Joe Satriani - Shockwave Supernova (2015)

Voorproefje op YouTube: On Peregrine Wings.

inmiddels nog twee nummers gereleased:
San Francisco Blue en If There is no heaven

Shockwave Supernova - YouTube

alvast besteld, klinkt weer lekker

On Peregrine Wings klinkt super! Zet m op Joe!

Oei, eigenlijk niet zo verwacht, maar deze is wel weer erg goed. Ik vond Unstoppable Momentum al beter dan de platen die daarvoor zaten, maar deze doet daar nog wel een stapje bovenop. Geweldige up-tempo nummers en ballads (Goodbye Supernova), en toch ook veel variatie in de nummers en een hele goede eerlijke productie. Het zijn best veel nummers (15) maar ik luister hem in een ruk uit....deze gaat de komende dagen zeker nog veel rondjes maken bij mij.

Ik blijf nog steeds zijn eerste drie albums het beste vinden. Zijn gitaargeluid is daarop magistraal en los van alle bijgeluiden. Echt nog puur. Dat geluid mis ik tegenwoordig enigszins bij Joe. Waardering volgt later

Heerlijk nieuw album van Joe! Op dit moment doet dit album mij meer dan zijn voorganger maar is nog niet zo briljant als het Black Swans and Wormhole Wizards album, maar dit is dan ook mijn favoriete Joe album.
Dit album heeft zeker nog de potentie om te groeien, maar mijn stem voor nu (na 2x beluisteren) is alvast een 4,5! De betere nummers voor mij zijn op dit moment:
Shockwave Supernova, On Peregrine Wings, A Phase I'm Going Through & If There Is No Heaven.

Een uitgebreidere recensie gaat zonder twijfel nog volgen!!

Het is een groeier! Bij de eerste luisterbeurt vond ik dat er te weinig was wat er uit sprong. Qua composities, maar ook in de arrangementen. Vooral de toetsensounds vond ik weinig verassend en ongeïnspireerd. Misschien is dat nog steeds wel zo, maar ik ga toch steeds meer van het album genieten.

Het geluid van Joe's gitaar is prachtig op dit album, de nummers zijn (hoewel misschien wat 'safe' en veel van hetzelfde) toch erg goed, en er staan een paar prachtige solo's op. Hiermee bedoel ik dus niet de melodieën, maar de improvisaties (dat onderscheid word gek genoeg toch vaak niet gemaakt gezien het hele nummer vaak een lead-gitaar heeft).

Voor nu een 3,5*, maar het zou best nog omhoog kunnen schieten.

Na de honeymoon phase met dit album was het voor mij snel klaar. Heel vreemd, want nu zet ik 'm op en hij klinkt meteen. Ik dacht dat de productie wat mat was, maar niets in minder waar; de productie is lekker natuurlijk en kan ook mooi hard gezet worden zonder dat het de openheid verliest.

Misschien wel zijn beste sinds Strange Beautiful Music of in ieder geval Super Colossal. Maar ach, eigenlijk maakt de beste man nooit een mindere plaat. Je moet er maar net zin in hebben, en dat heb ik nu.

Joe Satriani is de enige gitarist wiens instrumentale platen zonder zang ik altijd wel kan waarderen. Satriani verstaat de kunst om de melodie en de grote lijnen nooit uit het oog te verliezen. Het gebrek aan zang vind ik dan ook geen probleem, dat heb ik bijvoorbeeld wel bij een vakbroeder als Vai. Niet alles is even goed maar deze schijf staat bovenaan mijn lijstje, dat heeft te maken met enkele hemelse melodieën. Het titelnummer, Lost in a Memory, het meeslepende Cataclysmic, en het sfeervolle Goodbye Supernova zijn nummers waarin Joe voor mij het beste voor de dag komt. To the Point, het overzicht bewarend en de drang om mooie details toe te voegen die de aandacht vast houden. De tweede helft van de schijf kakt echter een beetje in. Urenlang platen beluisteren van Joe vind ik een te grote opgave maar zolang hij werkstukjes als deze blijft afleveren is het geen straf om met een koptelefoon even achterover te leunen. Een dikke voldoende derhalve.

Tot en met zijn titelloze zesde album verslond ik de albums van Joe Satriani. En in die tijd bezocht ik zo'n beetje elk concert in ons land. Vanaf Engines Of Creation haakte ik af.

Toen ik deze LP voor een tientje bij mijn platenboer zag liggen kon ik de verleiding niet weerstaan om hem mee te nemen. Het is een goed weerzien met een oude vriend, waarbij na korte tijd duidelijk wordt dat hij ouder is geworden maar zijn streken nog niet verleerd is. En daar wringt de schoen een beetje. Want na een uurtje blijk je wel zo'n beetje bijgepraat en hem je niets nieuws te vertellen. Je komt erachter dat je toch een beetje uit elkaar gegroeid bent.

De opbouw van de meeste nummers op dit album gaat volgens eenzelfde formule. Een gitaarriff wordt ingezet, het hoofdthema wordt gespeeld, een variatie in een hogere octaaf en door naar het refrein. Ik hou nog steeds van zijn spel, maar als songwriter zou hij wat verrassender uit de hoek mogen komen.

Score: 68/100

Om maar met de deur in huis te vallen...... dit is een van de betere albums sinds het zeer puike Super Colossal uit 2006. Er zit weer meer "rock" in en is een stuk evenwichtiger dan zijn laatste werken. Edoch zijn dezelfde muzikanten erbij betrokken als op Unstoppable Momentum uit 2013. De enige tegenvallers zijn voor mij de zoete nummers Butterfly And Zebra en Star Race Across The Sky. Hoogtepunten zijn het oosters aandoende Cataclysmic en Goodbye Supernova wat een heel eigen (symfonisch) sfeertje kent.
Ook Satch himself schiet weer aardig uit de slof met zn af en toe fabelachtige soleer werk! Luister maar eens naar A Phase Im Going Through of het subtiele All Of My Life. De sound van Joe is uit duizenden herkenbaar, das zowel een zegen als een vloek want het kan ook heel voorspelbaar aanvoelen. Maar zolang de composities blijven boeien blijft het genieten blazen!