Ed Starink - Synthesizer Greatest (1989)

Toen deze "CD" uitkwam was ik zo'n 12-13 jaar oud. Uiteraard had ik nog geen cd-speler, maar een cassetterecorder. Zo'n foute ghettoblaster met 2 tapedecks (op dubbele snelheid overnemen!)

Deze CD heeft mij geïntroduceerd in de wereld van Synthesizer muziek. Ik was (en ben) hier behoorlijk gek op. Ook ik had in eerste instantie helemaal niet door dat de nummers niet origineel waren. Omdat ik deze uitvoeringen echter kon dromen, viel het wel meteen op zodra ik een origineel hoorde.

Het grappige was, dat ik in eerste instantie dacht dat die andere versie een cover was van meneer Starink's brouwseltjes. En geïrriteerd raakte omdat zo'n versie afweek van "het origineel". Uiteraard is dat puur gewenning, en later heb ik de schade wel weer ingehaald en heb ik overal de originele versies van opgezocht.

Toch heb ik hele dierbare herinneringen aan deze CD's, voornamelijk omdat ik hierdoor geïnteresseerd raakte in de muzieksoort. Ook de futuristische spacy album art roept nog steeds positieve gevoelens op. Gelukkig zitten de covers van Edje technisch goed in elkaar, dus ondanks het soms goedkope jatwerk valt er prima naar te luisteren. Sommige bewerkingen prefereer ik zelfs. In het algemeen de nummers die niet bijna 1-op-1 omgezet zijn, maar die andere uitvoeringen zijn van bijvoorbeeld klassieke werken of filmmuziek.

Deze CD's waren voor mij een inspiratie om veel andere muziek te ontdekken. Uiteraard de synthesizer-guru's Jarre, Vangelis, Kraftwerk. Diverse artiesten uit begin jaren 80 die ik zelf niet bewust meegemaakt had (OMD, Ultravox, Yazoo). Maar ook diverse klassieke nummers, vooral indien deze zwaar leunen op strijkers. En ergens heb ik nog mijn eerste CD-single liggen met daarop Aurora van Nova. Jeugdsentiment ten top.

Ach, ik had rond deze tijd zelf een keyboard van Yamaha.
Ik kon een stukje van Depeche Modes I Just Can't Get Enoug spelen, en wat van Nova's Aurora.
Een goede vriend speelde Maid Of Orleans van OMD.
Ik vond het wel hebben, dat staande achter een keyboard of synthesizer, terwijl ik totaal niet muzikaal was.
Het hoort ook wel bij die tijd; de albums van Ed Starink en ook de mixen van Ben Liebrand.
Je zette alles op tape; of het nu van de radio was, of een kopie van een cd van iemand anders.
Natuurlijk wist je dat de nummers niet echt werden uit gevoerd door Vangelis, Jarre of Oldfield, maar er stond met letters DDD op de cd vermeld, dus moest het qua geluid wel een sensatie zijn.
Later kocht ik van de Turn Up The Bass albums uit de Dreammix collectie; grappig genoeg ging het daarbij veelal om dezelfde nummers als op de Synthesizer Greatest collectie.

Ik kan hier gewoon geen slecht cijfer voor geven, aangezien dit album zoveel heeft betekent voor mijn muzikale ontwikkeling. Ik was 12 toen dit uitkwam, kocht het op cassette en heb het grijsgedraaid. Ik ben geen moment in de veronderstelling geweest dat dit originele versies waren, dat staat ook nergens op de hoes. Het klinkt als één geheel en in retrospect haalt dat natuurlijk bijna alle diepte, gevoel en diversiteit uit de nummers, maar als introductie in de elektronische muziek vind ik dit nog steeds verre van slecht. Het is the next best thing, aangezien er simpelweg geen compilaties bestaan met originele muziek van zowel Jarre als Vangelis, Kraftwerk, Mike Oldfield, Parsons en OMD.

Op de cassettes van Synthesizer Greatest (ik had er 6 + 2 Classical Masterpieces) stonden altijd 1 tot 3 nummers minder dan op de cd, wat natuurlijk flink balen was als je niet over een cd-speler beschikte. Zo heb ik Tubular Bells een jaar later leren kennen via een leraar Engels die hem wel voor me wilde kopiëren. Nog veel later kocht ik het betreffende album van Oldfield, maar ik moet zeggen dat deze versie van Starink nog steeds een prima samenvatting is van het langgerekte origineel.

Verder blijft Pulstar voor altijd voor mij verbonden met Axel F, omdat op de cassette als track 4 de eerste 4 maten van Axel F vooraf gaan aan Pulstar. Foutje, bedankt.

Zonder deze plaat had ik nooit het (bijna) volledige oeuvre van Jarre en Kraftwerk op de plank gehad, of verder zijn gedoken in het werk van o.a. Vangelis, Oldfield en OMD. Dat zou pas armoe troef zijn geweest. Bedankt Ed Starink!

In het verleden heb ik me geregeld negatief uitgelaten over de hele hype en controverse rond de Synthesizer Greatest-albums. Ik kocht als 12-jarige toentertijd de LP's van deze reeks en heb ze stuk voor stuk grijs gedraaid. Kortom, ik vond het goed! Echter kwam ik er toen ook vrij snel achter, dat het niet de originele versies waren. Maar ondanks dat ik me bedrogen voelde, heb ik er tegelijkertijd goede herinneringen aan, vanwege het feit dat de albums me een goede introductie gaven in de wereld van de synthesizermuziek. De albums gaven mij namelijk een zetje, noem het motivatie, om de artiesten achter de composities te leren kennen. De échte, originele composities, afkomstig van de albums die uiteindelijk veel voor me zouden betekenen binnen mijn liefde voor vooral synthesizermuziek. Composities van Vangelis, Jean-Michel Jarre, Jan Hammer en later Kitaro, Tangerine Dream, Klaus Schulze en ga zo maar door. Eigenlijk zou ik Ed Starink dus mogen bedanken voor zijn bijdrage daarvoor.

