Styx - Kilroy Was Here (1983)

Mr. Roboto, het beste nummer dat Styx gemaakt heeft. Mr. Roboto was in de USA en veel andere landen ook een grote hit. Dat gold ook voor 'Don't let It End'. Verder best een goed album.

Niet om het een of ander, maar hoeveel ken je verder van de band?

Niet om het een of ander, maar deze vraag komt nogal betweterig over. Ik ken genoeg van deze band en heb ook e.e.a. in mijn cd-kast. Tevreden?

Niet om het een of ander, maar dan ben ik tevreden

Ik houd het zelf op 3* voor deze. Beetje gedateerde plaat en iets minder dan een paar recente voorgangers, maar beter dan wat nog komen zou...

Vond dit vroeger echt een geweldig album, heb het helemaal grijs gedraaid. Maar ik hou liever die herinnering levend dan dat ik er achter kom wat ik er nu van vind.

Het viel mij ook erg tegen hem opnieuw te draaien, dus mijn stem neemt een duikvlucht. Op Mr Roboto na vreselijk gedateerde maar vooral vreselijk onbenullige muziek, (zelfs) Styx onwaardig.

Styx heeft slechts één acceptabel album gemaakt, nl. Pieces Of Eight!

Mijn favoriet is toch The grand illusion, maar voor jouw doen zeker geen rare opmerking, Hans...

Kent Brouwer ze allemaal dan? Raar dat er dan nog een album zonder waardering bij staat! En ik ken 80% van het oeuvre, maar vind Mr Roboto ook het beste nummer. Dat geldt helaas niet voor het album als geheel.

OK, ik vergat Suite Madame Blue...

Nog een concept album van Styx. Wat opvalt is de geweldige produktie (op vinyl en op CD). Hoewel door veel Styx fans als een mindere plaat beoordeelt, vind ik het persoonlijk nog een goede plaat. Hoogte punt vind ik het prachtige "Just get through this night", dat heel mooi door Tommy Shaw wordt gezongen.

OK ik ben nogsteeds jong maar toen ik nog jonger was (11 of 12) had ik hier een bandje van.
die heb ik serieus helemaal aan flarden gedraait, tot ik een CD toevallig zag liggen en direct meenam.

geweldig album dit.
ook een erg apart abum, want om de 1 of andere reden vind ik hem toch in mijn top 10 passen.
maar zoals de beetje muziek kenner wel kan zien is het een vreemde eend in mijn lijst.

je avatar is evenwel een toppertje

Ciao Casartelli, Come va

ik ken het album niet, maar mr. roboto is een zeer goed nummer. ik overweeg om dit album te kopen.

heeft iemand trouwens de film shrek 2 gezien? in de extra's zingt pinocio het nummer.

Voordat iemand begint over mijn Styx-collectie, dat schijnt bij deze cd een discussie te moeten zijn: tot en met Brave new world heb ik alles.

Styx kwam na Paradise theatre met een interessant en sympathiek thema: een aanval op de Amerikaanse Moral Majority inzake hun bemoeienissen, ge- en verboden die deze club van mensen de Amerikaanse bevolking wilde opleggen.

De Moral Majority (veelal bestaand uit rechts religieuze groeperingen) had rechtstreekse invloed bij Ronald Reagan, de toenmalige president in de VS.

Die bemoeienissen van de Moral Majority met het dagelijkse leven van de Amerikanen gingen ver, heel erg ver.

Styx uit Chicago (hoe is het mogelijk) verzon het thema, dat in de nabije toekomst de Moral Majority de macht had overgenomen en dat ze daarbij de (in hun ogen duivelse) rockmuziek hadden verboden.

Daar kwam de band natuurlijk tegen in opstand. Met een heuse rolverdeling. James Young speelt (echt een rol voor hem) Dr. Righteous, de president van de Majority for Musical Morality, Dennis DeYoung speelt Kilroy, een vervolgde beroemde rockartiest in die tijd en Tommy Shaw is leider van een ondergrondse beweging, die de Rock & roll weer terug wil krijgen in de Amerikaanse samenleving.

