Jason Isbell - Something More Than Free (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jason Isbell - Something More Than Free - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Jason Isbell maakte na zijn vertrek uit de Drive-By Truckers direct een aantal prima platen, maar zijn grootse vorm liet hij pas horen op het in 2013 verschenen Southeastern, dat uiteindelijk zelfs (terecht) in flink wat jaarlijstjes opdook.

Southeastern was niet alleen een bijzonder veelzijdige plaat, maar ook een hele intense en emotionele plaat. Jason Isbell had zijn leven lange tijd niet op de rails en rekende met Southeastern op indrukwekkende wijze af met zijn demonen.

Zijn leven is inmiddels weer in een wat rustig vaarwater terecht gekomen en dat hoor je op zijn nieuwe plaat Something More Than Free.

Jason Isbell maakt op zijn nieuwe plaat vooral ingetogen muziek en lijkt de rock te hebben afgezworen. Vergeleken met de songs op Southeastern zijn ook zijn teksten een stuk minder heftig, waardoor de nieuwe plaat, zeker bij eerste beluistering, wat minder impact heeft dan de zo indringende voorganger.

Het betekent niet dat Something More Than Free een zwakke plaat is of een duidelijk mindere plaat dan zijn voorganger. Jason Isbell grijpt op zijn nieuwe plaat vooral terug op het verleden en doet dat op hele mooie wijze. Als je bij de eerste paar tracks op de plaat associaties hebt met The Band, met Bruce Springsteen en met Ryan Adams (ten tijde van Heartbreaker) is duidelijk dat Jason Isbell wederom een uitstekende plaat heeft afgeleverd.

Isbell schrijft nog altijd songs die direct bij eerste beluistering iets memorabels hebben en ondanks het feit dat de Amerikaan zijn gevaarlijkste demonen inmiddels heeft verjaagd, zitten zijn teksten nog altijd vol pieken en dalen. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder aangenaam, zonder te vervallen in clichés en de productie van Dave Cobb (die ook Southeastern produceerde) is wederom prachtig.

Something More Than Free mist misschien de rauwe emotie en urgentie van zijn voorganger, maar compenseert dit met een serie erg sterke songs. Het is een plaat die het waarschijnlijk zal moeten doen zonder de superlatieven die Southeastern ten deel vielen, maar ik hoor op het moment echt niet veel rootsplaten die beter zijn dan deze. Prima plaat dus. Erwin Zijleman

Op een dag maak ik een reis door het zuiden van de Verenigde Staten. Van Nashville naar New Orleans, bijvoorbeeld, naar de roots van zoveel mooie muziek. Om daar laat op de avond in schimmige kroegen met bierschuim op de vloer te luisteren naar een compleet onbekende country-, folk- of bluesartiest die hart en ziel steekt in zijn liederen. Over afscheid nemen, onderweg zijn en thuiskomen. Zoals Jason Isbell dat doet. Het zijn liederen van een man die ervaring heeft met het leven, maar nog niet genoeg om blindelings zijn weg te vinden. Hij vertelt over hoe je leert opgroeien en over wat er gebeurt met herinneringen als ze niet langer tastbaar zijn. Over wie we geworden zijn en wie we ooit dachten te worden. En over geloof, dat een houvast kan zijn in het leven, maar tegelijk ook een beperking. You thought God was an architect, now you know he’s something like a pipe bomb ready to blow. En dat allemaal in een hemelse muzikale omlijsting. Something More Than Free is een heel persoonlijke plaat van iemand die zichzelf heeft zien veranderen.

Ben deze al weken aan het draaien en inmiddels bij 4,5 sterren beland.Waar ik altijd het meest tegenaan hikte bij Jason Isbell was zijn wat dunne en niet altijd,zeker bij de wat hardere uptempo nummers overtuigende stem.Het voordeel van van Something More Than Free is dat er van die soort niet al te veel opstaan en ook dat ik langzaam maar zeker dat bezwaar aan het weg luisteren ben.
Daarnaast bevat dit album natuurlijk nog tal van andere aspecten die het bijna briljant maken.Zo zijn daar de prachtige beschouwende teksten,de sobere maar zeer doeltreffende muzikale invulling en als belangrijkste natuurlijk Isbell's onmiskenbare songschrijverskwaliteiten.
Dit alles resulteert in wonderschone Country/roots nummers als 24 Frames ,Children of Children en de titelsong,maar eigenlijk is al het materiaal hier op niveau.
Uitstekend album derhalve en mij rest nu alleen nog maar de herziening van die 3,5 van zijn album hiervoor want die gaat ongetwijfeld ook hoger eindigen.