Een aantal maanden geleden kwam het album Synthesizer Legends Volume 1 uit van de Finse synthesizer-muzikant Kebu. In zijn liner notes voor dat album beschrijft hij dat, net zoals bij vele anderen, zijn kennismaking en avontuur binnen de electronische muziek begon bij de compilatie-albums van Ed Starink's Synthesizer Greatest. Echter noemt hij ze zelf geen compilaties, maar cover-albums! En ik weet dat velen, ook hier op de site, dit ook zo zien! Het naspelen/coveren van composities van zijn grote en voornaamste inspiratiebronnen, bleek later in zijn carrière van grote invloed te zijn voor Kebu en geheel in de traditie van Ed Starink (althans daar ga ik voor nu maar even van uit), besloot hij zijn helden ook te eren middels zijn eerste volume van Synthesizer Legends.

Wat mij er uiteindelijk toe deed besluiten, om met een hernieuwde en frisse mindset, deze eerste volume nog eens de revue te laten passeren. Met de achterliggende gedachte dat ik, ondanks mijn kritiek, er toch ook nostalgische herinneringen aan heb, omdat ik deze reeks albums als kind graag en vaak beluisterd heb. Dus wat als ik deze muziek puur en alleen als cover-albums zou zien en het ook enkel en alleen op die manier zou interpreteren en beluisteren? Wat voor effect zou dat anno 2024 nú op mij hebben, met in mijn achterhoofd dat ik praktisch álle originele versies van álle artiesten die gecovered/nagespeeld zijn, al jaren ken?

De conclusie is, dat ik mijn eerdere ongezouten, negatieve mening over deze albums, voor een redelijk groot deel bijgeschaaft heb. Wat inhoudt, dat ik met een hernieuwde soort vorm van kennismaking, de albums opnieuw beluisterd heb. En het moet gezegd dat ik het Ed Starink moet nageven, dat hij het (zeker met de middelen/instrumenten die hij voorhanden had) redelijk goed voor elkaar gekregen heeft, om de originele versies te benaderen of er juist zijn eigen ding mee te doen.
Weg is dus mijn oordeel, dat het hier gaat om zwak nagespeelde rip-offs, die de originele versies geen eer aandoen. Daarvoor in de plaats is teruggekomen het idee dat Ed Starink hier een opvallende poging doet om electronische muziek via een commerciële manier van promoten, aan een groter publiek probeert te verkopen op een manier die de originele artiesten JUIST eer aan doet. Althans, dat hoop ik maar...

En zo is mijn mening dat deze eerste volume van Synthesizer Greatest een geheel andere luisterervaring heeft opgeleverd dan ik verwacht had. In positieve zin welteverstaan! Wie had dat gedacht!? Ik niet in ieder geval. Maar het is wel waar. Ik heb dan ook met redelijk veel plezier opnieuw naar álle muzikale interpretaties geluisterd en even los van het feit of Ed Starink dit met kunde en liefde in elkaar heeft geflanst of juist niet en het puur voor het geld heeft gedaan, zit het productie-technisch leuk in elkaar. Daarnaast zijn er best wel wat uitvoeringen die opvallen hier, waaronder Ed's versie van Vangelis' "Pulstar" die ik toch wel meerdere keren achter elkaar beluisterd heb. Wat hier opvalt is de electrische gitaar-solo die aan het eind opduikt. Hoe cool is dat? Even los of het daadwerkelijk een electrische gitaar of een synthesizer betreft...het klinkt in ieder geval erg cool!
De uitvoering van Harold Faltermeyer's "Axel F." is zowaar bijna identiek te noemen aan het origineel en daarom alleen al best opvallend.
Verder zijn erg vermakelijk om naar te luisteren "Autobahn" (origineel Kraftwerk), een stoere versie van "Mammagamma" (origineel Alan Parsons Project), een vlotte en erg leuke versie van Jarre's "Fourth Rendez-Vous", een erg coole versie van Moroder's "Chase" en tot slot een geslaagde (kortere) versie van Oldfield's "Tubular Bells".

Als geheel luistert het allemaal lekker weg. Toegegeven, het ene nummer is net even wat geslaagder dan de ander, maar dat hou je toch. Het is in ieder geval een redelijk revolutionair uitgangspunt, dat ik deze albums jaren na dato allemaal beter kan behappen. Daarnaast komt de factor natuurlijk naar voren, dat ik deze albums als opmaat zie naar al dat fraais wat ik zou gaan ontdekken op electronisch muziekgebied. En ik zal dus oprecht gaan toegeven, dat deze eerste volume van Synthesizer Greatest mij daar toentertijd prima bij geholpen heeft. En als heropfrissing is Synthesizer Greatest Volume 1 dan ook een vermakelijke beluistering gebleken.

Laat ik eens gek doen: ik ga een voorzichtig 3-tje geven voor dit album. Met wellicht een duwtje naar een 3,5 in de nabije toekomst...Hoe het tij kan keren...