Jason Isbell - Something More Than Free (2015)

Yes! Een nieuwe Isbell. Zeeeeer benieuwd

Op Southeastern was Isbell zonder twijfel op een hoogtepunt in zijn carrière aanbeland. Een beetje zoals Ryan Adams met Heartbreaker destijds.
Het wachten was dan ook op die kritieke opvolger die nu een naam heeft; Something More Than Free.
Afgezien van het feit dat de man een geweldige stem heeft en ook nog eens een begaafd gitarist is haalt hij op zijn nieuwe langspeler niet het niveau van eerder genoemde Southeastern.

Is deze plaat dan een slechte geworden. Bij lange na niet. Opener If It Takes A Lifetime is gelijk het mindere nummer en bij de single 24 Frames komt langzaam het magische gevoel iets bovendrijven.
Flagship is een prachtig ingetogen akoestisch nummer op de leest van Southeastern's Elephant en bij How To Forget ontkom ik niet aan de gedachte dat dit nummer gaat over zijn ex vrouw Shonna Tucker (Ex Bassiste van de Drive By Truckers). Nu alleen wat minder heftig dan op DBT song God Damn Lonely Love.

Over het algemeen is de hele plaat wat minder rock georiënteerd. Waarbij je op Southeastern nog op Flying Over Water, Stockholm en Super 8 aan zijn tijd bij DBT wordt herinnert staan op deze plaat niet echt uptempo songs meer. Misschien op de rocky ballad Palmetto Rose na dan.

Children of Children dat How To Forget opvolgt is één van de hoogtepunten van deze plaat. Een prachtige akoestische ballad met een betoverend instrumentaal einde waar Isbell weer eens zijn talent op de electrische gitaar etaleert.
Hier begint deze plaat echt te leven. Ook het prachtige The Life You Choose en titelsong zijn van hoog niveau.

Ook tekstueel is Isbell een genot om naar te luisteren.

''She said it's none of my business but it breaks my heart
I dropped a dozen cheap roses in my shopping cart
Made it out to the truck without breaking down
Everybody knowns you in a speed trap town''

Het met Eagles achtige backings gevulde refrein van Hudson Commodore is zeer genietbaar en de eerder genoemde Rocky Ballad Palmetto Rose is een aangename verandering.
Laatste nummer To A Band That I Loved is ook een hoogtepunt op dit album. Een Kippevel nummer wat zonder twijfel gaat over zijn periode bij de Drive By Truckers en relatie met Shonna Tucker.

''And the dream was just smoke
At least you all got the joke of the bet
And you were allright with that
And somehow I'm still out here burning my days
Your voice makes the miles melt away
I'll be guarding your play
In the lights on the stage of my heart
I guess we're all still finding our part''

Southeastern prijkt in mijn top tien met een dikke 5 maar deze is zeker nog een 4,5 waard.
Zeker één voor mijn eindejaarslijstje.

Hoe kom jij zo snel aan een album dat pas over 2 maanden uitkomt, als ik vragen mag?

Dat mag ik niet zeggen van de mods

Dat is afhankelijk van je bron

Yep

Maakt me verder ook niet uit hoor, maar ik vraag me soms gewoon af waar mensen hem zo snel vandaan toveren. Ik kan rustig 2 maandjes wachten, komt vanzelf. Je kunt je wel afvragen waarom er tot midden in de zomer gewacht wordt als hij nu al klaar is. Mei lijkt me commercieel meer verantwoord dan 17 juli. Maar dat is weer een andere discussie.

Zo slecht gekozen is de releasedatum denk ik niet. De concurrentie is moordend op dit moment. Ik heb de afgelopen tijd 7 recensies geschreven over albums die officieel vandaag zouden uitkomen.

Toch heel leuk om hem nu al te beluisteren. Aanschaffen doe ik hem zeker dus dat maakt dan ook weer niet uit vind ik.
7 recensies Lura en allemaal vandaag. Mag ik vragen welke?