Met dit thema heeft Styx voor die tijd z'n nek behoorlijk uitgestoken. Tel daar bij op, dat ook in muzikaal opzicht (het orgel van Dennis DeYoung was ingeruild voor synthesizer en electronica) de groep bereid was enig risico te nemen en ziehier: de uiteindelijke verkopen bleven voor Styx-begrippen aan de magere kant en de muzikale critici (zie ook hierboven) wilden terug naar The grand illusion en Pieces of eight.

Toch wordt daarmee Kilroy was here geen recht gedaan. Het is te prijzen dat de groep in muzikaal opzicht zich op een wat bredere horizon ging richten. En het gebodene is ook helemaal niet eens zo slecht, het is zelfs buitengewoon acceptabel te noemen.

Maar Styx deed nog een uitgebreide tour met een live cd en hield er toen enigszins aangeslagen mee op, althans voor een jaar of 6. Maar ze zijn nooit meer de oude geworden. Op Brave new world (1999) werd nog een serieuze poging ondernomen, het is mislukt.

De periode dat Styx maandenlang de Amerikaanse LP-lijsten aanvoerde c.q. in de top 10 verbleef, de miljoenenverkopen, het was voorbij. De groep, nu inmiddels alleen rond Tommy Shaw en James Young, bestaat overigens nog steeds.

Sjonge jonge ik waag me toch wel op zeer zwak ijs.

Naast deze elpee was er een video (zie onderstaande relaas van Musician) van maar liefst 25 minuten waar het verhaal visueel uit de doeken werd gedaan.
25 Jaar naar dato is het rond-uit lachwekkend.
Hoe fantaseer je zo'n film, laat staan de betreffende muziek erbij.
Tegen het kinderachtige aan. Daarmee is hun reputatie als serieuze pop-artiest zwaar op losse schroeven (of groeven) geraakt.

Commercieel zeker geen slechte elpee, maar artistiek flatert het links en rechts toch wel in de marge.

Daar waar Paradise Theatre sterk in bleek te zijn (het concept) wordt hier zwaar "over the top" getild.
Als trouwe Styx-aanhanger moest ik toch wel erg wennen aan dit concept-album.

Van de hoes (en binnenhoes) werd ik ook niet al te vrolijk. Het leek wel (in 1983) dat ik in de maling werd genomen, en nog wel door mijn band: Styx.

Mr. Roboto: Sterk nummer.
Cold War: Na een paar draaibeurten, acceptabel en leuk.
Don't let it end: Prachtig nummer, net niet sterk genoeg
High time: Wat is dit? BZN?
Heavy Metal p: Wat een flut rocknummertje
Just get through...-Het topnummer. Werkelijk slim gemaakt.
Double life: Ja, meer hiervan. Super
Haven't we been: Redelijk geslaagd nummer.

Eigenlijk niet zo'n slecht album, maar het concept is zwaar dubieus.

Musician: Zullen we een andere hoes creeren en de nummers in een andere volgorde plaatsen en een aantal skippen. Het beste van Cornerstone eraan toevoegen en we hebben een miraculeuze cd. (Man of Miracles).

Toch zeker 3,5 ster waard.

Die video ken ik helemaal niet, alleen het verhaal. Ja, het is inmiddels 25 jaar geleden. De gedachte achter de cd was in de basis sympathiek.

Ik wil met alle liefde een nieuwe cd branden met Kilroy was here als uitgangspunt.

Maar ik zie ook enige verschillen in opvatting. Don't let it end vind ik zo'n Babe nummer waar ik liever niet aan word herinnerd. Ook Haven't we been here before van Tommy Shaw zit in diezelfde hoek, is wel iets beter.

Daarentegen zou ik High time en vooral Heavy metal poisoning graag willen behouden (High time heeft toch niets met Mon amour te maken?).

En dan valt mijn oog niet op Cornerstone om mee te matchen, maar wat dacht je van Paradise theatre.

Niet alleen als geweldige songs, maar ook de titels lijken mij prima aanvullingen. Wat te denken van Nothing ever goes as planned en Snowblind.

