Guano Apes - Proud Like a God (1997)

Is wel de moeite waard, beste..

zo ik dacht toch echt dat ik allang op dit album had gestemd..

Wat een onwijs laag gemiddelde! Ik vond Lord of the boards en Open your eyes altijd heeerlijke nummers.. Oké, de rest van de nummers zijn wel iets minder sterk.

Maar ik geef toch 3 sterren voor dit album.

er is eigenlijk niet veel mis met dit plaatje. Nochtans vind ik niet vaak de goede stemming om deze opleggen. Desalniettemin was vandaag blijkbaar wel een goed moment. Ik had hem per ongeluk aangezet in m'n muziek bibliotheek en huplaa! Ik heb met genot hem uitgezeten

Ik heb dan geen antipathie meer voor muziek dat (over-)bekend is, maar ergens verborgen zit het er nog steeds wel een beetje schijnbaar, met als gevolg dat ik altijd achterloop op zaken met muziek.
Ik deze kopen en word ik me zowaar verrast om Open Your Eyes! Eentje waar ik intussen een flinke dosis nostalgie aan heb overgehouden, zonder ook maar ooit op onderzoek zijn gegaan of überhaupt op heb gelet van wie dit nummer nu eigenlijk was.
Was een goede binnenkomer dus. De rest van het album vind ik ook zeer goed te verteren moet ik zeggen. Luistergenot is een groot woord, maar het is beslist een lekker achtergrondmuziekje, die van het niet-in-slaap-sukkelende soort wel te verstaan.
Ik zeg 3,5*

Ja ja, nostalgie, het is wat. En ik heb het ook al meerdere malen ondervonden bij Guano Apes. Zodanig dat ik zelf nostalgie kreeg naar toen ik nostalgie kreeg naar toen ik nostalgie kreeg naar toen ik ze voor het eerst goed vond. Daarbij mijn besluit: nostalgie in muziek bestaat niet (of laten we zeggen nauwelijks), dat wil gewoon zeggen dat je het nog steeds freakin' goed vind!

Ik heb ze trouwens 1.5 jaar geleden live gezien op Zeverrock toen ze weer herenigd waren en begonnen touren... wat een show was dat! Zelden zo veel adrenaline gevoelt door 'gewoon' mee te zingen en springen

Open Your Eyes is trouwens officieel het allereerste nummer dat ik ooit als 'mijn lievelingsnummer' heb gelabeld toen ik een jaar of 14-15 was denk ik (ik kende wel maar 3nummertjes van hen toen ). Toen is m'n muziekcarriere begonnen

"Proud Like a God" was ten tijde van mijn middelbare schooltijd ongekend populair. "Open Your Eyes" werd beluisterd door iedereen die ook maar een beetje van alternatieve muziek hield. Als ik het nu terug luister krijg ik toch vooral een nostalgisch gevoel en voelt het aan als guilty pleasure. Naast "Open Your Eyes" is "Lord of the Boards" het andere hoogtepunt. De andere liedjes zijn beduidend minder, maar echt slecht vind ik het toch eigenlijk ook niet. Muzikaal gezien spat de energie ervan af en is het geluid dat zangeres Sandra Nasic voortbrengt nog steeds indrukwekkend. Het album wordt duidelijk gedragen door de twee eerder genoemde nummers en zonder deze tracks zou ik het geheel toch echt onvoldoende vinden, maar met "Open Your Eyes" en "Lord of the Boards" scoort "Proud Like a God" toch een voldoende, maar ook vooral door het jeugdsentiment. Stiekem best lekker zo op z'n tijd.

Wat een laag gemiddelde. Veel van deze bandjes die eind jaren 90 een grote hit scoorden lijken nu niet meer in trek te zijn, en het gemiddelde weerspiegelt dat een klein beetje denk ik. Zelf geniet ik er goed van. Tot voor kort nooit van deze band gehoord, maar na het horen van 'Open Your Eyes' is de interesse toch gewekt. Heerlijke alternatieve rock die ergens tussen grunge en nu-metal in lijkt te zweven. Trekpleisters blijken de heerlijke funky slapbass die regelmatig opduikt en de veelzijdige, commanderende stem van Sandra Nasic. Het songmateriaal is niet overal even sterk, maar als geheel is Proud Like a God toch een heerlijke ervaring met als verdere hoogtepunten nog 'Lords of the Boards', 'Wash It Down' en het afsluitende, lompe 'Tribute'.

IK vind dit echt een fijn album en ik geloof niet dat het veel met nostalgie. Ik vind de opmerking dat het tussen grunge en nu-metal inzit wel passend. Uiteindelijk is dit het minder getalenteerde, Duitse zusje van Skunk Anansie.

In 1999 werd Open Your Eyes veel gedraaid op de radio. Een lekker funky rock nummer van een meer dan uitstekende band met een geweldige zangeres. Proud Like A God is echter half/half. De eerste helft is prima, de tweede helft vind ik minder. Jammer dat ik ze live heb gemist want volgens mijn toenmalige collega was het fantastisch. Gelukkig heb ik de DVD van het Paradiso concert nog.