Between the Buried and Me - Coma Ecliptic (2015)

Missschien een wat onpopulaire mening als ik de reacties hieronder lees, maar ik ben zeer weg van deze plaat. Erg veel afwisseling, en het doet bij vlagen heel erg aan Pink Floyd denken, en oh wat is dat Hammondorgeltje heerlijk. Op momenten is de zang inderdaad iets te theatraal, verder vind ik de cleane zang heel goed uitkomen. Goed album!

De band slaat hier teveel door in progressief geneuzel, waardoor het songmateriaal veelal wat langdradig aandoet en de focus zoek is. Je hebt het gevoel te luisteren naar één lange track van bijna 70 minuten, met onderweg weining houvast en/ of herkenningspunten. Jammer, want er valt best veel te genieten. De zangpartijen zijn beter dan ooit en het album klinkt door de uitstekende produktie erg goed. Echt voluit gebeukt wordt er echter nergens meer. De band is hier dan ook bijna niet meer te herkennen.