Opnieuw een ijzersterk album van Isbell. Ik start met een 4* maar die zou zomaar nog omhoog bijgesteld kunnen worden.

Sorry, maar ik zie nu pas je berichtje.

Madisen Ward and the Mama Bear - Skeleton Crew (2015)
Darrell Scott - 10 (2015)
Dar Williams - Emerald (2015)
TORRES - Sprinter (2015)
Ben Reel - 7th (2015)
Barna Howard - Quite a Feelin' (2015)
Jenny Lysander - Northern Folk (2015)

Thanx Lura. Ik beluister nu de plaat van Darell Scott. Kende ik niet maar ben zeer onder de indruk.

Wattt een nieuwe Jason Isbell. Wist ik helemaal niet joh.

Ik heb hem nu een paar keer geluisterd. Ik vind hem bijna net zo goed als de vorige. Een verwoestend goed liedje als Elephant staat er niet op (misschien komt dat nog bovendrijven.)
Het is een wat rustigere plaat. Lastig te omschrijven, maar de liedjes hebben 'zelfvertrouwen'. Mooi album!

Een wat rustigere plaat? Ik miste juist de nodige pit op het vorige album, als dat nu nog minder is dan is dat bepaald geen aanbeveling voor mij.

Jup, zie de recencie van Steve McQueen: het steviger gitaar geluid is niet echt te horen.
Ik draai 'm wel vaak, bevalt goed.

Op mijn blog is een recensie te lezen van gastschrijver Rein van den Berg : Music that needs attention: Jason Isbell - Something More Than Free - musicthatneedsattention.blogspot.com

Bedankt lura leuk stuk.

Die uithalen geven me steeds kippenvel echt fantastisch weer.

Heb hem dan eindelijk ook voor het eerst mogen horen. Zo op het eerste gehoor is er weinig verschil in kwaliteit met de voorganger. Klinkt iets opgewekter en ontspannener allemaal en een misser als Super 8 blijft dit album bespaard. We zullen zien waar het op uitdraait, maar zo te horen is het allemaal weer dik voor mekaar.

Hoewel ik deze plaat iedere keer dat ik hem hoor beter ga waarderen, doet het mij wat makkelijk aan. Waar Southeastern mij wist te overrompelen met woordkeuzes en songstructuren is dit allemaal een stapje terug en lijkt het allemaal een beetje voor de hand te liggen. Zo ook bijvoorbeeld het fiddle/gitaar geluid in 24 Frames, ondanks dat het een sterke song is, ligt die instrumentatie gewoon voor de hand. Het melodietje dan. Zo zijn er wel meer dingen. Ik zal aan het muggenziften zijn, maar erg kapot ben ik er nog niet van.

Misschien een 'pipebomb' die op ontploffen staat, misschien moeten we de knal horen voor het kwartje valt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jason Isbell - Something More Than Free - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Jason Isbell maakte na zijn vertrek uit de Drive-By Truckers direct een aantal prima platen, maar zijn grootse vorm liet hij pas horen op het in 2013 verschenen Southeastern, dat uiteindelijk zelfs (terecht) in flink wat jaarlijstjes opdook.

Southeastern was niet alleen een bijzonder veelzijdige plaat, maar ook een hele intense en emotionele plaat. Jason Isbell had zijn leven lange tijd niet op de rails en rekende met Southeastern op indrukwekkende wijze af met zijn demonen.

Zijn leven is inmiddels weer in een wat rustig vaarwater terecht gekomen en dat hoor je op zijn nieuwe plaat Something More Than Free.

Jason Isbell maakt op zijn nieuwe plaat vooral ingetogen muziek en lijkt de rock te hebben afgezworen. Vergeleken met de songs op Southeastern zijn ook zijn teksten een stuk minder heftig, waardoor de nieuwe plaat, zeker bij eerste beluistering, wat minder impact heeft dan de zo indringende voorganger.

