Clan of Xymox - Breaking Point (2006)

En Ronny... hij ploeterde voort. CD nummer zoveel, ik weet het niet meer, ik ben de tel kwijtgeraakt. Neerlands hoop in zwaarmoedige dagen, de oppervleermuis van de Dutch gothic scene (bestaat er zoiets?). En ik... ik sjouw er al 20 jaar achteraan, bij elke release smachtend naar een hernieuwde kennismaking met de sfeervolle magie van het titelloze debuut en vooral de opvolger Medusa. Helaas, ook deze keer is het weer niet gelukt. Hoewel de zelfgeschreven persberichten iedere keer superlatieven te kort komen om de unieke sound van CoX te benadrukken, kan ik alleen maar constateren dat Ronny’s platen van de laatste 10 jaar onderling inwisselbaar zijn. Tracks 4, 5 en 8 komen nog het dichtst in de buurt van de vroegere sound. 3,5*. En Ronny….. hij laaft zich nog maar eens aan de aanzienlijke aanhang die hij buiten Nederland nog heeft. En ik…… ach, ik wacht gewoon nog even op dat meesterwerk dat ongetwijfeld in 2008 zal verschijnen

Hoop doet leven. Ik heb 't na Medusa opgegeven. Het zijn vervelende herhalingsoefeningen geworden.In het buitenland (vooral in Spanje en Italie) vinden ze het geweldig. Waarom wij niet? Zijn we te kritisch op onze eigen jongens?

Je geeft zelf het antwoord al: "vervelende herhalingsoefeningen"..

Ik vind 't ook maar niks allemaal. De single en openingstrack 'Weak in my Knees' is een soort ver-'futurepop'te Sisters Of Mercy-ripoff of hoe je 't ook wil noemen. 't Kan aan mij liggen, maar die futurepop van Xox vind ik maar niks. En dat terwijl op het album Medusa twee van m'n favoriete goth-nummers allertijden staan (Medusa zélf en natuurlijk Louise!!). Net als Edwin vind ik tracks 4,5 en 8 nog goed te noemen.

3* is mijn eerste indruk, maar ik luister nog even verder..

Toch gekocht en toch weer miskocht.
Misschien moet ik het niet meer vergelijken.