecliptic stond al een maand voor de releasedatum op het internet en meestal verslind ik platen van deze band. Vandaag ging ik pas naar luisterbeurt twee van Coma Ecliptic omdat ik helemaal niet de neiging had om de plaat nog een keer te beluisteren.

Het vervelendste dat je kan zeggen over een plaat is dat het een klus is om doorheen te komen. Jammer genoeg moet ik dit bij de nieuweling van een van mijn favoriete bands toch echt zeggen. Wat is er in godsnaam gebeurd in de tussentijd? Between the Buried and Me legt zijn nadruk vooral op de progkant van dingen en dat zorgt voor een priegelwerk met vervelende bombast en zeikerige cleane vocalen die af en toe misplaatst theatraal uit de hoek komen. Het doet me denken aan Dream Theater op de manier zoals ik ze graag niet hoor. Ook is er werkelijk waar niks memorabel of gevoelig aan deze plaat. De mensen die het echt proggerder dan progst willen zullen wel gaan smullen van deze plaat, ik word er vooral heel erg chagrijnig van. Ik keer weer lekker terug naar de oude platen.

Je bent wat mij betreft nog te mild

Ik hou van Dream Theater en prog. BTBAM reken ik tot mijn favoriete metalbands. Maar dit is een steriel, gekunsteld misbaksel met zeikerige vocalen waar een normaal mens een sik van krijgt. Geen emotie, geen bezieling, geen structuur, geen kwaliteit, geen herkenbaarheid. Het slaat werkelijk nergens op. De zang is tenenkrommend theatraal en ik denk dat het bij deze ene luisterbeurt blijft. Het einde ga ik vermoedelijk niet eens halen, en de vorige vond ik geweldig.

Ik ben niet echt een groot kenner van vorige platen maar deze bevalt me prima. Geen structuur, kwaliteit en herkenbaarheid ? Nou ik geef graag toe dat ik deze plaat reeds een keer of 8 volledig heb gedraaid maar dan zit het met de herkenbaarheid (en kwaliteit) toch echt wel goed hoor. Je moet er wel een beetje moeite voor doen inderdaad. Wel vaker zo bij uitstekende progmetal. 1 of 2 keer luisteren is bij dit soort muziek te weinig voor een oordeel.

Gevoelsmatig is er wel een parallel met Opeth te vinden, een vrij stevige koerswijziging die overduidelijke prog-invloeden toevoegt en het echte metal-karakter wat naar de achtergrond drukt.

Ik ga zeker nog een keer luisteren, maar verwacht niet mijn oordeel serieus te moeten wijzigen, niet in die zin dat ik op een voldoende ga uitkomen. Alles valt of staat met luisterplezier, precies wat Don Cappuccino zegt. Het is een hele zit, vermoeiend. De wat zeikerige vocalen zijn een minpunt.

Op Amazon.com zijn heel wat lovende reacties te vinden, allemaal mensen die de koerswijziging wél pruimen. Maar dat is altijd het punt, je hebt bij zo'n verandering altijd mensen die afhaken of het nieuwe geluid juist omarmen. Ik pak dan liever Colors erbij.

Tijdens mijn vakantie diverse luisterbeurten aan gewijd...... Conclusie: ik kan hier helemaal niets mee. De 'cleane' vocalen zijn erg matig en storen enorm. Instrumentaal staat het als een huis maar hoe knap ook... het kan me niet boeien.

Missschien een wat onpopulaire mening als ik de reacties hieronder lees, maar ik ben zeer weg van deze plaat. Erg veel afwisseling, en het doet bij vlagen heel erg aan Pink Floyd denken, en oh wat is dat Hammondorgeltje heerlijk. Op momenten is de zang inderdaad iets te theatraal, verder vind ik de cleane zang heel goed uitkomen. Goed album!

De stijl is wat veranderd. Dat kan meer of minder bevallen. That's it.

De rest van de argumenten waarmee het album wordt neergesabeld slaan nergens op.

ik heb 'm moeten verhogen van 4,5 naar 5 *
er heerst momenteel een onweerstaanbare drang om dit album steeds weer opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw....

Coma Ecliptic is een zware bevalling geworden. De aanwezige hectiek en de grunts worden hier niet gewaardeerd. Als de band zich op een Haken-achtige wijze met relaxte passages presenteert valt er prima naar te luisteren. De overdadig vele wendingen en al die springerige passages maken het tot een tamelijk nerveus geheel, waar nauwelijks met plezier naar te luisteren is.

De band slaat hier teveel door in progressief geneuzel, waardoor het songmateriaal veelal wat langdradig aandoet en de focus zoek is. Je hebt het gevoel te luisteren naar één lange track van bijna 70 minuten, met onderweg weining houvast en/ of herkenningspunten. Jammer, want er valt best veel te genieten. De zangpartijen zijn beter dan ooit en het album klinkt door de uitstekende produktie erg goed. Echt voluit gebeukt wordt er echter nergens meer. De band is hier dan ook bijna niet meer te herkennen.

Verassend, die negatieve reacties.

Ik vind het juist een heerlijk, afwisselend, en vooral ook onnavolgbaar geheel. Het gaat meer de Opeth-kant uit, maar dat stoort me juist helemaal niet. Naast Pink Floyd hoor ik ook Sabbath-invloeden. De productie klinkt lekker gelaagd en open, waardoor de aanwezige vakmanschap nog beter tot z'n recht komt.

prachtplaat!