En dan vervangen we Don't let it end.

Ga eens naar Youtube en tik Styx-Killroy in, en dan kun je mijn uitlatingen over de kinderachtige film wel plaatsen.
Gelukkig is er nog veel ruimte over voor discussie over de betere nummers

Heavy Metal Poisoning - Styx
De bekering van de toxic wasteland, super funny (in die tijd) . Het brengt nog steeds een glimlach.

als je Grand Illusion, Crystal Ball en Equinox gaaf vindt is dit een afknapper

Dat kan ik je nazeggen. Daarna hield het op, al staat hun meest recente album wel degelijk op mijn verlanglijstje.

In mijn jeugdjaren was Styx me dus zeer dierbaar. Een uitgesproken favoriet zijn ze niet meer, maar toch mag ik hun muziek nog graag terughoren. Als Nederlander cq Europeaan had ik destijds niet zo in de gaten wat er rond dit album in de VS allemaal te doen was. Het was gewoon de nieuwe Styx-LP, die ik braaf kocht. Ja, die hoes was een beetje raar en ik vond 'm minder dan de reeks voorgaande platen, wat gladjes vooral, maar nog best acceptabel. Vooral Haven't we been here before vind ik nog steeds een wonderschone ballad, ook al is het meer pop dan rock.

Pas later, door verscheidene bezoeken aan de VS en mijn deelname aan diverse internationale cq Amerikaanse muziekfora, begreep ik een beetje dat Styx met name door dit album een beetje het lachtertje van de Amerikaanse rockscene was geworden.
Belangrijkste reden: het voor veel mensen het wat kinderlijk uitgewerkte thema, dat bij de concerten vorm kreeg door een film van ik meen een kwartier, die vooraf ging aan het eigenlijke concert. Ik heb die film - die het verhaal achter dit concept uit de doeken doet - nooit gezien, maar kan me voorstellen dat dat niet is waar de gemiddelde (commerciële) rockliefhebber op zat te wachten.
Musician heeft gelijk: Styx stak zijn nek uit, nam een zeker risico, maar het mislukte faliekant.

Kilroy was natuurlijk ook vooral het project van Dennis deYoung, waar de 'rockers' van het gezelschap (Young en Shaw met name) zich eigenlijk niet in konden vinden. Maar ja, het waren vooral de nummers van Dennis die de band in voorgaande jaren op de kaart hadden gezet, dus kennelijk gingen ze er toch in mee,
De desastreuze ontvangst van het album zette de toch al ongemakkelijke verhoudingen binnen de groep eens te meer op scherp. En dat was de belangrijkstereden waarom de band hierna de handdoek in de ring gooide.

OK, nou wil ik die film zien ook. Hij staat gelukkig op YouTube:

STYX - Caught In The Act - Killroy was here - YouTube

Tja, slecht acteerwerk in elk geval. Ik vind de overgang naar het eerste nummer (Mr. Roboto, in de volgende clip) wel leuk gedaan, maar ik vraag me af hoe het publiek hierop gereageerd heeft. Een rock-concert dat begin met een film van tien minuten die zo te horen in doodse stilte wordt afgespeeld?

Zoals gezegd: een gedurfd concept, dat (om begrijpelijke redenen) nooit door een andere band is herhaald. Maar het sloeg als een boemerang terug op de band, die op dat moment een van de populairste rock-acts was in de VS:

https://ultimateclassicrock.com/styx-kilroy-was-here/

(Lees ook Dennis deYoung's Facebook-reactie op het artikel, onderaan de pagina)

Mooi artikel, mooie response ook.

In mijn ogen ogen worstelden alle grote 70's rockbands met de (broodnodige) versimpeling van de rock tunes en de introductie van synths. Styx deed het wat dat betreft met het inmiddels iconische mr. Robotto nog niet eens zo slecht.

