Next to None - A Light in the Dark (2015)

Eerlijk is eerlijk; ik werd getriggerd dit te gaan luisteren, omdat de zoon van (Mike Portnoy) erop speelt. Papa heeft de productie overigens op zich genomen. Ik was toch wel nieuwsgierig.
Helaas is het resultaat niet al te best. De 'cleane' zang mist kracht, ik heb de 'grunt-zang' wel eens beter uitgevoerd horen worden. De composities komen fragmentarisch over, overgangen klinken gezocht en sommige stukken slaan qua riedeltjes (bv in het openingsnummer en in Lost) echt nergens op. Maak dan de nummers gewoon wat korter. Uiteraard ontbreken de plichtmatige ballads ook niet (A Lonely Walk en Legacy), waar je nog meer de beperkingen in de stem van de zanger hoort qua kracht en bereik. De zoon van wil graag laten horen dat hij ook goed kan drummen, zonder dat het altijd een bijdrage levert aan de nummers. En de productie had wat mij betreft wel wat voller en warmer gemogen.
Doordat er ook wel wat aardige stukken inzitten komt het tot een krappe 2,5 *. Dus mocht je op dezelfde grond dit album willen luisteren als mij, naar mijn idee kun je het gerust links laten liggen. Overigens geldt dat ook voor elke andere grond, waarop je dit album denkt te moeten gaan luisteren.

Ambitieus, avontuurlijk debuut van deze progressieve amerikaanse metalband. In de gelederen treffen we de zoon van drummer Mike Portnoy (ex-Dream Theater) aan, hier ook op drums. Papa Portnoy heeft het album overigens ook geproduceerd. De mengeling van stijlen is niet altijd even geslaagd, met vooral een herhaaldelijk tekort schietende zanger, maar de songs zitten inventief in elkaar en muzikaal valt er flink wat te genieten. Gelukkig wordt het allemaal niet te pretentieus.