Het betekent niet dat Something More Than Free een zwakke plaat is of een duidelijk mindere plaat dan zijn voorganger. Jason Isbell grijpt op zijn nieuwe plaat vooral terug op het verleden en doet dat op hele mooie wijze. Als je bij de eerste paar tracks op de plaat associaties hebt met The Band, met Bruce Springsteen en met Ryan Adams (ten tijde van Heartbreaker) is duidelijk dat Jason Isbell wederom een uitstekende plaat heeft afgeleverd.

Isbell schrijft nog altijd songs die direct bij eerste beluistering iets memorabels hebben en ondanks het feit dat de Amerikaan zijn gevaarlijkste demonen inmiddels heeft verjaagd, zitten zijn teksten nog altijd vol pieken en dalen. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder aangenaam, zonder te vervallen in clichés en de productie van Dave Cobb (die ook Southeastern produceerde) is wederom prachtig.

Something More Than Free mist misschien de rauwe emotie en urgentie van zijn voorganger, maar compenseert dit met een serie erg sterke songs. Het is een plaat die het waarschijnlijk zal moeten doen zonder de superlatieven die Southeastern ten deel vielen, maar ik hoor op het moment echt niet veel rootsplaten die beter zijn dan deze. Prima plaat dus. Erwin Zijleman

Ik zie net dat hij in Paradiso staat in januari, helaas uitverkocht ?. Iemand een idee waar ik nog 2 jaartjes kan opsnorren?

Wachten tot het evenement dichterbij komt en dan op ticketswap.nl kijken. Ik ga vaak voor minder dan de helft van de prijs naar concerten. Op de dag zelf gaan mensen vaak dumpen als ze kaartjes over heben.

Bedankt voor de tip Ducoz

Klinkt op eerste gehoor goed. Stem volgt na een paar luisterbeurten.

Snuffelend door de rotatielijst kwam ik op deze Isbell, een onbekende naam voor me. In mijn muzikale reizen hecht ik niet veel waarde aan jaartallen, zodoende kom ik meestal op nieuwe albums wanneer ze al een tijdje uit zijn.

Ik lees hier de naam Springsteen, waar ik niks mee heb. Echter vind ik de muziek van Isbell wel mooi. Het heeft een beetje een nostalgische sound. Muziek voor in de hoek van de bar met een whiskey terwijl je contouren trekt op het stoffige hout. De teksten zijn heel vertellend, het is leuk om naar te luisteren.

Zijn concert in januari is verplaatst naar Paradiso Grote Zaal. Er zijn weer kaarten verkrijgbaar.

goed nieuws en dan ook nog John moreland in hwr voorprogramma....wauw.:O

I.t.t. jou commentaar bij Hollis Brown ben ik het hier wel grotendeels met je eens. Dit album is zeker niet slecht, maar een aantal nummers zijn inderdaad wat plichtmatig, zoals inderdaad Frames, maar ook The Life You Chose en het titelnummer zijn wat erg gemakkelijk. Isbell heeft echter een talent dat ook makkelijk nog altijd buitengewoon lekker kan klinken. Uiteindelijk komt hij daarom niet eens zo ver achter Southeastern . Nou was ik ook minder euforisch over die plaat dan de meeste anderen. Hij heeft namelijk het "probleem" dat hij ooit bij de Drive-By Truckers zat. Daar schreef hij nummers als The Day Joe Henry Died en Decoration Day. Die heeft hij solo nooit overtroffen als je het mij vraagt.

Monsieur schreef:
Ik zie zo 1,2,3 niet wie hier die vergelijking maakt, maar als ik bij het horen van Isbell 1 connectie niet heb is het wel bij Springsteen. Echt geen halve seconde komt die asscociatie bij mij op. Terwijl ik tot 1995 elke noot van de Boss wel kan dromen. In helemaal niets lijkt Isbell op Springsteen