Lindemann - Skills in Pills (2015)

Rammstein is voorlopig nog uit de running, dus probeert meneer Lindemann het maar eens solo, met hulp van Peter Tägtgren (Hypocrisy. Pain). En in het engels nog wel! Ja, hoe klinkt dat? Als een kruising tussen Rammstein en Pain! Maar dan wel net wat minder goed. In het engels klinken de bedenkelijke en behoorlijk ranzige teksten nog wat platter dan in het duits. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Golden Shower, dat geen uitleg nodig heeft. Songs als Fat en Fish On spreken ook voor zich. Het luistert allemaal best lekker weg en het songmateriaal ligt goed in het gehoor, maar het had muzikaal best wel iets origineler in elkaar mogen steken.

Lindemann klinkt als Rammstein.
Net zo lomp, en ook momenten dat ik muzikaal gezien aan Modern Talking of Scooter moet denken.
Aan de taal stoor ik mij niet.
Ik woon in de buurt van de Duitse grens, en ondanks dat ik de taal niet beheers om te spreken, kan ik deze prima volgen.
Dat dit album nu in het Engels is, valt mij eigenlijk niet eens zo op.
Misschien speelt het mee dat ik aardig bekend ben met cold wave en dark wave uit Duitsland, waarbij het regelmatig in het verlengde ligt.
Want die invloeden (Deine Lakaien,Diary Of Dreamsen Love Like Blood) hoor ik ook wel terug.
Rammstein heeft denk ik net wat meer metal in hun sound.