The Maccabees - Marks to Prove It (2015)

Titelnummer is al te beluisteren.

Kijk erg uit naar deze plaat. Vorige Given To The Wild was een prachtplaat.

Ik hoop zo dat ze het niveau van Given to the Wild kunnen vasthouden. Heb hoge verwachtingen!

Given to the Wild is voor mij persoonlijk een amper te overtreffen meesterwerk. Niettemin klinkt het titelnummer hier best oké.

Something Like Happiness valt me tegen!

Ik vind Something Like Happiness juist beter dan Marks To Prove It.

Allebei prima nummers. Laat dat album maar komen.

Helemaal mee eens! Binnenkort het eerdere werk weer draaien als opwarmer voor dit nieuwe album. Hier de video: Something Like Happiness

The Maccabees - Spit it Out, Norwich Arts Centre, Dec 14 - YouTube

The Maccabees - Kamakura, Norwich Arts Centre, Dec 14 - YouTube

The Maccabees - WW1 Portraits [live @ Brixton Academy, London 05-12-14] - YouTube


Moet goed komen.

Heb het album al volledig gehoord n.a.v. een interview met hen, en ze zetten mijns inziens toch wat stappen vooruit. Een grootser geluid, met nummers die onmiddellijk onder je vel kruipen en andere die enkele luisterbeurten nodig hebben om door te sijpelen. Een logische volgende stap in hun loopbaan. En ze mogen gerust wat meer airtime krijgen op onze radio's. (Al weet ik niet of dat in Nederland ook het geval is.)

Spit it out nu ook te spotten. Wat een prachtig nummer!

Inderdaad! Geweldig nummer!
Kijk reikhalzend uit naar dit album, alle tot op heden uitgekomen nrs zijn raak!!

Gelekt.

Het is te vroeg om al een definitief oordeel te vellen. Eén ding: het is te kort. Wonderschone nummers komen voorbij. Neem alleen al Kamakura... Dit wordt de komende tijd grijs gedraaid.

Heerlijke plaat, nu drie keer beluisterd. Ik had nooit zoveel met Something Like Happiness maar binnen de context van het album spreekt het me al meer aan. Spit it Out komt lekker binnen, geweldig nummer.
Overall voorlopig toch nog wat minder dan Given to the Wild, maar dat vind ik al een bijna niet te overtreffen meesterwerk.

Zeer geslaagde volgende stap van the Maccabees.
Van de nieuwe songs, maakt naast de singels vooral Slow Sun indruk.
De trompet, het subtiel slepend ritme. Prachtige opmaak voor Something Like Happiness
Dat wordt de nieuwe consert-knaller. Verfijnd muzikale kracht.
Denk het zeker te weten dat dit nog gaat groeien als de songs zijn ingedaald.

Holy moly, album grijpt behoorlijk bij de lurven. Given to the wild was mooi, maar deze gaat er over heen. Korter en krachtiger. Van alle vooruit gesnelde mooie singles is Something like Happiness opeens het centrum van alle aandacht; naast alle melancholie ontpopt dit nr zich als een troostrijke bloem van hoop (vergeef mij deze ietwat kleffe woordenschat) . Kamakura, Slow Sun en WW1 Portraits zijn prachtig, het kleine Pioneering Systems zelfs erg prachtig, afsluiter Dawn Chorus is breathtaking met getrompetter. Alleen River Song moet wennen, maar ook deze intrigerende melodie past op deze fascinerende plaat.

