The Passions - Michael & Miranda (1980)

Het debuut van The Passions. niet voor niets op het label van de Cure. Klinken als de Cure in hun begin jaren. Nu wat belegen maar toen veel gedraaid vandaar de 3,5

Maar nog steeds pakkend en sterk. Dit album heb ik zo grijs gedraaid dat het niet meevalt om nog door de tikken heen te luisteren. Ja vindt nog maar eens een goede versie ! Speelden ook in het voorprogramma van the Cure i.i.g. in mei 1980 in M.C. Vredenburg Utrecht. Sterk optreden !!

Ik zie deze plaat toch nog wel eens heel soms voor een euro ergens in een verdwaalde bak liggen. Heerlijke hoekige post punk, zoals The Cure nog op haar eerste album klonk met een vleugje Siouxsie. Op hun latere albums zouden ze meer de melodieuze dreamwave kant opgaan.

Heel typerend voor de periode 1979-1980. Hoekige post-punk inderdaad en mooi sfeerbeeld.

The Passions zullen wel altijd in een adem genoemd blijven worden met "I'm In Love With A German Film Star".
Dit debuutalbum komt nog uit de 1979-1980 post punk periode. Het is niet alleen te vergelijken met de sound van The Au Pairs, maar n.m.m. ook zeker zo goed.
Veel songs beschrijven soms kinderlijk angstige tafereeltjes, zoals in "Pedal Fury" of in "Man On The Tube":
"Man on the tube
Don't catch his eye
He's looking over at you
Got his eye on your thigh
You look down at the floor
You can't look away"

November vorig jaar is dit album voor het eerst op cd verschenen met de toevoeging van een drietal extra songs, inclusief "Needles & Pills", een van hun eerste singles. En hiermee is weer dankzij Cherry Red Records een juweeltje aan de vergetelheid onttrokken.

Leuke plaat, inderdaad invloeden van the Cure en Au Pairs (maar die laatste zijn veel "hoekiger") maar zitten ook heel erg in de Young Marble Giants hoek. Heerlijk dit.
Dit soort muziek kan alleen maar uit de UK komen, er kwamen toen zoveel mooie platen uit, pfff

Hierboven las ik over de connectie tussen The Cure en The Passions uit het Londense Shepherd's Bush. Een album en groep die ik destijds, april 1980, heb gemist. Of niet, maar dan zijn Michael & Miranda letterlijk in mijn vergetelheid verdwenen geraakt. Tot onlangs.
Een veelbelovende start van het album met respectievelijk het nerveuze Pedal Fury, het warmere Oh No It's You en meer postpunkachtige sferen in het snelle Snow. De gitaren zijn clean, de akkoorden worden fel gespeeld.
De zanglijnen van gitariste Barbara Gogan zijn echter te vaak niet zo spannend en daar kunnen gitarist-en-meer Claire Timperley, bassiste Claire Bidwell en drummer Richard Williams weinig aan doen. Instrumentaal staat het namelijk goed. Bij de baslijnen van Obsession moet ik trouwens aan Iron Butterfly's In-a-Gadda-da-Vida denken, maar dat is een kronkel. Zeker is dat ik gedurende kant 1 de aandacht ondanks de regelmatig lekkere gitaarpartijen (ik moet soms aan Johnny Marr denken!) niet vasthoud. Pas bij slotnummer Why Me constateer ik weer dat alles samenvalt.

Producer Chris Parry zorgde voor een droog, direct geluid, enigszins vergelijkbaar met het debuut van labelgenoten The Cure. Iets meer met de knoppen spelen had wellicht voor meer spanning kunnen zorgen, al kan dat natuurlijk ook een bewuste keuze van de groep zijn geweest. Als dit stukje niet 46 jaar te laat kwam, had ik The Passions geplaatst in de categorie 'beloftevol, in de gaten houden'.

Ik ben op reis door new wave, de albums achter de afspeellijsten. Vorige halte was de tweede van The Cramps, waarna ik aan enkele ten onrechte overgeslagen albums ben begonnen. Ik ga naar 2 augustus 1980 als New Musik de Nederlandse hitlijst betreedt met This World of Water.

RonaldjK gitarist was Clive Timperley en Barbara Gogan deed de zang:

Check ook deze clip, een klein hitje in de 'alternative charts', ook live gespeeld
Hunted - refrein werd altijd luidkeels meegezongen.

Jaren later vonden we Barbara Gogan terug bij Hector Zazou, als een van de vocalistes.

Weet je het zeker, Mjuman? Ik zie haar op diverse foto's met gitaar om de nek (Discogs). En de binnenhoes van dit album vermeldt haar op "Vocals / Guitar / Piano", zie hier (linksboven). Conclusie: twee gitaristen! Al denk ik dat Timperley het leeuwendeel voor zijn rekening nam, aangezien zij al druk was met de microfoon.

Vroeger noemden we die gitaar ritme- of (nog eerder) slaggitaar, de andere gitaar werd dan solo- of leadgitaar genoemd. Opvallend genoeg zie dat vocals en lead zelden samengaan. het duidelijkst bij Clapton en Stan Webb (Chicken Shack): zingen alleen bij slag spelen en du moment dat er gezongen wordt, stopt de solo.