Vorige week bij Concerto in Amsterdam gekocht. In perfecte staat nog. Mooi concept album van Styx. Het laatste studio album met Dennis DeYoung. Die hier uiteraard een grote inbreng in heeft gehad. Mr. Robotto komt gelijk binnen, pracht nummer. Met nog een paar juweeltjes zoals de mooie ballad Don't Let it End. Ik ben van plan om nog meer oude Styx platen aan te schaffen. Zeer goede band toen der tijd. Eigenlijk t/m het fantastische Live album Caught in the Act. Die ik ook nog heb, in zeer goede staat.

Wat een bijzonder album bleek Kilroy Was Here ! De wederom prachtige hoes van alweer hun elfde elpee wijkt met de twee robotkoppen af van de vorige. Al met het openen van de klaphoes wordt duidelijk dat hier wederom sprake is van een conceptalbum.
Tot mijn blijde verrassing klinken in opener Mr. Roboto de invloeden van new wave, waarvan ik hoopte dat die vroeg of laat zouden opduiken. Qua synthesizergeluiden én arrangement betreedt Styx nieuwe muzikale grond. Denk bijvoorbeeld eens aan een nummer als Echo Beach van Martha & The Muffins, of We Got the Beat van The Go-Go’s. Amerikaanse wave, luchtiger dan bij de Britse collega’s het geval was en zeer meezingbaar.
Nu was Styx altijd al een groep die in de oren van Amerikanen nogal Brits klonk (al is in mijn Europese oren het omgekeerde het geval) en deze stijl past hen wel. Diezelfde lichte wave klinkt in het tweede nummer Cold War, waarna adult oriented rock met popinvloeden de rest van de plaat domineren.

Vanavond heb ik eerst met mijn beamer de introfilm van de bijbehorende tournee bekeken, waarover gaucho in 2019 dit bericht plaatste. Met de ogen van nu een flinterdun, slecht geacteerd verhaaltje over een dictatuur waarin rockmuziek is verboden. Maar ik moest denken aan de science-fictionserie Battlestar Galactica van eind jaren ’70 en de twee jonge rockfans in de Styxfilm komen heel dichtbij de videoclip van Dio's Rock ‘n’ Roll Children van twee jaar later. Prettige associaties dus.
Na de tien minuten van de introfilm startte ik de plaat en ik kan u verzekeren: het werkt! Een goede manier om je het verhaal in te trekken.

Op de binnen- en buitenhoes herken ik plotseling foto’s uit de minifilm, net als de afbeelding in het midden van het vinyl. Een verhaal over censuur met overeenkomsten naar nazi-Duitsland en vooral de antirockcampagne die de PMRC in die dagen in de Verenigde Staten hield.
En de rest van de muziek? Vanaf de semiballade Don’t Let it End zijn de invloeden van new wave dus verdwenen, in High Time klinkt zelfs een gitaar-trompetduel. Desondanks nummers die prima in elkaar zitten.
De B-kant begint met het stevige Heavy Metal Poisining (al zette de groep op eerdere albums steviger composities). De omkeerteksten (nog zo’n aandachtspunt van de PMRC en hun bondgenoten) in het intro en na het tweede refrein blijken motto’s uit het ‘Great Seal of the United States’: "Annuit cœptis, novus ordo seclorum”. Zelfs de serieuze New York Times berichtte er indertijd over.
De resterende drie nummers bevatten meer adult oriented rock, stevig met de kenmerkende driestemmige koortjes en soms popsferen, waarna een reprise van Don’t Let It End als afsluiting dient.
De composities werden zoals meestal gelijkelijk verdeeld tussen zanger/toetsenist Dennis DeYoung (3x), en de zangers/gitaristen Tommy Shaw (3x) en James Young (2x).

Gedurfd van de groep om opnieuw met een thema-album te komen. Het betekende kennelijk een daling van de populariteit, maar vanuit 2023 bezien vind ik dit album fris met een boodschap die ergens over gaat. Niks mee mis. Dan ben ik dus positiever dan DeYoung in zijn reactie onderaan het artikel in Ultimate Classic Rock, waarnaar eveneens een koppeling is te vinden in gaucho’s bericht. “Keep rock ‘n’ roll alive”, houdt de groep ons in de slottonen voor. Goed plan.

