Ed Starink - Synthesizer Greatest (1989)

Geweldige cd!! een super begin van de gehele serie!!

Eigenlijk een hartstikke foute cd . Nagespeelde synthesizer classics. En toch heb ik ook alle vijf delen (of waren het er zelfs nog meer ) in mijn bezit en ik heb ze eind jaren '80, begin jaren '90 compleet grijs gedraaid .

Nagespeelde synthesizer classics. Nagespeeld joh. Vind dit anders een goede cd, zitten een hoop goede nummers op.

4*

Dit is volledig inspiratieloos nagespeelde muziek van zeer grote artiesten uit de electronische pop.
Hier worden stukken van Jean Michel Jarre, Kraftwerk, vangelis, Mike Oldfield en anderen volledig vernield.
Leuke deuntjes?
Nee, kleine stukjes uit meesterwerken die uit het oogmerk van geld verdienen aan het grote publiek worden voorgeschoteld door iemand die een beetje synthesizer kan spelen.
Alle subtiliteit van de originele versies zijn volledig tenietgedaan.
vreselijk slecht 1*

Dit was toendertijd 1 van de eerste DDD kwaliteit cd's. Dus men kocht het niet alleen vanwege de muziek, maar ook om eens te horen wat zo'n cd nou allemaal kon, het was nog behoorlijk nieuw.

Ik heb hem ook gekocht, en qua muziek stelt het niet zo heel veel voor inderdaad.

Bij het eerste deel was ik vooral geïnteresseerd in hoeverre de originele tracks werden benaderd. Na het beluisteren was ik al gauw een illusie armer. Bij sommige nummers werd het origineel gewoon wreed verkracht. Als Jean-Michel Jarre-fan kun je het ook niet echt waarderen als een meesterstuk wat met zoveel verve is gemaakt, met goedkope synthesizergeluidjes in wezen wordt verknoeid. Het neemt gewoon de essentie weg van wat de originele componist heeft willen overbrengen.

Iedereen kan dit in principe nadoen, alleen Ed Starink is zo slim geweest om het ook uit te brengen (dat moet ik hem nageven). Er is altijd wel een markt voor.

Gisteren zat ik te lezen in het prachtige boek "30 jaar nummer 1 albums 1969-1999". Hierin kwam ik ook dit album album 'Synthesizer Greatest' tegen. In juli 1989 stond dit album 2 weken op nummer 1. Ongelofelijk commercieel succesvol dus.

Opeens dacht ik, 'verhip, dit album heb ik ook nog in de kast staan'. Op mijn hoes staat niet 'Volume 1', want toen dit album op de markt kwam, wist nog niemand dat het zo'n groot succes zou worden. Een groot succes werd het wel, mede door promotie van Arcade met TV-spotjes, en dus kwam er al snel een deel 2 (en 3 en 4 enz.). Hiermee werd dit album dus automatisch Volume 1.

Het concept en de keuze van de nummers lag bij Arcade directeur Herman Heinsbroek (later LPF minister). Een slimme zakenman, die Heinsbroek, hij zal er veel geld aan verdient hebben. Ook Ed Starink zal veel verdient hebben aan dit project, dat tot 1996 12 delen opleverde.

Ik heb alleen dit eerste deel, maar ik draai het nooit meer. Toen dit album uitkwam, was ik nieuwsgierig. Als groot liefhebber van synthesizermuziek moest ik dit album gewoon hebben. Dacht ik. De suggestie werd gewekt dat het om de echt versies gaat. Slecht met hele kleine letters werd vermeld op de CD dat de muziek gespeeld en geproduceerd werd door ene Ed Starink. Pure misleiding, die reclames van toen voor dit album. Het is allemaal nep, alleen gemaakt om geld te verdienen door de heren van Arcade en Starink zelf.

De muziek op dit album is niet met liefde gemaakt, het is totaal inspiratieloos, koud productiewerk. Volgens een interview met Ed Starink, houdt de man privé niet eens van synthesizermuziek, het is puur een productiebaan, om veel geld te verdienen. Dat blijkt ook wel uit het feit dat hij meer dan 200 albums uitgebracht heeft, onder verschillende namen als Star Inc., London Starlight Orchestra, Hollywood Studio Orchestra, Eddy Starr Orchestra en meer.

Toch nog iets positiefs over Ed Starink: ik heb een CD van hem met synthesizermuziek dat hij helemaal zelf gecomponeerd heeft: 'Inner Spirits' uit 1985. Dat was dus jaren vóór het succes met Arcade. Dat is wel goede muziek, verrassend en spannend.

