Pop Will Eat Itself - This Is the Day...This Is the Hour...This Is This! (1989)
mijn stem
12 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Electronic
Label: RCA
-
PWEI Is a Four Letter Word (1:12)
-
Preaching to the Perverted (4:25)
-
Wise Up! Sucker (3:16)
-
Sixteen Different Flavours of Hell (1:23)
-
Inject Me (3:51)
-
Can U Dig It? (4:31)
-
The Fuses Has Been Lit (4:02)
-
Poison to the Mind (0:57)
-
Def. Con. One (3:59)
-
Radio P.W.E.I. (3:37)
-
Shortwave Transmission on 'Up to the Minuteman Nine' (1:01)
-
Satellite Ecstatica (3:33)
-
Not Now James, We're Busy... (3:08)
-
Wake Up, Time to Die (6:41)
-
Wise Up! Sucker [12" Youth Remix] * (5:44)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
45:36
(51:20)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 3 januari 2020, 19:40 uur
PWEI ken ik van hun samenwerking met The Prodigy.
Vandaag The Hits Album 10 uit 1989 op 2lp gescoord bij de kringloop waar ook Wise Up! Sucker staat. Wat een heerlijke takkenherrie!
Vandaag The Hits Album 10 uit 1989 op 2lp gescoord bij de kringloop waar ook Wise Up! Sucker staat. Wat een heerlijke takkenherrie!
1
geplaatst: 27 februari 2025, 21:35 uur
Pop Will Eat Itself, ofwel PWEI, was eind jaren '80 een van de bands die de grenzen van alternatieve muziek verkende en daarbij genres als rock, dance, hiphop en elektronica vermengde. Hun tweede album, 'This is the day... this is the hour... this is this!' uit 1989, is een typisch product van die tijd: energiek, experimenteel en vol maatschappelijk commentaar. Het album laat een band zien die volop in ontwikkeling is, maar nog niet helemaal op hun creatieve hoogtepunt is aangekomen.
Het album opent sterk met 'Def.Con.One', een nummer dat meteen de toon zet: agressieve beats, samples en een rauwe energie die de luisteraar meesleurt. Tracks als 'Can U Dig It?' en 'Not Now James, We're Busy...' zijn hoogtepunten en laten zien hoe goed PWEI erin slaagt om rock en dance met elkaar te versmelten. De teksten zijn scherp, sarcastisch en vol popcultuurverwijzingen, wat het album een speels en rebels karakter geeft.
Toch is het album niet helemaal consistent. Sommige nummers voelen wat gedateerd aan, zoals 'Inject Me' en 'Wake Up! Time to Die...', die ondanks hun energie wat te veel leunen op de clichés van de late jaren '80. De productie, hoewel innovatief voor die tijd, klinkt op sommige momenten wat dun en doet afbreuk aan de impact van de muziek.
Desalniettemin is 'This is the day... this is the hour... this is this!' best een aardig album. Het laat een band zien die niet bang is om risico's te nemen. Voor fans van alternatieve dance-rock uit de late jaren '80 is dit een must-hear, maar het album heeft ook zijn beperkingen. Het is een ruwe diamant die nog wat meer gepolijst had kunnen worden.
Conclusie: met een mix van hoogtepunten en mindere momenten verdient dit album een solide 3,5 sterren. Het is een aardige herinnering aan de experimentele geest van de late jaren '80, maar niet helemaal geslaagd als tijdloze klassieker.
Het album opent sterk met 'Def.Con.One', een nummer dat meteen de toon zet: agressieve beats, samples en een rauwe energie die de luisteraar meesleurt. Tracks als 'Can U Dig It?' en 'Not Now James, We're Busy...' zijn hoogtepunten en laten zien hoe goed PWEI erin slaagt om rock en dance met elkaar te versmelten. De teksten zijn scherp, sarcastisch en vol popcultuurverwijzingen, wat het album een speels en rebels karakter geeft.
Toch is het album niet helemaal consistent. Sommige nummers voelen wat gedateerd aan, zoals 'Inject Me' en 'Wake Up! Time to Die...', die ondanks hun energie wat te veel leunen op de clichés van de late jaren '80. De productie, hoewel innovatief voor die tijd, klinkt op sommige momenten wat dun en doet afbreuk aan de impact van de muziek.
Desalniettemin is 'This is the day... this is the hour... this is this!' best een aardig album. Het laat een band zien die niet bang is om risico's te nemen. Voor fans van alternatieve dance-rock uit de late jaren '80 is dit een must-hear, maar het album heeft ook zijn beperkingen. Het is een ruwe diamant die nog wat meer gepolijst had kunnen worden.
Conclusie: met een mix van hoogtepunten en mindere momenten verdient dit album een solide 3,5 sterren. Het is een aardige herinnering aan de experimentele geest van de late jaren '80, maar niet helemaal geslaagd als tijdloze klassieker.
* denotes required fields.
* denotes required fields.