The Passions - Michael & Miranda (1980)
mijn stem
29 stemmen
0
geplaatst: 9 februari, 17:28 uur
Hierboven las ik over de connectie tussen The Cure en The Passions uit het Londense Shepherd's Bush. Een album en groep die ik destijds, april 1980, heb gemist. Of niet, maar dan zijn Michael & Miranda letterlijk in mijn vergetelheid verdwenen geraakt. Tot onlangs.
Een veelbelovende start van het album met respectievelijk het nerveuze Pedal Fury, het warmere Oh No It's You en meer postpunkachtige sferen in het snelle Snow. De gitaren zijn clean, de akkoorden worden fel gespeeld.
De zanglijnen van gitariste Barbara Gogan zijn echter te vaak niet zo spannend en daar kunnen gitarist-en-meer Claire Timperley, bassiste Claire Bidwell en drummer Richard Williams weinig aan doen. Instrumentaal staat het namelijk goed. Bij de baslijnen van Obsession moet ik trouwens aan Iron Butterfly's In-a-Gadda-da-Vida denken, maar dat is een kronkel. Zeker is dat ik gedurende kant 1 de aandacht ondanks de regelmatig lekkere gitaarpartijen (ik moet soms aan Johnny Marr denken!) niet vasthoud. Pas bij slotnummer Why Me constateer ik weer dat alles samenvalt.
Producer Chris Parry zorgde voor een droog, direct geluid, enigszins vergelijkbaar met het debuut van labelgenoten The Cure. Iets meer met de knoppen spelen had wellicht voor meer spanning kunnen zorgen, al kan dat natuurlijk ook een bewuste keuze van de groep zijn geweest. Als dit stukje niet 46 jaar te laat kwam, had ik The Passions geplaatst in de categorie 'beloftevol, in de gaten houden'.
Ik ben op reis door new wave, de albums achter de afspeellijsten. Vorige halte was de tweede van The Cramps, waarna ik aan enkele ten onrechte overgeslagen albums ben begonnen. Ik ga naar 2 augustus 1980 als New Musik de Nederlandse hitlijst betreedt met This World of Water.
Een veelbelovende start van het album met respectievelijk het nerveuze Pedal Fury, het warmere Oh No It's You en meer postpunkachtige sferen in het snelle Snow. De gitaren zijn clean, de akkoorden worden fel gespeeld.
De zanglijnen van gitariste Barbara Gogan zijn echter te vaak niet zo spannend en daar kunnen gitarist-en-meer Claire Timperley, bassiste Claire Bidwell en drummer Richard Williams weinig aan doen. Instrumentaal staat het namelijk goed. Bij de baslijnen van Obsession moet ik trouwens aan Iron Butterfly's In-a-Gadda-da-Vida denken, maar dat is een kronkel. Zeker is dat ik gedurende kant 1 de aandacht ondanks de regelmatig lekkere gitaarpartijen (ik moet soms aan Johnny Marr denken!) niet vasthoud. Pas bij slotnummer Why Me constateer ik weer dat alles samenvalt.
Producer Chris Parry zorgde voor een droog, direct geluid, enigszins vergelijkbaar met het debuut van labelgenoten The Cure. Iets meer met de knoppen spelen had wellicht voor meer spanning kunnen zorgen, al kan dat natuurlijk ook een bewuste keuze van de groep zijn geweest. Als dit stukje niet 46 jaar te laat kwam, had ik The Passions geplaatst in de categorie 'beloftevol, in de gaten houden'.
Ik ben op reis door new wave, de albums achter de afspeellijsten. Vorige halte was de tweede van The Cramps, waarna ik aan enkele ten onrechte overgeslagen albums ben begonnen. Ik ga naar 2 augustus 1980 als New Musik de Nederlandse hitlijst betreedt met This World of Water.
* denotes required fields.
* denotes required fields.