Deze serie albums heb ik eigenlijk nooit begrepen. Een hele rits albums maken met stukken muziek die in de originele versie stukken beter uit de verf komen. Goed in de klassieke muziek is dit de praktijk van alle dag, maar hier doet het vreemd aan. Af en toe een cover op je repertoire zetten kan ik begrijpen. Ik kan me voorstellen dat je daar inspiratie uit haalt of dat het een goede oefening is. Edoch een hele serie geeft toch wel te denken of je zelf niets kunt. Ter promotie van de electronische muziek kan het denk ik geen kwaad, blijft de vraag: Ed Starink wat ging er door u heen?

In eerste instantie was het de bedoeling de originele nummers op het album te zetten,maar 2 grote synthesizer artiesten waren het er absoluut niet mee eens dat ze samen op 1 album kwamen te staan.
Dit zou gaan om Vangelis en Jean-Michel Jarre.
Dus het was naspelen of helemaal niets.

Toch stoort het me niet om gecoverde versies te luisteren,mede door de goede geluidskwaliteit(zeker voor die tijd).
En uiteraard jeugdsentiment.
Dit was mijn eerste zelfgekochte lp.Ik was helemaal weg van crockets theme.
Maar deel 2 was toen ook net uit,en die cover vond ik zo geweldig mooi.
Na enige twijfel toch maar voor deel 1 gegaan.

Via de "Synthesizer greatest" serrie ben ik albums van Jarre, Vangelis ,Kraftwerk enz gaan kopen,dus het heeft zijn werk goed gedaan.


Goede plaat vol herinneringen.

Waanzinnig goed !!!!

Toen deze cd nog niet in de winkel lag, hield ik als kind niet van muziek. Deze klanken hebben mijn leven voorgoed veranderd begin jaren 90.

Nu - anno 2009 - luister ik er nog steeds naar ......

Zo mooi, dat ik er een eigen website van heb gemaakt waar ik erg trots op ben: SYNTHESIZER GREATEST - synthesizergreatest.eu

Als je 8 jaar bent en dan voor het eerst deze cd hoort, kan ik me voorstellen dat je het prachtig vindt. Maar als je dan ouder wordt en je luistert naar de originele versies, dan zouden je ogen en oren toch open moeten gaan.
Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je deze serie mooi of goed vindt als je de originele uitvoeringen hebt gehoord.
Dit zijn kleine stukjes nagespeelde casio deuntjes door iemand die (in opdracht van arcade) snel geld wilde maken over de ruggen van de nietsvemoedende niet muziekminnende nederlander die iets bekends hoorde en er in trapte. Deze cd-serie bestaat uit louter nagespeelde bekende deuntjes.
Iedereen mag mooi vinden wat hij wil, maar ik hoop toch echt dat op een dag de wereld van de "echte" synthesizer muziek voor je open gaat mirozema.

Iedereen die zich een beetje in de synthesizer muziek verdiept laat dit mijlenver links liggen.
Zet eens een cd op van Vangelis, Jean Michel Jarre, Mike Oldfield en vergeet ook kraftwerk niet.

Zelf denk ik nu dat deze serie nu wat achterhaald is. Als iemand in mijn omgeving interesse toont in de muziek die ik in de kast heb staan selecteer ik daar wat uit en brand dit op een cd. Wil hij of zij meer van een bepaalde artiest horen, dan is dit zo gemaakt. Ja, en dan de tijd toen dit uitkwam. is ook een punt van discussie. Begin jaren tachtig van de vorige eeuw betekende de definitieve doorbraak van de synthesizer binnen de popmuziek door onder andere Ultravox en Orchestral Manoeuvres in the Dark mogelijk gemaakt. Dit alles was al eerder in gang gezet door acts als Kraftwerk, Jean Michel Jarre en Vangelis. Ja, en als je dan bekijkt in welk landschap de serie Synthesizer Greatest uitkwam kan niets anders concluderen dat het ongeveer dezelfde functie heeft als de muziekboeken waarin de partituren staan van de muziek die je zo graag hoort en zelf ten gehore wil brengen.

