Radiators - Ghostown (1979)

The Radiators from Space brachten in het tumultueuze punkjaar 1977 hun debuut uit, pas medio september '79 volgde de tweede. Het heeft dan bijna een jaar op de plank gelegen.
De furie van de eerste punkgolf is inmiddels behoorlijk uitgewoed. Sommige groepen zijn gestopt, anderen kozen voor een mildere muzikale aanpak, zoals The Stranglers en The Damned. Zo ook deze groep uit Dublin.

In eerste instantie lijkt er sprake van versobering. De groepsnaam is ingekort tot Radiators en albumtitel Ghostown is met opzet korter geschreven dan de Engelse spellingsregels voorschrijven. Later volgden er meer groepen met de naam Radiators, waarmee verwarring onvermijdelijk is als je op zoek gaat naar hun muziek. Om die te voorkomen, vermeldt MuMe hun platen onder de groepsnaam The Radiators From Space.

De groep is inmiddels verhuisd naar Londen, tevens thuisbasis van hun label Chiswick en tekent voor Ierland een distributiedeal met CBS. Alhoewel in eigen land heel populair, gaat er één en ander mis. Blijkens Irish Rock Discography was bij de eerste persing van Ghostown, medio september 1979, nog geen hoes beschikbaar. De eerste exemplaren werden in alle haast in posters aangeleverd. Promo-exemplaren bereiken de recensenten te laat, waardoor er qua promotie één en ander mis ging.
Resultaat: noch op de site van The Irish Charts, noch op die van de Britse collega's kan ik iets van het album of zijn singles terugvinden. Gezien het succes van het debuut en de kwaliteit die hier klinkt, is dat vreemd voor dit sterke album. Een bescheiden meesterwerkje flopte. Wellicht weten gaucho en Roxy6 meer, puttend uit hun archieven en herinneringen?

Ghostown werd geproduceerd door topproducer Tony Visconti, in die dagen allang een grote naam door zijn werk met David Bowie en vele anderen. In diezelfde periode werkte hij in Parijs aan Thin Lizzy's Black Rose en zijn meesterhand wordt geleidelijk steeds duidelijker.
De muziek is beweeglijk: je kunt er diverse genrestickertjes op plakken. Wat eerst opvalt: uptempo gitaarliedjes, melodieus en pakkend, zoals meteen in de vrolijke, springerige opener Million Dollar Baby. Hierin een solo van gastsaxofonist Ruan O'Lochlainn, die vaker op de plaat is te horen. Invloeden van de artrock van de eerdere jaren ’70 komen langs in combinatie met new wave met veel gitaar en soms galmende power pop. Kant 1 sluit af met They're Looting in the Town, waarin echo's van de jaren '60 terugklinken.

Op de tweede helft hetzelfde recept, waarbij het opnieuw moeilijk is om favorieten uit te kiezen. Wel staat daarop een tweede meesterwerkje: Song of the Faithful Departed. Pas hier valt me op dat dit eigenlijk een themaplaat is over Ierland en Dublin in het bijzonder, inclusief de velen die het land verlieten. De muziek bevindt zich ergens tussen die van The Boomtown Rats en Bruce Springsteen met de kanttekening dat dit nadrukkelijk Europees én gitaargericht klinkt.

De groep viel spoedig na release uit elkaar. Philip Chevron belandde bij The Pogues, waarmee hij wél een doorbraak meemaakte. Het is op hun website dat hij terugblikte op zijn tijd bij The Radiators. De groep keerde in 2003 terug op het podium, om in 2006 studioalbum Trouble Pilgrim uit te brengen. Chevron overleed in 2013.
Ghostown is een sterk album dat groeit bij vaker draaien. Aanbevolen voor liefhebbers van kwaliteitspop met een alternatief randje. Een vergeten pareltje, in ieder geval in Nederland. In latere jaren kwam in hun eigen Ierland herwaardering.

Mijn reis door new wave kwam van Skids en vervolgt bij punks die in mindere mate hun furie verloren: Generation X.

De bandnaam zegt me wel wat, maar ik geloof niet dat ik ooit muziek heb gehoord van The Radiators (al dan niet From Space). Dat gezegd hebbende leert een korte rondgang op het internet me dat de band, en dan met name deze tweede LP, wel hoog aangeschreven staat bij de muziekpers en liefhebbers. Het album beleefde enkele jaren geleden zelfs een vorstelijke 2CD-reissue, met een wagonlading aan bonustracks. Ook verkrijgbaar als dubbel-LP, maar dan met veel minder nummers (maar zo te zien wel alle 'essentials'). Uitgegeven door het geweldige Ace-label, en dan zit het zowel met de geluidskwaliteit, de mastering en de toegevoegde info doorgaans wel goed.

