The Maccabees - Marks to Prove It (2015)

Given to the Wild is voor mij persoonlijk een amper te overtreffen meesterwerk. Niettemin klinkt het titelnummer hier best oké.

Overtreft deze plaat Given to the Wild? Dat is erg moeilijk te zeggen. Wel lijkt er nu meer tijd genomen te zijn het gitaargeluid te perfectioneren. Het klonk op de voorganger soms als een betonnen muur, moeilijk te doorgronden, overtuigend in kracht. De heren uit Brighton hadden in ieder geval een consistent geheel gesmeed. Op Marks to Prove It horen we een divers stemgeluid, experimenterend in hoogte en kracht. Een goed voorbeeld daarvan is het nagenoeg perfecte Spit It Out, de derde uitgebrachte single van de plaat. Kalm en rustig in de intro, overtuigend in gitaarwerk naar het einde toe. De overgangen zijn wat dat betreft fantastisch, zo ook in het exploderende WW1 Portraits. Als zanger Orlando Weeks zich kwaad maakt en emotioneel uitbarst, dan heeft The Maccabees goud in handen. Pas dan klinkt de band zoals het zou moeten klinken; sfeervol, groots en meeslepend.

Het is jammer dat die gouden momenten te weinig voorkomen. Spit it Out, Silence en WW1 Portraits zijn de absolute toppers. Hier is de band echt op zijn best. Kamakura doet een poging, maar strandt in het onafgewerkte outro. Hetzelfde geldt voor Pioneering Systems. Dit nummer is niet af. Een magische samenzang wordt bruut stopgezet, waarna Dawn Chorus dit korte album afsluit.

Vier sterren voor dit Marks To Prove It vanwege de gitaren, de magische momenten en de stem van Weeks. Hij weet weer flink te raken. Echter doen de abrupte outro's afbreuk aan het geheel. Voorlopig iets minder goed dan de voorganger.

Ik ben nog niet zo overtuigd van deze plaats als sommige gebruikers hier. The Maccabees hebben wel degelijk gepoogd een volwassener, completer geluid neer te zetten met Marks to Prove it. The Maccabees hebben heel erg de neiging om ieder nummer te laten climaxeren. Dat doen ze meestal naar behoren, maar het is soms ook wel een makkelijk truukje. Wat dat betreft is het leuk om te beginnen met een Marks to Prove it, dat niet climaxeert, maar juist voortdurend van tempo wisselt. het daaropvolgende Kamakura blijft voor Maccabees' begrippen ook ingetogen. The Maccabees proberen hard om fris, anders te klinken en dat is zeker gelukt. Er zit een droevige ondertoon in veel nummers die ik niet zo gewend ben van de band. Dit komt het best naar voren in Spit it Out. Een heel compleet, groots nummer met een fantastische opbouw. Wat ook opvalt is dat Marks to Prove it meer mid-tempo is dan haar voorgangers. Een duidelijk teken van het groeiproces dat deze band heeft doorgemaakt.

Toch ben ik nog niet overtuigd van deze plaat. Een aantal nummers voelt daar niet 'af' genoeg voor. Denk aan River Song, een nummer dat me enerzijds enorm fascineert, maar anderzijds meer als een intermezzo voelt. Ook Slow Sun, dat heel sterk begint, lijkt vooral erg te leunen op het rifje dat al heel vroeg ingezet wordt. Vervolgens vindt ik dat er te weinig mee gedaan wordt en blijft het toch een niemendalletje. En ook de twee afsluitende nummers, Dawn Chorus wellicht wat minder, geven mij het gevoel dat er meer in had gezeten. Kortom, ik hoor een hoop goede ideeen op de tweede helft van deze plaat, maar deze worden onvoldoende uitgewerkt om echt een memorabele plaat achter te laten. Als ik dat vergelijk met de eerste helft, t/m Silence, hoor ik wel een uitgebalanceerde plaat met een paar hoogtepunten in het oeuvre van deze fijne band. Spit it Out en Kamakura zou ik daar zeker toe willen rekenen. Zoals altijd zal ik de plaat moeten laten rijpen voor een definitief oordeel, maar ik denk dat deze plaat meer had kunnen zijn dan het nu is.