Jason Molina - Pyramid Electric Co (2004)

Van sommige artiesten heb je af en toe een dagelijkse dosis nodig. Molina is er zo een de afgelopen 3 weken. Na een verhoging van the Lioness (naar 5*) ben ik ook maar op zoek gegaan naar meer. En dit plaatje bevalt wel heel erg goed, misschien wel beter dan de voorgenoemde.





Inderdaad prachtig in z'n simpele eenvoud. Die stem van Molina in combinatie met de instrumenten die ver op de achtergrond klinken is te heerlijk voor woorden. En zijn teksten, misschien nog wel mooier dan op de andere platen. Als uitschieter van pure pracht is er Long Desert Train, een nummer dat me rillingen van gelukzaligheid gemengd met pure treurigheid bezorgt

Ruime 4,5*

Met Pyramid Electric Co. haalt Molina het niveau van andere persoonlijke favorieten Didn’t It Rain en het broeierige Ghost Tropic net niet. Favoriete moment is tijdens Division St. Girl waarin Molina het rechtstreeks tegen de luisteraar lijkt te hebben. Het zal mij niet verbazen als zijn albums op lange termijn nog wat zullen stijgen in waardering. Wellicht dat ik mij dan nog beter kan vinden in de intieme en zware teksten.

Dit album. Och man. Het doet gewoon pijn. Zo mooi en kaal en ontdaan van alles wat er niet toe doet. Ik kan het niet te vaak luisteren. Heb dit album de afgelopen jaren op bepaalde, gekozen momenten op de draaitafel gelegd. Alles valt dan telkens weer compleet stil. Je kunt dit niet achteloos op de achtergrond een beetje laten gaan. Onmogelijk. Dit komt telkens weer zo hard binnen.