Uit eigen herinnering weet ik hier dus weinig van, maar ik kan verder op internet ook nergens iets terugvinden van een chartnotering in single- of LP-lijsten, ook niet in Ierland. De Ace-pagina van het eigenlijke album geeft nauwelijks achtergrondinfo, maar bij een pagina die gewijd is aan een verzamelalbum van The Radiators vind ik een aanwijzing. Daar schrijven ze dat de band naar eigen idee eigenlijk weinig gemeen had met de punkbeweging waarin ze opkwamen, omdat ze, volgens groepslid en mede-oprichter Phil Chevron (inderdaad, later gitarist in The Pogues), niet zongen over 'anarchy' en 'no fun', maar meer over het dagelijks leven van de gewone man in de straten van Ierse steden. "We waren eerst en vooral een popband", aldus Chevron.

Quote: "The steepling melodies and harmonies and panoramic arrangements of their second album set them even further apart from the New Wave mainstream and the band failed to make the commercial breakthrough. It is, in Ireland, still widely considered to be one of the greatest albums ever made." Ook die hierboven aangehaalde HotPress-recensie ('It died on its arse') en deze jubelende recensie doen mij vermoeden dat de band, en ook dit album, nooit de hit- of albumlijsten gehaald heeft, zelfs niet in Ierland. Ook elders lees ik dat deze band en deze plaat 'often overlooked' is. Verder lees ik her en der dat er om allerlei redenen een jaar zat tussen de opnames en de uiteindelijke release, en dat zal de kansen van het album ook geen goed gedaan hebben, denk ik.

Wat niet wegneemt dat het mij nieuwsgierig genoeg maakt om er in de loop van deze week in elk geval even naar te luisteren.

Ook ik kende de band enkel van naam.

Maar ik ben vandaag even de Youtube grot ingedoken om kennis te nemen van dit album met de
Edgar Alan Poe-achtige hoes. Ook door de naam Tony Visconti, die ik heel hoog heb staan...

De opener is catchy met opvallende samenzang in een opgebouwde song. Heel vaag doet het mij qua zang denken aan Lloyd Cole & the commotions, maar dit klinkt voller en onmiskenbaar Brits.
Toch hoor ik hier geen punkband in..... (als ik terugdenk aan mijn tijd da tik de Sex Pistols nog draaide op een voor mijn ouders nerve-wreckend volume.)

Een rockband met pop-invloeden. In vrijwel alle songs komen die catchy koortjes terug, aanstekelijk zoals in Johnny Jukebox. Maar ik vind het ook wel echt een gitaarband met korte, puntige liedjes zoals je die eind jaren 60 veel hoorde, voordat de Glam over het land werd uitgerold.
Ik kan niet direct een groep noemen uit die periode, maar heb eerder het idee dat diverse sferen in de tombola terecht kwamen en daar dit aanstekelijke product uit voortkwam.

Bij They're Looting In the Town, wordt in het begin even gas terug genomen, tot aan het refrein, dan weer die aanstekelijke koortjes en een lekkere Sax (hier hoor ik ook wel Mott The Hoople invloeden).
Who Are the Strangers? is lekker gedreven met een kikker-achtig geluid door het nummer heen.

Ballad of Kitty Ricketts, start met een mooi Vaudevilleachtig intro, een niet gestemd pianootje....:-)
toch heeft ook dit nummer wel qua drive en zang het signature van de Radiotors. Dit nummer vind ik nog wel wat post-glam-invloeden in zich herbergen en ook een Pogues-sfeertje.... Ik hoor hier ook ander instrumentarium en de koortjes zijn drukker en prominenter.

Song of the Faithful Departed, is inderdaad een bijzondere track, vlak voor de zang inzet is er een opvallende tempowisseling. Gedurende het nummer kwamen bij mij ook namen van The Specials en Selecter opzetten, niet heel letterlijk maar qua sfeer, dit vind ik het meest bijzondere nummer tot nu toe...and Whiskey in the Jar ....een knipoog naar Phil...

Walking Home Alone Again, wordt mooi ingezet, met nu damesvocalen in de koortjes.....tot de gitaarriffs doorkomen en de song volledig veranderd qua sfeer, lekker dof drumgeluid in het refrein, een aparte song door die verschillende tempo's en sferen......en een heel catchy refrein. Aan het eind gaat de gitarist lekker los..

Dead the Beast, Dead the Poison, begint rustig met een stuwende slag en fraai gezongen couplet waarop een slepend gezongen refrein volgt... een van de karakteristieken van de groep bestaat uit de voortdurende tempowisselingen, die echter wel voorzien worden van passende arrangementen.

Een aangename verrassing dit Ghostown, van een band die ik niet kende. De productie van Visconti herken ik wel in een aantal stijlkenmerken. De eerste helft heeft diverse gedreven songs en de verrassingen zitten in deel twee....Ik ga dit album vaker draaien! Dank RonaldJK !