Toch staan er op deze albums enkele eigen muziekstukken van Ed Starink. Zeker op de laatste paar uitgebrachte cd's kwamen er steeds meer van hem zelf op te staan. Op "Synthetiseur 9" is zelfs de helft van alle tracks van Ed Starink (bewijs is te zien in synthesizergreatest.eu)

Zo bestaan er ook albums met volledige nummers van hem zelf, zoals "The Synthfony Album" en "Moods Synthesizer Seasons". Maar als je je er niet in verdiept, dan weet men zoiets niet heh. Dus in mijn ogen en in diverse andere ogen kan zo iemand zeker goed spelen !

Dat deze cd-serie niet louter bestaat uit nagespeelde deuntjes, heb ik in het voorgaand bericht al tegen gesproken en bewezen.

Uiteraard ken ik inmiddels ook alle originelen en kan dus vergelijken. Het is inderdaad zo dat sommige originele synthesizerstukken beter zijn als die van Ed Starink (bijv. Chronologie 4, Magnetic Fields 2, Conquest Of Paradise...).

Maar toch vind ik de meeste covers van Star Inc. wel beter als het origineel (bijv: Chronologie 6, The Will Of The Wind, Radio Activity...). Dat komt omdat ik van zijn klanken en stijl houdt, ondanks dat het om cover gaat ! Das mijn mening en van nog meer mensen ook. De massa zal het zeker met jou eens zijn . . . . . . . .

Qua techniek zit het wel goed, daar hoor je mij ook niet over klagen. Wel blijft staan dat bij deze serie wat vreemds aan de hand is. In de wandelgangen heet het dat Vangelis en Jarre niet op een plaat wilde staan laat zeggen een hele serie. Op dat moment is iemand creatief geweest bij Arcade en heeft iemand in dienst genomen die alles kon naspelen. Dit heeft wel tot gevolg dat alles in min of meer dezelfde sfeer op de plaat kwam, waardoor een stuk eigenheid van de originele uitvoeringen verdween. Ja en dat is erg zonde in mijn ogen en dat heeft de maken dat ik van het pure procuct hou en covers van bekende zaken wel iets moeten hebben waarin ik de maker ervan in terug hoor en het dus geen één op één kopie is. Een oud stuk muziek van Vangelis klinkt wat ruw en dat mag ik graag zo horen. De versies op deze serie albums klinken me te glad ik mis gevoel wat ik bij de originele versies wel heb.

Zoals ik al eerder schreef kan deze serie niet zo veel kwaad, maar had voor mij niet gehoeven. Was Ed Starink met een stel albums gekomen met boeiende eigen composities, dan was ik wellicht wat milder geweest, maar deze serie is gewoon te groot geworden, waardoor ik nu gewoon sceptisch ben en daar is heel wat voor nodig om me op een andere gedachte te brengen.

Ik heb deze ook ooit op cd gekocht in 1989, maar toen ik na het beluisteren er achter kwam dat het niet de originele versies waren, was ik zwaar teleurgesteld. Ik moet toegeven: het is allemaal niet slecht gedaan, maar als je de originele versies kent, dan klinkt deze synthesizer greatest deel 1 toch behoorlijk inspiratieloos.

Ik hou het derhalve bij de originelen: in de loop der jaren verscheidene cd's aangeschaft van o.a. Jarre, Vangelis, Alan Parsons Project, Mike Oldfield en Kraftwerk en die bevallen me uitstekend. Als je de originele versies eenmaal kent, dan hoef je deze tweederangs uitvoeringen niet meer.

Dit was destijds gewoon ordinaire geldklopperij van Arcade's Herman Heinsbroek. Ik ken de andere delen van Synthesizer Greatest niet , maar ik vind het nogal kortzichtig, dat iemand nagenoeg zijn hele top 10 vol zet met deze Ed Starink deuntjes, maar goed ieder zijn smaak. Ik bedoel: ik hou ook heel erg van Pink Floyd, maar dan ga ik nog niet tien albums van Pink Floyd in mijn top 10 zetten: alsof er geen andere goede muziek is gemaakt ..

Als je Pink Floyd - wat ik zelf ook goed vind - het allermooist vindt om naar te luisteren en volgens jou bestaan er geen betere albums dan die van Pink Floyd ..... waarom is het dan raar als je 10 albums van Pink Floyd plaatst ?

Persoonlijk is de top 10 nog te kort voor mij, want ik heb de franse "Synthesizer Greatest"-collectie van Arcade ook thuis en die gaat tot volume 12. ("Synthetiseur 1 - 12 Les Plus Grands Themes"). In feite heb ik dus de eerste 7 cd's dus dubbel: zowel van Arcade Benelux als ook Benelux Frankrijk.