Overtreft deze plaat Given to the Wild? Dat is erg moeilijk te zeggen. Wel lijkt er nu meer tijd genomen te zijn het gitaargeluid te perfectioneren. Het klonk op de voorganger soms als een betonnen muur, moeilijk te doorgronden, overtuigend in kracht. De heren uit Brighton hadden in ieder geval een consistent geheel gesmeed. Op Marks to Prove It horen we een divers stemgeluid, experimenterend in hoogte en kracht. Een goed voorbeeld daarvan is het nagenoeg perfecte Spit It Out, de derde uitgebrachte single van de plaat. Kalm en rustig in de intro, overtuigend in gitaarwerk naar het einde toe. De overgangen zijn wat dat betreft fantastisch, zo ook in het exploderende WW1 Portraits. Als zanger Orlando Weeks zich kwaad maakt en emotioneel uitbarst, dan heeft The Maccabees goud in handen. Pas dan klinkt de band zoals het zou moeten klinken; sfeervol, groots en meeslepend.

Het is jammer dat die gouden momenten te weinig voorkomen. Spit it Out, Silence en WW1 Portraits zijn de absolute toppers. Hier is de band echt op zijn best. Kamakura doet een poging, maar strandt in het onafgewerkte outro. Hetzelfde geldt voor Pioneering Systems. Dit nummer is niet af. Een magische samenzang wordt bruut stopgezet, waarna Dawn Chorus dit korte album afsluit.

Vier sterren voor dit Marks To Prove It vanwege de gitaren, de magische momenten en de stem van Weeks. Hij weet weer flink te raken. Echter doen de abrupte outro's afbreuk aan het geheel. Voorlopig iets minder goed dan de voorganger.

Wat zijn Silence en River Song toch pareltjes!!

Het is een goed en volwassen album geworden. Het lijkt totaal niet meer op de oude Maccabees van de springerige rock. Alleen WW1 portraits doet me nog een beetje aan No kind words denken. Dat zit hem dan voornamelijk in die uitbarsting. Heerlijk nummer ook.

De rustige nummers mogen er ook zeker zijn en doen me een beetje aan Villagers denken.

Dawn Chorus doet mij ook een beetje denken aan de postrock periode van Talk Talk. Voor de rest zeker en vast een aantal hoogtepunten (Spit it out, WW1 Portraits, Marks to prove it), maar het album haalt toch niet het niveau van Given to the wild.

Net als de meeste hier vind ik ook dat Given to the Wild bijna niet overtroffen kon worden. Dit is dus ook het geval, wat geenszins betekend dat the Maccabees een slechte plaat hebben geproduceerd. Dit album mag er zeker wezen en laat zien dat the Maccabees wat consistenter worden in het schrijven van hun muziek. Voor nu een 3,5, maar ik zie kansen om te groeien tot 4,0*

Die kansen op groei zijn een zekerheid.
De onderstroom in de songs is te sterk.
elke luisterbeurt is het weer raak. nieuwe details op detail.
De ritmes zijn nog complexer. de uitbarstingen subtieler.
Zanger Orlando bespeeld hoog en laag, diep en zwoel.
Ik vind t prachtig. Hard op weg naar het volle pond.

groei volledig met je mee Blur!

helemaal mee eens, ik heb ook verhoogd. prachtplaat, ben verliefd geworden op Dawn Chorus.

Kamakura is het prijsnummer hier. Kan mee met hun beste werk. Ik durf het zelfs The National Light te noemen

Wat een heerlijke CD, veel afwisseling! Dit zou wel eens een verrassing kunnen worden op Pukkelpop.

Zijn er meer mensen die bij het nummer Pioneering Systems aan Villagers moeten denken?

Omdat Poineering Systems met meest minimalistisch is. Zangstijl komt natuurlijk ook wel overeen.
Lijkt me geen enkel bezwaar, zolang theMaccabees maar ook stevige gitaren laten horen.
En die zijn er weer ruim voldoende.
Maar de trend van eenvoud in de popmuziek is wel duidelijk.

Dit is pas het eerste album van hun dat me weet te raken.i

Wat is slow sun een mooi geproduceerd nummer zeg. Na de eerste complete luisterbeurt weet die track me het meeste te raken. Ik vind something like happiness dan alleen jammer dat die na die track komt. Haal me een beetje uit m'n trip door het album heen. Overigens is something like happiness geen slecht nummer, het is jammer dat deze gelijk na Slow Sun staat.