Vroeger vond ik dit nog een redelijk acceptabele plaat van een van mijn favoriete Amerikaanse bands, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het album, op Mr. Roboto na, de tand des tijds niet heeft doorstaan. Met mijn thans meer ervaren oren luister ik nu toch naar een beetje lullige en slappe plaat, vol conceptuele nonsens. Het is niet anders. 2 sterren

100% juiste constatering!

zwaar gedateerd. geen best album wat nu nog anno 2024 geen”yes” gevoel geeft. Heeft zijn momenten hier en daar maar ga dit zeker niet nog vaak draaien

En dan zijn we aangekomen bij het laatste studioalbum voor de eerste keer dat de band uiteen viel, het schijnbaar omstreden conceptalbum Kilroy Was Here. Heerlijk om met terugwerkende kracht alle drama omtrent dit album te lezen. Hoe Dennis DeYoung Tommy Shaw had gedwongen om op het podium te acteren als onderdeel van het concept verhaal; hoe Tommy tijdens een show van het podium af stormde om vervolgens de band te verlaten. Te bizar om te geloven als het niet in interviews was toegegeven door DeYoung zelf dat dit te ver ging. Wederom is de voorliefde voor theater aan zijn kant dus meer naar voren gekomen, en is de chemie daarop geknapt. De muziek is wederom een conceptalbum, en het verhaal ligt er dit keer een stuk meer bovenop. Dat er zelfs een korte film van bestaat laat in ieder geval zien dat iemand er in geloofde.

Maar goed, hier op musicmeter beoordelen we de muziek en niet de drama eromheen, en de muziek zelf is nog wat meer verschoven richting de synthpop met een bedoeld futuristische sound op sommige nummers. Enerzijds past dit niet geheel bij hoe ik Styx wil horen, maar anderszijds past het wel erg goed bij het concept. Sterker nog, het bevalt me zeer goed! De opener Mr. Roboto heeft vrij weinig meer te maken met 'Come Sail Away' of een 'Suite Madame Blue' natuurlijk, maar dit met futuristische synths beladen popnummer is wel rete-catchy en het thema wordt met een speelse meligheid gebracht dat mijn innerlijke 13-jarige jongen naar voren komt, bladerend door het boekje van het cd exemplaar van mijn vader. Dit album zit vol met upbeat synthpop tracks die dit gevoel oproepen, en met tracks als 'Cold War' van Tommy Shaw of 'High Time' van DeYoung gaat mijn nostalgie bril weer op. De rustigere nummers vind ik ook van hoog niveau, op een manier die ze hiervoor of hierna niet meer gedaan hebben. 'Don't Let It End' is een mooie track waar DeYoung de leadzang neemt en Shaw de tweede stem. Bij 'Haven't We Been Here Before' is dat net andersom, ook prachtig. Eigenlijk zonde dat ze dit soort arrangementen niet vaker hebben gedaan. De James Young rockers zijn ook weer van de partij, en 'Heavy Metal Poisoning' is gewoon een lekker momentje van vaart, waar 'Double Life' een iets mindere broeder is. De afsluiter is wat over de top vrolijk, maar gek genoeg past het allemaal binnen het wat melige plaatje.

Dit is inderdaad niet de meest representatieve Styx-plaat, maar als geisoleerd project geniet ik er enorm van. Het sluit de klassieke Styx-periode ook op een unieke manier af. De laatste keer dat deze line-up samen muziek heeft gemaakt, en elke plaat was op een eigen manier uniek. Het is knap wat de heren samen gedaan hebben, ook al is het jammer dat er hierna eigenlijk nooit meer een fatsoenlijk Styx album gemaakt is - al moet ik bekennen nog wat minder bekend te zijn met de nieuwste drie platen. Echter zonder Dennis DeYoung zal er altijd een kerneigenschap ontbreken vrees ik. Afijn, ik kom er vanzelf aan toe als ik het pad blijf bewandelen.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Cornerstone
6. Equinox
7. Paradise Theatre
8. Man of Miracles
9. Styx II
10. The Serpent is Rising
11. Styx