Om nog extremer over te komen (ik durf het bijna niet te zeggen haha, maar het is echt waar!): van bijna elke CD bezit ik ook dezelfde elpee en ook nog een cassette - dus zes van hetzelfde ! Voorbeeld van mijn verzamelwoede (alles ook weergegeven in mijn site heh):

CD Synthesizer Greatest volume 2
CD Synthetiseur 2
LP Synthesizer Greatest volume 2
LP Synthetiseur 2
MC Synthesizer Greatest volume 2
MC Synthetiseur 2
.... zo ook bij vol. 1, 3, 4 enz. .....

Ik vind dat een eigen top 10 een weerspiegeling moet zijn van je eigen smaak: in mijn geval houdt dat in dat ik niet alleen maar albums van bijvoorbeeld Pink Floyd erin plaats, maar (uiteraard) ook van andere artiesten. Ik respecteer overigens jouw keuze, als je ervoor kiest om alleen synthesizer greatest en aanverwanten in jouw top 10 te zetten: van de andere kant ik neem ik aan dat er toch wel andere artiesten zijn die voor jou de moeite waard zijn om in je persoonlijke top 10 zetten of niet?

En die verzamelaarswoede komt mij bekend voor: ik heb ook van diverse cd's meerdere versies Niets om je voor te schamen lijkt me

Edje heeft hier en daar toch wel een eigen draai gegeven aan sommige nummers die ik helemaal niet slecht vind.
Zo vind ik Paranoimia en Roulette op deel 2 echt 10 keer beter als het origineel.
maar dat is natuurlijk persoonlijk.
Ook heeft de serrie me kennis leten maken met wat onbekende artiesten,waar ik anders zelf waarschijnlijk nooit achter was gekomen.
Dus wat dat betreft goede zaak.

De eerste 2 minuten van de future mix vind ik ook erg goed.
Erg commercieel ,maar wel lekker in het gehoor liggend.

Inderdaad vreselijk ja. In de jaren 80 vond ik heel veel populaire muziek van dat decennium mooi, desondanks kreeg ik van mijn ouders deze cadeau. Destijds was er ook nog een enorme wildgroei aan synthesizers heruitvoeringen -laat ik het zo zeggen- van diverse bekende songs en composities. Die synthesizer remake van the war from the worlds, forever autumn en zo'n wereldberoemde compositie van een Japanse nationale song klonken in eerste instantie wel aardig om te luisteren, maar zijn een zware belediging ten aanzien van het origineel. Op deze plaat staat dan de "degradatie" van the arts of noise, onbegrijpelijk. Wat dacht die Starink dan eigenlijk wel, dat alleen een beetje synths beter zou worden dan het origineel van nog geen 2 jaar oud?? Toen ik daarna ook nog het echte werk van vangelis, kraftwerk en de grote meester JM jarre ontdekte was de grote schok heel zwaar voor me.

Ik weet nog dat op enkele vervolgdelen ook remixes/mini compilaties in remix vorm opstonden van de voorgangers. Is het eigenlijk al niet erg genoeg dat fenomenale instrumentale nummers worden gedegradeerd tot synth werkjes en dat er ook nog eens een mix tegenaan gegooid wordt?

Kan iemand het zich misschien nog herinneren dat destijds zo rond 1990, ter viering van 650 jarig bestaan van de stad Rotterdam een boot voer in de Maas die synthesizer liedjes van Vangelis ten gehore bracht? Wauw wat was dat machtig, dit typeerde echt die tijd hoe populair synthesizer platen toen waren.

Bij uitkomen destijds vond ik het wel aardig, nu (anno 2010) achterhaald en niet voor herhaling vatbaar (geef mij de orginele uitvoering maar van, en dat moet gezegd, veelal geweldige nummers).

Grappig, ik ken deze "cd" (ik heb hem op casette) sinds 1990 en ik bekijk de cd voor het eerst op musicmeter en kom er achter dat het allemaal covers zijn........
Het vervelende is dat deze cd voor mij als orgineel klinkt, terwijl het allen covers zijn. Nu ik er over na denk, merk ik dat ik stiekem ook een aantal orginelen ken van Jean Michel Jarre en Jan Hammer, Vangelis bijvoorbeeld, maar die liggen op deze cd dan ook best dicht bij het orgineel, zo dicht dat ik in eerste instantie het verschil nooit gehoord heb.
Andere blijven mij dan toch weer op deze cd beter klinken dan het origineel. Maar dat is dan meer vanwege mijn eigen smaak.
Toch vanwege de nostalgische waarde voor mij zelf, kan ik geen onvoldoende geven. Geef ik een ruime voldoende, een 7.

Mijn god, kom per toeval op deze plaat uit. Mijn pa had deze destijds gekocht toen hij net in bezit was van zijn eerste cd speler. Ik heb deze cd echt helemaal GRIJS gedraaid. Ik was toen overigens pas een jaar 9.

Nu lees ik hier pas dat alle nummers gecovered zijn. Dat wist ik toen nog niet. Wel ben ik zelf helemaal into kraftwerk, en het viel me op dat Autobahn vna kraftwerk iets anders klonk dan als de versie op deze plaat.

anyway, ik denk dat deze plaat absoluut gezien geen drol waard is. Maar vanuit jeugdsentiment geef ik dit album toch 2,5 ster.

Toen deze "CD" uitkwam was ik zo'n 12-13 jaar oud. Uiteraard had ik nog geen cd-speler, maar een cassetterecorder. Zo'n foute ghettoblaster met 2 tapedecks (op dubbele snelheid overnemen!)

Deze CD heeft mij geïntroduceerd in de wereld van Synthesizer muziek. Ik was (en ben) hier behoorlijk gek op. Ook ik had in eerste instantie helemaal niet door dat de nummers niet origineel waren. Omdat ik deze uitvoeringen echter kon dromen, viel het wel meteen op zodra ik een origineel hoorde.

Het grappige was, dat ik in eerste instantie dacht dat die andere versie een cover was van meneer Starink's brouwseltjes. En geïrriteerd raakte omdat zo'n versie afweek van "het origineel". Uiteraard is dat puur gewenning, en later heb ik de schade wel weer ingehaald en heb ik overal de originele versies van opgezocht.

Toch heb ik hele dierbare herinneringen aan deze CD's, voornamelijk omdat ik hierdoor geïnteresseerd raakte in de muzieksoort. Ook de futuristische spacy album art roept nog steeds positieve gevoelens op. Gelukkig zitten de covers van Edje technisch goed in elkaar, dus ondanks het soms goedkope jatwerk valt er prima naar te luisteren. Sommige bewerkingen prefereer ik zelfs. In het algemeen de nummers die niet bijna 1-op-1 omgezet zijn, maar die andere uitvoeringen zijn van bijvoorbeeld klassieke werken of filmmuziek.

Deze CD's waren voor mij een inspiratie om veel andere muziek te ontdekken. Uiteraard de synthesizer-guru's Jarre, Vangelis, Kraftwerk. Diverse artiesten uit begin jaren 80 die ik zelf niet bewust meegemaakt had (OMD, Ultravox, Yazoo). Maar ook diverse klassieke nummers, vooral indien deze zwaar leunen op strijkers. En ergens heb ik nog mijn eerste CD-single liggen met daarop Aurora van Nova. Jeugdsentiment ten top.

Gecovered of niet, ik blijf ook deze versies erg sterke tracks vinden. Jeugdsentiment bijna, want toen ik klein was werd dit redelijk vaak gedraaid.

Ik heb hem nog ergens thuis liggen. Niet meer dan een gemiddeld album

Voor de niet die-hard synthesizer adebt is dit een prima album. Natuurlijk zullen de originele nummers beter of anders klinken, maar daarom is dit album niet gelijk slecht.

Ik was 8 of 9 jaar oud toen ik dit op een cassette bandje kreeg. Het was min of meer mijn eerste muzikale verslaving. Ik begrijp nu eerlijk gezegd niet waarom het allemaal covers door Ed Starink zijn en niet gewoon de originele versies. Zou het zijn om de kosten te verminderen? Of was het gewoon om kortere versies te hebben? Of misschien een homogener geluid.

Nu luister ik liever naar de originele versies in ieder geval.

Er waren destijds meerdere synthesizer cover cd's die werkelijk niet om aan te horen waren.
In dat opzicht vond ik de covers van Edje raketje nog het meest geslaagd.
Hoewel, Rob Papen heeft volgens mij ook nog een synthesizer verzamelaar uitgebracht,en die was ook best goed.
ff zoeken...................
The World of Synthesizers heet die.

Hier, heel even, heeft het geklopt. Dingen ontdekt, later in hun originele vorm. Sterke dingen! Dus qua gids erg belangrijk voor mij geweest. Daarna erg fout gegaan? Maar natuurlijk...